Zamordowana rodzina, zaginiona córka

23 kwietnia 2006 r. niedużym kanadyjskim miastem Medicine Hat wstrząsnął prawdziwy skandal. Policjanci. wezwani do domu państwa Richardson przez zaniepokojonych sąsiadów, znaleźli w środku trzy ciała. Nie żyli Debra Richardson, jej mąż Marc oraz ośmioletni syn pary Tyler Jacob. Los ich starszego dziecka, 12-letniej córki nie był znany — dziewczynki nie było w domu.

Ruszyły poszukiwania — policja zakładała różne scenariusze. Nastolatka mogła zostać porwana przez zabójcę, już nie żyć albo, w znacznie bardziej optymistycznym wariancie, skutecznie się ukryć przed nim ukryć. Prawdziwy okazał się jednak zupełnie inny scenariusz, którego początkowo nikt nie brał pod uwagę.

Następnego dnia funkcjonariusze ustalili miejsce pobytu Jasmine — była w miejscowości oddalonej 130 km od Medicine Hat. Towarzyszył jej 23-letni Jeremy Steinke. Wkrótce śledczy zrozumieli, że nie muszą już szukać sprawców morderstwa, bo właśnie ich znaleźli.

Dziecko udaje licealistkęRodzice Jasmine nie mieli łatwego startu — poznali się w trakcie terapii dla narkomanów, jeszcze jako nastolatkowie. Mimo piętrzących się problemów postanowili założyć rodzinę — z początku nie wszystko się udawało. Po narodzinach córki w 1993 r. sytuacja zmusiła ich do korzystania z bonów żywnościowych, zdarzały się takie miesiące, kiedy nie mieli z czego zapłacić za rachunki. Jednak bardzo się starali, żeby wyjść na prostą, finansowo i życiowo.

Po czterech latach doczekali się drugiego dziecka, syna Tylera Jacoba, znanego wszystkim pod drugim imieniem. Debra zajmowała się domem i dziećmi, Marc ciężko pracował, a używki wydawały się dalekim i odległym wspomnieniem. Gdy Marc awansował w pracy i rodzina mogła pozwolić sobie na zakup domu i przeprowadzkę, wydawało się, że los się wreszcie do nich po cichu uśmiechnął. Wtedy jednak zaczęły się problemy z dorastającą Jasmine.

Pozornie była zwyczajną nastolatką wchodzącą, może nieco przedwcześnie, w okres buntu. Miała 11 lat, gdy zaczęła zmieniać się nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie. Wyglądała dojrzale, z czego skwapliwie korzystała, podając się w sieci za 15-latkę, by móc rozmawiać ze znacznie starszymi od siebie mężczyznami. Zainteresowała się subkulturą gotycką, robiła mroczne makijaże, słuchała „ciężkiej” muzyki, a jako idoli wymieniała m.in. seryjnego mordercę Jeffreya Dahmera i muzyka Marilyna Mansona.

Z piątkowej uczennicy katolickiej szkoły stała się przesiadującą w internecie, wyobcowaną buntowniczką. Wszystko to niepokoiło jej rodziców, największym źródłem konfliktów w domu był jednak Jeremy, mężczyzna, którego poznała w sieci.

To wszystko z „miłości”

Gdy się poznali, Jeremy miał miał 23 lata, a ona zaledwie 12. Według rodziców, czemu trudno się dziwić, to zamykało temat. Próbowali ograniczać kontakty córki z dorosłym mężczyzną i sprzeciwiali się tej relacji, która już z definicji oznaczała widmo pedofilii.

Z punktu widzenia dorosłych była to próba ochrony niewinnego dziecka. Z punktu widzenia zakochanej nastolatki — zamach na jej wolność i szczęście.

Jeremy, według dostępnych źródeł, w dzieciństwie doświadczał przemocy fizycznej, kolejno od biologicznego ojca i dwóch ojczymów. Był zaniedbany pod wieloma względami, podobno nawet pod względem higieny, stąd szkolni koledzy złośliwie przekręcali jego nazwisko (stinky czyli „śmierdziel” zamiast Steinke).

Specjaliści mieli zdiagnozować u niego ADHD, a z uwagi na trudności w nauce, realizował w szkole program dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną, co rzekomo ponownie uczyniło z niego obiekt rówieśniczych drwin.

W późniejszych latach niepowodzenia towarzyskie rekompensował sobie w sieci. Przesiadywał na grupach dyskusyjnych zrzeszających fanów subkultury gotyckiej, okultyzmu i wilkołaków. Sam opisywał siebie jako „300-letniego wilkołaka”. Na Jasimine, która dzieliła z nim zainteresowania, robiło to wrażenie. Snuli plany — mieli zamieszkać razem w zamku, najlepiej w Niemczech. Na przeszkodzie stała im, w ich mniemaniu, nie różnica wieku, a rodzina dziewczynki. W ich głowach zaczynał roić się makabryczny plan.

Mordowali z premedytacją

Zabójstwa, jakich dokonali, nie były wynikiem silnego afektu — zaplanowali, że pozbawią życia rodziców Jasmine. Ostatecznie ofiarą padł też Jacob. Para, chcąc się wybielić, później przekonywała, że woleli nie dopuścić do tego, by chłopiec musiał dorastać jako sierota.

Małżonkowie Richardson zostali zaskoczeni we śnie. Odurzony alkoholem i narkotykami Jeremy włamał się do domu swojej dziewczyny przez piwniczne okno. Debra, obudzona hałasami, zaskoczyła włamywacza, jednak jako nieuzbrojona kobieta nie miała szans z napastnikiem, który zaatakował ją ostrym narzędziem. Zaalarmowany krzykami żony do piwnicy zbiegł Marc — on, atakowany przez agresora będącego pod wpływem silnych środków zmieniających świadomość, także nie był w stanie się skutecznie obronić.

Ośmioletni Jacob zginął w swojej sypialni, dzielnie walcząc z napastnikiem. Chwycił nawet za zabawkowy miecz, chcąc się obronić. Nie jest pewne, kto pozbawił go życia, bowiem zakochani zrzucali winę na siebie nawzajem.

Najmłodsza taka skazanaGdy sprawa trafiła do sądu, uwagę biegłych psychologów i opinii publicznej przyciągało pytanie: jak należy potraktować dziecko oskarżone o udział w potrójnym morderstwie.

Jasmine była zbyt młoda, by można było, zgodnie z obowiązującym prawem, sądzić ją jak osobę dorosłą. Jednocześnie musiała odpowiedzieć za udział w jednej z najbardziej brutalnych zbrodni w historii współczesnej Kanady. Ostatecznie sąd zastosował wobec niej maksymalną karę przewidzianą dla nieletnich: dziesięć lat obejmujących pobyt w placówce psychiatrycznej oraz późniejszy nadzór i resocjalizację, choć została uznana za winną trzech zabójstw pierwszego stopnia. Uchodzi za najmłodszą osobą w historii kraju skazaną za wielokrotne morderstwo pierwszego stopnia.

W przypadku Jeremy’ego Steinke nie było żadnych okoliczności łagodzących. Niższy od przeciętnego iloraz inteligencji (jeśli rzeczywiście taki był, bowiem nie ma wiarygodnego potwierdzenia tej teorii) oraz naiwny, infantylny sposób myślenia, nie umniejszały jego winy. Psychiatrzy nie odkryli u niego poważniejszych zaburzeń niż ADHD. Usłyszał wyrok trzykrotnego dożywotniego pozbawienia wolności z możliwością ubiegania się o zwolnienie warunkowe po 25 latach. Nie ma ryzyka recydywy?

Wielu zastanawia się, dlaczego Steinke nie został oskarżony także o przestępstwo, jakim jest relacja seksualna z dzieckiem. Nie wiadomo na pewno, czy odbywali stosunki seksualne, jednak świadkowie (także ci, którzy widzieli ich razem na imprezie tuż po dokonaniu zabójstwa) widzieli ich całujących się, ich korespondencja oraz charakter znajomości od początku wskazywały na dużą zażyłość. Według dostępnych informacji śledztwo i proces były jednak całkowicie zdominowane przez potrójne zabójstwo.

Jasmine opisywana jest jako potencjalna ofiara groomingu — manipulacyjnego procesu, mającego na celu zdobycie zaufania i zbudowanie emocjonalnej więzi z dzieckiem-ofiarą w celu jej wykorzystania, często seksualnego.

Jak wynika z medialnych doniesień, już po wyroku, przynajmniej początkowo, korespondowali ze sobą, a Steinke oświadczył się dziewczynie w liście i został przyjęty. Nic nie wiadomo o dalszych losach tej znajomości.

W kolejnych latach raporty przedstawiane sądowi wskazywały, że Jasmine odcina się od tego, co było i dobrze przechodzi proces leczenia oraz resocjalizacji. Biegli psychologowie ocenili, że wyrażana przez nią skrucha jest szczera, a ryzyko ponownego popełnienia przestępstwa jako niskie. Jeszcze podczas pobytu w placówce rozpoczęła studia na Uniwersytecie w Calgary. W maju 2016 r. zakończyła odbywanie kary i odzyskała pełną wolność.