Tak jak większość rosyjskiego wyposażenia 2S4 Tulipan to broń wywodząca się jeszcze z czasów ZSRR i produkowana w latach 1969 — 1989 r. Moździerz wszedł do służby w 1972 r. i od tamtej pory był wielokrotnie wykorzystywany w konfliktach wojskowych, debiutując podczas rosyjskiej interwencji w Afganistanie w latach 80. Był też używany w pierwszej oraz drugiej wojnie w Czeczenii, szybko został też włączony do działań przeciwko Ukrainie.

2S4 Tulipan to także największy samobieżny moździerz świata, który nie ma swojego odpowiednika po stronie NATO. Głównym uzbrojeniem tej 30-tonowej jednostki jest ogromne działo kal. 240 mm, które może wystrzeliwać pociski na odległość 10 [standardowa amunicja] lub 18 km [amunicja rakietowa].

Ten konkretny egzemplarz nie zagrozi już jednak ukraińskiej armii:

Niezwykle groźny relikt z czasów zimnej wojny

Moździerz obsługuje też kilka rodzajów uzbrojenia. Standardowa amunicja tej broni to ogromny, 130-kilogramowy pocisk z głowicą wybuchową, tulipan może też jednak strzelać amunicją zapalającą oraz kasetową, przenoszącą miniaturowe bomby z głowicą odłamkową. Warto też dodać, że obsługuje on także pociski z taktycznymi ładunkami jądrowymi.

Dalszy ciąg materiału pod wideo

Ze względu na charakterystykę działania moździerza, którego pocisk uderza w cel niemal pionowo, 2S4 to także doskonały sprzęt do atakowania wroga skrywającego się za umocnieniami lub np. w jaskiniach czy w budynkach. Jak podają analitycy wojskowi, w 2000 r. moździerze 2S4 odegrały też znaczącą rolę w oblężeniu Groznego podczas drugiej wojny czeczeńskiej, systematycznie ostrzeliwując miasto i niszcząc ponad sto różnych celów.

Według ukraińskich sił zbrojnych system ten był aktywnie wykorzystywany m.in. w obwodzie charkowskim do niszczenia pozycji obronnych i tzw. utwardzonych celów.