Wiadomość o śmierci kombatanta opublikował w niedzielę wicepremier i minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz. Polityk zamieścił wpis na platformie X, w którym pożegnał pułkownika oraz przypomniał jego wojenne losy. Zwrócił uwagę na świadectwo, jakie Zaborowski dawał o niemieckich zbrodniach z czasów okupacji.

„Na wieczną wartę odszedł płk dr inż. Zbigniew Zaborowski ps. Sokół”— żołnierz Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich, wieloletni prezes Związku Żołnierzy Batalionów Chłopskich. Świadek niemieckich zbrodni, dwukrotnie aresztowany w związku z podejrzeniem przynależności do BCh” — napisał Kosiniak-Kamysz.

Szef Ministerstwa Obrony Narodowej MON zaznaczył, że z polskiej wsi wywodziło się wielu bohaterów, a zmarły do ostatnich dni przypominał o ich postawie, patriotyzmie i przywiązaniu do ojczyzny. Wicepremier wspomniał również, że zaledwie kilka dni przed śmiercią pułkownika spotkał się z nim oraz jego bliskimi, by wręczyć pamiątkowy ryngraf jako wyraz uznania za służbę dla kraju.

Droga „Sokoła”

Zbigniew Zaborowski przyszedł na świat 13 lipca 1928 r. we wsi Zagrody w okolicach Opola Lubelskiego. Wychowywał się w domu o głębokich tradycjach patriotycznych, co ukształtowało jego późniejsze wybory. Jeszcze jako nastolatek, w trakcie II wojny światowej, związał się z Batalionami Chłopskimi.

W szeregach konspiracji pełnił funkcję łącznika oraz przewodnika, działając w oddziale dowodzonym przez Stefana Płazę ps. „Sawan”. Po scaleniu Armii Krajowej (AK) z Batalionami Chłopskimi (BCh) odbył szkolenie wojskowe w grupie Bolesława Frańczaka ps. „Argil”. Uczestniczył wówczas w akcji „Burza”, włączając się w walki prowadzone przez polskie podziemie.

Represje i kariera naukowa

Po zakończeniu działań wojennych kontynuował działalność niepodległościową w antykomunistycznym Zrzeszeniu „Wolność i Niezawisłość” (WiN). W okresie PRL aparat bezpieczeństwa dwukrotnie zatrzymywał go w związku z podejrzeniami o przynależność do podziemia. Mimo tych represji zdołał ukończyć studia na Wydziale Uzbrojenia Wojskowej Akademii Technicznej.

Uzyskał stopień doktora inżyniera i przez kolejne dekady zajmował się projektowaniem oraz publikował prace naukowe poświęcone technologiom obronnym. Przez długi czas stał na czele Wojskowego Instytutu Technicznego Uzbrojenia (WITU), gdzie nadzorował prace nad nowoczesnym sprzętem bojowym dla Wojska Polskiego. Jego dorobek konstruktorski wpisał się w rozwój krajowego przemysłu zbrojeniowego.

Równolegle z pracą zawodową angażował się w działalność kombatancką. Pełnił obowiązki prezesa Zarządu Głównego Ogólnopolskiego Związku Żołnierzy Batalionów Chłopskich, a także zasiadał w Radzie ds. Kombatantów przy Prezydencie RP.