W mieszkaniu podpalił ciało i uciekł. Współlokatorów nie było akurat w domu. Jedna z sąsiadek zauważyła dym wydobywający się spod drzwi i wezwała strażaków. To oni dokonali makabrycznego odkrycia. Zaczęło się śledztwo i poszukiwania. Kajetan P. zniknął. Prokuratura szybko wydała za nim list gończy.
Tymczasem na jaw wychodziło coraz więcej szczegółów z życia Kajetana P. Studiował filologię klasyczną i dziennikarstwo. Udzielał się aktywnie w pracach kulturalnego koła naukowego, prowadził portal „Książę i żebrak”, zamieszczał swoje teksty w roczniku „Meander” Polskiej Akademii Nauk. Pisał m.in. recenzje filmów kryminalnych oraz wiersze. Fascynowała go postać Hannibala Lectera, bohatera książki „Milczenie owiec” Thomasa Harrisa oraz filmu pod tym samym tytułem. Stąd jego przydomek nadany przez media — „Hannibal z Żoliborza” lub „Polski Hannibal Lecter”.
Za sprawą europejskiego nakazu aresztowania wizerunek Kajetana P. pojawił się na liście najbardziej niebezpiecznych przestępców. Wystawiono za nim także czerwoną notę Interpolu. W poszukiwania Kajetana P. zaangażowało się także FBI. Był ścigany w 190 krajach. Ruszyły za nim dwie wyspecjalizowane grupy polskich śledczych — „łowcy cieni”, czyli funkcjonariusze z Wydziału Operacji Pościgowych CBŚP oraz ich koledzy z Zespołu Poszukiwań Celowych z Poznania, czyli „łowcy głów”.
Tomasz, łowca cieni: Dowiedziałem się, że zaczynamy akcję, kiedy byłem na urlopie i oglądałem główne wydanie jednego z programów informacyjnych. Usłyszałem tam, że Kajetan uciekł za granicę i sprawę przejmują łowcy cieni. Wróciłem z urlopu i wzięliśmy się do roboty. To było tydzień po zbrodni. Z monitoringu wiadomo było, że z Warszawy pojechał pociągiem do Poznania, a stamtąd do Berlina. Poszukiwania zaczęliśmy od przeglądania monitoringu na Dworcu Centralnym w Warszawie. Nagrania naprowadziły nas na pociąg, którym poszukiwany udał się do Poznania. W tym mieście również przejrzeliśmy monitoring z dworca i ustaliliśmy, że wyjechał do Berlina.
Dalszy ciąg artykułu pod materiałem wideo
Pojechaliśmy więc do Niemiec. Oficer łącznikowy polskiej policji skontaktował nas z miejscową policją. Pojawił się pewien problem — wspominałem wcześniej o policji landowej: nie wiadomo było, który land miał się tym zająć. Mówili, że się zajmą, ale pociąg jechał do Hamburga, więc pytali, skąd wiemy, że wysiadł w Berlinie. Cały dzień przeglądaliśmy więc nagrania z monitoringu dworca w stolicy Niemiec. Jakość była tragiczna, ale widać było, że wysiadł z pociągu w Berlinie.
ZOBACZ RÓWNIEŻ: Kulisy działania łowców cieni. „Zawsze coś pozostawia ślad”
Anna, łowczyni cieni: Po przeanalizowaniu kilku godzin nagrań wiedzieliśmy, jak się porusza, w jaki sposób się zachowuje i na co zwraca uwagę. Dziwnie się zachowywał, bo podszedł do schodów ruchomych, które jechały do góry, zatrzymał się, popatrzył, jakby się na parę chwil zawiesił. Nie wszedł na nie, poszedł w inną stronę, zjechał innymi schodami na dół i zniknął. Te kamery nie były ustawione na ciągi komunikacyjne, tylko na sklepy, więc mieliśmy problem z ustaleniem kierunku, w którym się udał. Takie ustawienie kamer spowodowało, że na jakiś czas go zgubiliśmy. Potem docierało mnóstwo informacji w związku z tym, że sprawa była medialna. Przyszedł donos, że był widziany w Monachium, więc tam pojechaliśmy. Spotkania z miejscową policją, ustalenia, ale nic z tego.
Książka Piotra Halickiego pt. „Łowcy cieni. Kulisy działania najbardziej tajemniczej jednostki policji” będzie miała premierę 17 czerwca br., ale już teraz można zamówić ją tutaj! 
Partner Wydawnictwo Otwarte
„Łowcy cieni” – okładka książki
Tomasz: Pamiętam, że wpłynęła do policji ciekawa informacja od Polki, która na stałe mieszkała we Włoszech. Kobieta jechała autobusem rejsowym do Bolonii i była pewna, że Kajetan również nim jechał. Zwróciła uwagę, że mówił po włosku tak, jak osoba, która zna łacinę. On akurat znał. Zaczęli rozmawiać, a on się pytał, co ciekawego do zwiedzenia jest w Bolonii. Ona powiedziała mu, że na przykład Teatr Anatomiczny, czyli miejsce, gdzie przeprowadzane były publiczne sekcje zwłok. Zauważyła u niego wtedy dziwny entuzjazm, ożywienie, jakby nienaturalne zainteresowanie. Zapamiętała to. Zapewniała, że to był Kajetan, choć rozpoznała jego twarz dopiero później w mediach.
www.policja.pl
Kajetan P. konwojowany do Polski
„W hotelu szybka przepierka bielizny. Jeden w zlewie, drugi w bidecie”
Tomasz: Z Monachium pojechaliśmy więc do Bolonii. Mieliśmy tam spotkanie z włoską policją kryminalną z wydziału zabójstw. Przyjechaliśmy w sobotę, spotkanie umówili na niedzielę. Co mogli, to nam na miejscu posprawdzali, ale powiedzieli, że priorytetowo zajmą się tym od poniedziałku. Wiadomo, jak to jest z południowcami, oni się nigdy nigdzie nie spieszą. A przecież chodziło o czas…
Dostaliśmy wtedy informację, że lektorka, którą zamordował Kajetan P., miała partnera mieszkającego w Rzymie. Żeby więc tych włoskich policjantów zmobilizować i wzbudzić u nich jakąś chęć przyspieszenia pracy, podrzuciliśmy zagadkę: dziwne, że ten, który zabił, przyjeżdża do Włoch, a jej chłopak mieszka we Włoszech. Dlaczego? Podaliśmy im nazwę miejscowości pod Rzymem, w której ten mężczyzna mieszkał, sugerując, że może też chcieć mu zrobić krzywdę. We Włoszech każdy, kto melduje się w hotelach czy apartamentach, musi podać swoje dane, do których dostęp ma policja. Sprawdzili. „O mama mia!” — okazało się, że nocował w Rzymie, więc od razu zapalili się do pracy. Mieliby problem, gdyby nie zapobiegli kolejnemu morderstwu.
Anna: Kiedy byliśmy w Bolonii, już po tym spotkaniu w wydziale zabójstw, w poniedziałek dotarła do nas informacja od kolegów pracujących nad sprawą w Warszawie, że prawdopodobnie poszukiwany udał się na Maltę. Odpuściliśmy więc Rzym i pojechaliśmy od razu na wyspę.
Tomasz: Pamiętam, że jak wyjeżdżaliśmy, to dostałem polecenie spakować się na cztery dni. Już zapowiadało się, że będzie dużo więcej, więc skoczyliśmy na szybko do supermarketu po proszek do prania. W hotelu szybka przepierka bielizny. Jeden w zlewie, drugi w bidecie. Nie wyschło przez noc, więc dosuszaliśmy na siedzeniach podczas jazdy samochodem.
Sensacyjne ustalenia Onetu i Gońca: gangsterzy od afery podkarpackiej byli tajnymi współpracownikami polskiego państwa 
„Był tutaj, wymeldował się dziś rano — usłyszeliśmy od właścicielki pensjonatu”
Przejechaliśmy z Bolonii przez całe Włochy, potem promem na Sycylię, a stamtąd też promem na Maltę. Anna od razu wykonała telefon do policjanta Joe’go pracującego w ENFAST, który był na Malcie: „Jest u ciebie na wyspie nasz poszukiwany, blokujcie porty, lotnisko, roześlij list gończy do wszystkich, żeby nikt go nie wypuścił. My już do was jedziemy. Będziemy promem o 22.30”. Trochę się baliśmy, że przy tej całej długiej trasie, przy tych ograniczeniach prędkości, nie zdążymy na prom. Ale jakoś się udało. Joe już na nas czekał, odebrał nas z portu, zarezerwował hotel w dobrej cenie, gdzie brat jego szwagra był menedżerem. Byliśmy potwornie zmęczeni, więc wszędzie na ulicy widzieliśmy Kajetana.
— Był, był, wsiadł do tego autobusu — krzyknął mój kolega.
— Joe, widzieliśmy go, wsiadł do tego autobusu nr 10, jedziemy za nim! — krzyczeliśmy przez telefon do tego miejscowego policjanta.
Dogoniliśmy autobus, Joe zajechał mu drogę, zablokował przejazd. Wskoczyli we dwóch do autobusu, sprawdzili tego pasażera, ale okazało się, że to jednak nie on.
Anna: Joe zorganizował nam na rano spotkanie w komendzie głównej. Rzeczywiście nieźle zadziałał, bo mieliśmy do dyspozycji praktycznie wszystkich policjantów na Malcie: kryminalnych, antynarkotykowych, cyber, ekonomię — wszystkich. Przekazaliśmy im nasze informacje i w ciągu dwóch godzin wytypowali hotel, w którym Kajetan mógłby być. Pojechaliśmy tam.
— Tak, był tutaj, wymeldował się dziś rano — usłyszeliśmy od właścicielki pensjonatu. — Powiedział, że przez te kilka dni zobaczył już wszystko na Malcie, więc teraz chce jechać gdzieś dalej.
Tomasz: Czuliśmy, że jesteśmy tuż za nim. Joe zapewnił, że lotnisko ogarnięte i na pewno tą drogą się nie wydostanie. W takim razie uznaliśmy, że jedziemy do portów i na dworce. We dwóch pojechaliśmy taksówką, żeby nie pokazywać radiowozu na polskich numerach, do terminalu promowego. Dwóch policjantów z Poznania pojechało do polskiej ambasady, bo pojawiły się też ustalenia, że będzie chciał wyjechać do Maroka albo do Tunezji, ale nie ma paszportu. Rzeczywiście okazało się, że był w polskiej ambasadzie — dwie godziny wcześniej. Próbował wyrobić paszport, bo chciał dotrzeć do Tunezji. Stwierdził, że zgubił albo że mu skradziono. Nie udało się jednak, bo trzeba mieć zaświadczenie z policji, że się utraciło dokument.
Nie wiem, dlaczego nikt go tam nie rozpoznał. Może nie oglądali telewizji. W tej polskiej ambasadzie powiedzieli mu, chyba tak na odczepnego, żeby spróbował jeszcze w tunezyjskiej. Policjanci maltańscy pojechali z dwójką naszych do ambasady Tunezji. I okazało się, że pół godziny przed nimi wyszedł.
— Zwróciłem na niego uwagę, bo dziwnie się zachowywał, jakoś tak nerwowo — powiedział nam ochroniarz z ambasady. — Obserwowałem go, bo zastanawiałem się, czy czegoś nie odwali. Ale wyszedł — dodał.
Pokój po nim nie był jeszcze posprzątany, więc chłopaki przegrzebali cały kosz na śmieci. Znaleźli paragony na bilety komunikacyjne, więc wiadomo było, że jeździ busikami. Na Malcie jest ciekawy układ transportu publicznego: jest centralny dworzec autobusowy, do którego zjeżdżają się wszystkie linie. Jak promienie słońca. Wiadomo więc było, że musi jechać na ten główny dworzec, żeby się gdziekolwiek ruszyć. To my biegiem i od razu chłopakom z Poznania daliśmy znać, żeby udali się na ten dworzec.
„Był bardzo zaskoczony, zwłaszcza, jak usłyszał: na ziemię, k***a!”
No i się pojawił. Zauważyliśmy go, jak wysiadł z autobusu. Rozpoznaliśmy go bez problemu, bo nie dość, że i tak był charakterystyczny z twarzy i postury, to jeszcze był w takiej rzucającej się w oczy kurtce — parce z futrzanym kołnierzem i pomarańczową podpinką. Na Malcie było ciepło, jakieś 18–19 stopni, więc w tej typowo polskiej zimowej kurtce rzucał się w oczy. A pomarańczowa podpinka to była jak latarnia w tym tłumie ludzi. Formalnie zatrzymali go policjanci maltańscy. Bardzo był zaskoczony, zwłaszcza jak usłyszał z naszej strony „na ziemię, k….”. Był w szoku.
— Skąd wy jesteście? — zapytał.
— Przyjechaliśmy za tobą — odpowiedzieliśmy.
www.policja.pl
Kajetan P. konwojowany do Polski
Nie był agresywny, nie stawiał oporu, ale miał dziwny wzrok, więc musieliśmy go tam jeszcze trochę popilnować. Myślę, że gdyby miał możliwość, to podjąłby próbę ucieczki z dworca. Widziałem to w jego oczach. Tak się rozglądał, nie patrzył na nas, tylko w te luki między nami, jakby sprawdzał, gdzie tu się można wyrwać. Kiedy już miał kajdanki, chyba zrezygnował z próby ucieczki.
Anna: Wyjeżdżając z Polski, byliśmy tydzień za Kajetanem P. Podobnie w Berlinie. Ale to się cały czas zmieniało. We Włoszech ten dystans skrócił się do trzech dni. Na Maltę przyjechał już dwa dni przed nami. Kiedy pojawiliśmy się w hotelu, w którym nocował, spóźniliśmy się trzy godziny — o godzinie 11 wymeldował się, a my byliśmy tam o 14. Potem, jak wypłynęła informacja, że był w konsulacie tunezyjskim, okazało się, że wyszedł 20 minut przed nami. Ten dystans zmniejszał się z dnia na dzień, z godziny na godzinę, a później już z minuty na minutę. Kiedy okazało się, że jesteśmy tak blisko, to były już ogromne emocje i adrenalina.
„Złapaliśmy go w ostatniej chwili”
Tomasz: Teoretycznie kiedy policjanci z Malty zatrzymali Kajetana P., nasza misja się skończyła. Zabójca trafił do aresztu, gdzie miał czekać na zakończenie procesu ekstradycji. Ale trochę jeszcze zostaliśmy na wyspie. Na przykład po to, by sprawdzić w prokuraturze, czy możemy zabezpieczyć nóż, który miał przy sobie, bo może to narzędzie zbrodni. Potrzebny też był europejski nakaz dochodzeniowy, żeby wykonać pewne czynności, bo okazało się, że wydana na szybko ENA zawierała błąd. Zostaliśmy więc jeszcze dzień, żeby dopilnować, czy na pewno nie zostanie wypuszczony. Baliśmy się, że wyjdzie jakieś małe formalne niedopatrzenie i sędzia go wypuści. Na szybko wydawany był więc ten nowy ENA. Zabezpieczyliśmy też ubrania i wszystkie przedmioty, które Kajetan P. miał przy sobie.
Zastanawialiśmy się, jaki miał plan. Bo bez paszportu nie mógł legalnie dostać się do Afryki. Mógł próbować uciec jedną z tych łodzi, które nielegalnie przewożą migrantów. Bo przecież jak przypływa łódka z 10 osobami na wyspę, to z powrotem jednego za opłatą nie zabiorą? Później już się dowiedzieliśmy, co chciał zrobić. Jeżeli jego planem była ucieczka do Tunezji, to złapaliśmy go w ostatniej chwili.
Zadaj pytanie Piotrowi Halickiemu o łowców cieni, i nie tylko, w serii Q&A