Bela Tarr inspirował się twórczością Andrieja Tarkowskiego, a także malarstwem Petera Bruegla i Hieronima Boscha. Jego dzieła miały niezwykły, oryginalny styl. Był mistrzem nastroju i głębokiej refleksji.
Najwybitniejszy filmowiec epoki
Krytycy uznawali go za jednego z najwybitniejszych filmowców epoki. Jego styl, charakteryzujący się długimi ujęciami i surowym przedstawieniem egzystencjalnej rozpaczy, zyskał powszechne uznanie dzięki filmowi „Sátántangó” („Szatańskie tango”) z 1994 roku na podstawie powieści László Krasznahorkaia – trwającemu siedem i pół godziny i wymienianemu jako jeden z najlepszych filmów XX wieku.
Ostatni film Beli Tarra
Film „Koń turyński” z 2011 roku, zrealizowany przez Tarra wspólnie z żoną Agnes Hranitzky, otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia – Nagrodę Grand Prix Jury – na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. Scenariusz Tarr napisał razem z László Krasznahorkaiem. Jak informował niemiecki dziennik „Tagesspiegel”, węgierska premiera obrazu została opóźniona, ponieważ w wywiadzie dla gazety reżyser skrytykował rząd premiera Viktora Orbana i oskarżył go o prowadzenie „wojny kulturowej” przeciw artystom i intelektualistom. Mimo sukcesu filmu i entuzjastycznych recenzji Tarr ogłosił, że „Koń turyński” był jego ostatnim filmem fabularnym.
Stali współpracownicy Beli Tarra
Współpracował na stałe z pisarzem i scenarzystą Laszlem Krasznahorkaiem, laureatem literackiej Nagrody Nobla, oraz z żoną Agnes Hranitzky, montażystką, która stała się współreżyserką jego filmów.