Zenon Plech urodził się 1 stycznia 1953 roku w Zwierzynie. Był wychowankiem Stali Gorzów, której barwy reprezentował w latach 1970-1976. Później kontynuował swoją karierę w Wybrzeżu Gdańsk, z którym był związany aż do jej zakończenia. Dzięki wysokim umiejętnościom oraz charakterystycznemu stylowi zyskał przydomki „Super Zenon” oraz „Golden Boy”. Był jednym z najlepszych polskich żużlowców w historii.

– Gdyby ktoś rozmawiał z nim bez świadomości, że jest żużlowcem, nigdy by na to nie wpadł. Był niezwykle skromny. Spotkania z nim nie kończyły się na krótkim „cześć, cześć” – rozmowy z nim trwały, bo był świetnym do tego kompanem. Dzięki niemu dowiedziałem się wiele o startach czy regulacji sprzęgła. To były drobiazgi, które wpłynęły na moją karierę i wykorzystywałem je aż do jej końca – wspominał Jan Krzystyniak.

ZOBACZ WIDEO: Czas na nową drogę życia. Walasek wyjawia kulisy zostania trenerem Falubazu

Zenon Plech wraz ze Stalą Gorzów trzykrotnie sięgał po Drużynowe Mistrzostwo Polski (1973, 1975, 1976), a także dwukrotnie zdobywał wicemistrzostwo (1971, 1974). W barwach Wybrzeża Gdańsk dwa razy kończył sezon ligowy na drugim miejscu (1978, 1979). Startował także w lidze brytyjskiej, gdzie reprezentował Hackney Hawks w latach 1975–1976 oraz 1979–1981, a także Sheffield Tigers w 1982 roku.

Na krajowej arenie Plech pięciokrotnie zdobywał tytuł Indywidualnego Mistrza Polski (1972, 1974, 1979, 1984, 1985), co plasuje go na drugim miejscu w historii tych zawodów, tuż za Tomaszem Gollobem. Dwa razy sięgał po srebrny medal (1981, 1983). Triumfował również w Złotym Kasku (1974, 1976, 1978) oraz raz zwyciężył w Srebrnym Kasku (1971).

– Był wyjątkowo sprawny ruchowo, zachwycał swoją zwinnością. Pomimo wielu upadków na początku kariery wychodził z nich bez urazów. Podczas zajęć z akrobatyki, prowadzonych przez śp. doktora Nieścieruka, radził sobie najlepiej w całej grupie. To później pomagało mu na torze unikać kontuzji – opowiadał Stanisław Chomski.

Zenon Plech reprezentował Polskę w zawodach międzynarodowych, ośmiokrotnie biorąc udział w finałach Indywidualnych Mistrzostw Świata. Wywalczył dwa medale: brązowy w 1973 roku oraz srebrny w 1979, oba zdobyte na Stadionie Śląskim w Chorzowie. W Drużynowych Mistrzostwach Świata raz sięgnął po srebro (1976) oraz cztery razy po brąz (1972, 1974, 1978, 1980). Do tego dorzucił sukcesy w Mistrzostwach Świata Par – srebrny medal (1980) oraz trzy brązowe (1973, 1979, 1981).

W Wybrzeżu wszyscy byli pod ogromnym wrażeniem jego osoby. Nazywano go nawet człowiekiem z innej planety. – Zdecydowanie tak! Pierwszy raz zobaczyliśmy Zenka, gdy byliśmy na zgrupowaniu w Cetniewie i on tam przyjechał. Później się mówiło, że przyjechał on z innej planety. Zawsze wspominaliśmy to spotkanie i strasznie się z tego śmialiśmy, bo było tam bardzo dużo miejsca na humoru – dodał Grzegorz Dzikowski.

Po zakończeniu kariery sportowej Plech rozpoczął pracę trenerską, prowadząc m.in. Wybrzeże Gdańsk, Stal Gorzów oraz WTS Wrocław. W 2001 roku pełnił funkcję selekcjonera reprezentacji Polski, która zdobyła srebrny medal w Drużynowym Pucharze Świata. W końcowym etapie swojej pracy szkoleniowej współpracował również z Polonią Bydgoszcz.

– Zenon był duszą naszego zespołu w Stali Gorzów. Miał niebywałe poczucie humoru i zawsze wprowadzał świetną atmosferę. Robił kawały, które do dziś pamiętam. Trzeba było być czujnym, bo nigdy nie wiadomo było, co wymyśli – wspominał Bogusław Nowak.

24 marca 2018 roku w Gdańsku odbył się turniej „Zenon Plech zaprasza”, w którym udział wzięły wszystkie drużyny, które reprezentował: Stal Gorzów, Wybrzeże Gdańsk, Hackney Hawks oraz Sheffield Tigers. Natomiast 1 września 2018 roku, przed meczem Polska – Reszta Świata na Stadionie Śląskim w Chorzowie, został włączony do Galerii Sław Reprezentacji Polski.

Zenon Plech zmarł 25 listopada 2020 roku w Gdańsku i spoczął na tamtejszym cmentarzu. Dla uczczenia jego pamięci od 2021 roku rozgrywane są Indywidualne Międzynarodowe Mistrzostwa Ekstraligi. Pierwszą edycję, rozegraną w Toruniu, wygrał Jason Doyle.