Jak Tadeusz Fijewski zdobył popularność w polskim kinie i teatrze.

Co wyróżnia dorobek artystyczny Tadeusza Fijewskiego.

Dlaczego fani Tadeusza Fijewskiego gromadzili się mimo mrozów.

Które role filmowe są najważniejsze w karierze Tadeusza Fijewskiego.

Jerzy Antczak wspominał Tadeusza Fijewskiego

Tadeusz Fijewski zachwycił w
 polskiej kinematografii. Wspominając jego dorobek, często mówi się o nim jako o legendzie polskiego kina i
teatru. Zagrał w licznych produkcjach, które zyskały miano kultowych. Gdy odszedł, nie tylko środowisko artystyczne pogrążyło się w żałobie.

Jak wynika ze wspomnień
 reżysera Jerzego Antczaka, pogrążeni w smutku bliscy i fani
 aktora mimo trudnych warunków pogodowych, oddawali mu hołd.

– wspominał, cytowany przez stronę film.wp.pl. Tadeusz Fijewski wybitnym polskim aktorem

Polska kinematografia to wielu utalentowanych aktorów, którzy zagrali w ponadczasowych produkcjach. Sporo z nich zagrało w tytułach z czasów
PRL-u. Ich talent został doceniony przez widzów i krytyków. Zachwycili starsze i młodsze pokolenia, dzięki czemu bez względu na to, jak potoczyły się ich losy, są doskonale pamiętani.

W gronie bardzo utalentowanych polskich aktorów znalazł się Tadeusz Fijewski. Urodził się 14 lipca 1911 roku w Warszawie, gdzie zmarł 12 listopada 1978 roku. Zadebiutował 13 października 1921 roku jako statysta w „Chorym z urojenia” Moliera w Teatrze Polskim w Warszawie. Po debiucie występował w spektaklach amatorskich oraz przedstawieniach dla dzieci. Od 1927 roku również w filmie. Z kolei na ekranie zadebiutował jako 16-letni laureat konkursu zorganizowanego przez dziennik „ABC” w filmie „Zew morza” w reżyserii Henryka Szaro. W roku 1936 ukończył Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej w Warszawie. Następnie grał w objazdowym Teatrze dla Dzieci.

Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się do Wojska Polskiego, jednak nie został powołany do służby. Na początku maja 1940 roku został wywieziony z Pawiaka do Sachsenhausen i Dachau. Po uwolnieniu z obozu pracował jako sprzątacz i kelner w warszawskich klubach. Uczestniczy również w powstaniu warszawskim.

Po powrocie do Polski w 1945 roku występował na deskach teatrów w Łodzi, Warszawie i Toruniu. Zagrał w ponad 50 produkcjach, a najsłynniejsze z nich to: „Lalka” Wojciecha Jerzego Hasa, „Chłopi” Jana Rybkowskiego,
„Czterej pancerni i pies” Konrada Nałęckiego oraz cykl filmów o Panu Anatolu w reżyserii Jana Rybkowskiego.

Źródło: Radio ZET/
Wikipedia/film.wp.pl