Wrocławska Hala Stulecia to ogromny kompleks widowiskowo-rekreacyjny, zaprojektowany ponad 100 lat temu przez Maksa Berga. Dziś, choć stanowi obiekt światowego dziedzictwa UNESCO, „żyje” wyjątkowo intensywnie.
Nowoczesne centrum Wrocławia
To jedno z najważniejszych dzieł architektury XX w. w Polsce i na świecie, a zarazem symbol rozwoju miasta w czasach gwałtownych przemian kulturowych oraz technologicznych. Budowę obiektu rozpoczęto w 1911 r., a zakończono już po zaledwie 14 miesiącach. Hala powstała z okazji wielkiej wystawy zorganizowanej dla uczczenia 100. rocznicy odezwy do ludu cesarza Fryderyka Wilhelma III, wzywającej do stanięcia do walki przeciwko Napoleonowi Bonaparte. W momencie powstania mierząca 65 m rozpiętości kopuła Hali Stulecia była największą tego typu konstrukcją na świecie.
W czasach, gdy beton zbrojony dopiero zdobywał popularność, Hala Stulecia udowadniała jego ogromny potencjał. Obiekt powstał jako przestrzeń wielofunkcyjna — organizowano tu zarówno wydarzenia o charakterze wystawowym, jak i sportowym. Pokazy gimnastyczne, zawody lekkoatletyczne czy wydarzenia masowe przyciągały tłumy, czyniąc halę jednym z najważniejszych punktów na mapie miasta.
Hala pełni dziś funkcję nowoczesnego centrum. Regularnie odbywają się tu koncerty, widowiska, mecze, bale i imprezy targowe. Nie brakuje też spektakli i wielkich widowisk muzycznych, wliczając w to występy takich sław, jak: Deep Purple, Joe Cocker, Jean-Michel Jarre, a także wielu znanych, polskich wykonawców. Oprócz koncertów organizowane są tutaj też festiwale, np. Hip-Hop Festival. Hala jest chętnie wykorzystywana do targów — motoryzacyjnych, książkowych, mieszkaniowych, mody, designu i zdrowego stylu życia. Dzięki przestrzeni ponad 14 tys. mkw. Hala Stulecia i przyległe obiekty mogą gościć duże kongresy, konferencje, spotkania biznesowe i inne imprezy formalne, m.in. Wrocław Global Forum, Europejski Kongres Kultury i Kongres Regionów.
Stadion Olimpijski
Rozwój infrastruktury sportowej we Wrocławiu nabrał tempa w okresie międzywojennym, czego dowodem jest powstały w latach 20. Stadion Olimpijski.
Modernistyczny kompleks, będący częścią wrocławskiego Parku Sportowego, jest otoczony rozległą zielenią i wygląda niczym plan filmowy, choć w rzeczywistości to w pełni funkcjonalny obiekt sportowy. Historia stadionu sięga lat 1924-1925, gdy jego koncepcję stworzył Richard Konwiarz. Urodzony w 1883 r. w Kępnie architekt szybko zyskał uznanie, współpracując ze wspominanym Maksem Bergiem. W czasie, gdy pełnił funkcję kierownika urzędu projektów w magistracie Wrocławia, zrealizował swoją wizję nowoczesnego i funkcjonalnego zespołu sportowego. Budowa stadionu zakończyła się w 1928 r. Początkowo nosił on niemiecką nazwę Schlesierkampfbahn im Sportpark Leerbeutel, jednak już na etapie projektowania miał ambicje wykraczające poza lokalne znaczenie. W latach 1935-1939 obiekt został znacznie rozbudowany. Powstały m.in. imponująca 40-metrowa wieża zegarowa, nowe trybuny i reprezentacyjna brama główna przystosowana do uroczystych przemarszów.
Legenda głosi, że Stadion Olimpijski zawdzięcza swoją nazwę planom organizacji igrzysk we Wrocławiu. Ale to nieporozumienie, bo rzeczywistość jest bardziej złożona. W 1932 r. Richard Konwiarz zdobył brązowy medal w Olimpijskim Konkursie Sztuki i Literatury za projekt architektoniczny kompleksu sportowego. W tamtym czasie Międzynarodowy Komitet Olimpijski traktował sztuki, czyli architekturę, malarstwo, rzeźbę, muzykę i literaturę, jako pełnoprawne dyscypliny olimpijskie, nagradzane na takich samych zasadach jak konkurencje sportowe.
To wyróżnienie potwierdziło, że projekt wrocławskiego stadionu reprezentował najwyższy, światowy poziom zarówno pod względem funkcjonalności, jak i nowoczesnej estetyki. Nazwa Stadion Olimpijski nie odnosiła się więc do planowanej organizacji igrzysk, lecz stanowiła symboliczne uhonorowanie olimpijskiego sukcesu twórcy.
Powojenna tożsamość futbolu
Po wojnie Wrocław musiał budować swoją tożsamość na nowo. Również sportową. Istniejący od lat 20. XX w. stadion przy ul. Oporowskiej odrodził się w realiach powojennej odbudowy miasta, kiedy sport miał pełnić ważną funkcję społeczną i integracyjną. Jego rekonstrukcję rozpoczęto na przełomie lat 40. i 50., a oficjalne otwarcie nastąpiło w 1953 r. Obiekt od początku był związany z klubem Śląsk Wrocław, który właśnie tam znalazł swoją główną siedzibę.
Pierwotnie stadion był stosunkowo prostą konstrukcją — miał wały ziemne pełniące funkcję trybun oraz podstawową infrastrukturę lekkoatletyczną. W tamtym okresie liczyła się przede wszystkim funkcjonalność i możliwość organizacji zawodów sportowych, a nie wyszukana architektura. Z czasem jednak obiekt był systematycznie modernizowany: dobudowano zadaszoną trybunę główną, poprawiono zaplecze techniczne i zwiększono komfort widzów.
W latach 60. i 70. stadion przeżywał swój największy rozkwit wraz z rosnącą pozycją Śląska Wrocław w polskiej piłce. To właśnie tutaj drużyna rozgrywała swoje najważniejsze mecze ligowe i pucharowe, budując silną więź z kibicami. Oporowska stała się miejscem charakterystycznym, nieco bardziej kameralnym niż duże areny, ale słynącym z wyjątkowej atmosfery.
Tarczyński Arena Wrocław
Transformacja ustrojowa po 1989 r. przyniosła zmiany także w podejściu do infrastruktury sportowej, a Wrocław inwestował w nowoczesne obiekty. Dobrym przykładem jest Hala Orbita, która stała się ważnym centrum wydarzeń sportowych i rozrywkowych. Została zaprojektowana z myślą o elastyczności, może więc gościć zarówno mecze siatkarskie, koszykarskie, jak i koncerty czy wydarzenia targowe.
Jednak prawdziwym przełomem w historii wrocławskiej infrastruktury sportowej była budowa Tarczyński Areny Wrocław. Stadion powstał w związku z przygotowaniami Polski do organizacji piłkarskich mistrzostw Europy w 2012 r. i od początku miał być obiektem spełniającym najwyższe światowe standardy. Stadion może pomieścić ponad 40 tys. widzów i pełni funkcję nie tylko areny piłkarskiej, lecz także przestrzeni dla dużych wydarzeń kulturalnych, biznesowych i rozrywkowych. Na co dzień obiekt jest domem klubu WKS Śląsk Wrocław, który rozgrywa tu swoje mecze ligowe. Jednak charakter stadionu jest zdecydowanie wielofunkcyjny. Organizowane są tu wydarzenia o różnym profilu: od sportu, przez koncerty, aż po targi i wydarzenia rodzinne.
Poza meczami ligowymi odbyły się tu spotkania reprezentacji Polski, międzynarodowe turnieje i prestiżowe wydarzenia, takie jak finał Ligii Konferencji UEFA. Stadion gościł również mecze podczas Euro 2012, co ugruntowało jego pozycję jako ważnego punktu na mapie europejskiego sportu.
Kolejnym obszarem działalności są koncerty największych gwiazd muzyki. Arena podczas jednego wydarzenia może pomieścić nawet kilkadziesiąt tysięcy fanów. Na scenie występowali tu artyści światowego formatu, tacy jak Ed Sheeran, Andrea Bocelli czy Kings of Leon. Dużą popularnością cieszą się także koncerty polskich gwiazd. Rekord frekwencji wśród krajowych artystów ustanowił Dawid Podsiadło, którego występ zgromadził ok. 60 tys. widzów.
Tarczyński Arena to jednak nie tylko sport i muzyka. Regularnie odbywają się tu różnego rodzaju eventy i imprezy masowe, np. Wrocławski Festiwal Dobrego Piwa, targi pracy czy pokazy specjalne typu „Lord of Lasers”. Obiekt jest także wykorzystywany do organizacji konferencji, bankietów, targów oraz wydarzeń firmowych, dzięki rozbudowanej infrastrukturze biznesowej.
Ale stadion żyje przez cały rok dzięki mniejszym inicjatywom. Działają tu m.in. lodowisko sezonowe, tor kartingowy, odbywają się zajęcia sportowe, jak chociażby kursy jazdy na rolkach, wydarzenia rodzinne czy wystawy, takie jak klockoMANIA dla dzieci.
Tarczyński Arena to także doskonałe i niecodzienne otoczenie dla planów filmowych, ale również krótkich filmów reklamowych i promocyjnych. Kręcono tu m.in. zdjęcia do serialu Apple TV „Fundacja”, który opowiada o odległej przyszłości, gdy bohaterowie mierzą się z upadkiem swojej cywilizacji.
Muzeum Śląska Wrocław
Ważną częścią tego nowoczesnego obiektu jest Muzeum Śląska Wrocław, które odgrywa rolę strażnika pamięci o jednym z najważniejszych klubów w tym regionie.
Ekspozycja podzielona jest na kilka etapów — od lat 40., kiedy z połączenia dwóch wojskowych zespołów powstał wrocławski klub, przez złoty okres przełomu lat 70. i 80., aż po zdobyte już w XXI w. trofea — m.in. mistrzostwo kraju i Superpuchar w roku 2012 czy Puchar Ekstraklasy w 2009 r. Pokazano tu także, jak w ponad 75-letniej historii zmieniały się nazwy wrocławskiego klubu i jego herb, a także przedstawiono stadiony, na których tutejsi piłkarze rywalizowali w krajowych i zagranicznych rozgrywkach. Wszystko zaczęło się na Stadionie Olimpijskim na wrocławskim Zalesiu, później domem Śląska Wrocław przez wiele dekad był odbudowany po wojnie stadion przy Oporowskiej, by od 2011 r. stał się nim nowoczesny obiekt, zbudowany specjalnie na Euro 2012. Poza tym w sentymentalną podróż zabiorą odwiedzających fragmenty meczów, wspomnienia byłych zawodników i trenerów, a także wystawione w gablotach trofea.
