Jak naprawdę nazywał się Bolesław Prus.
Z którymi popularnymi gazetami współpracował.
Które utwory przyniosły mu sławę i sympatię Polaków.
Bolesław Prus, a właściwie Aleksander Głowacki, urodził się i wychowywał na Lubelszczyźnie, w rodzinie Antoniego Głowackiego, dworskiego ekonoma o szlacheckich korzeniach oraz Apolonii z Trembińskich. Przyszły
pisarz bardzo wcześnie stracił rodziców. Matka zmarła, gdy miał zaledwie 3 lata, ojciec odszedł 6 lat później. Po stracie bliskich, przez kilka lat mieszkał z babką, następnie z ciotką, a na początku lat 60. wprowadził się do starszego o 13 lat brata – Leona Głowackiego, nauczyciela historii. Wkrótce później Głowaccy przenieśli się do Kielc, gdzie Aleksander podjął naukę w gimnazjum.
W szkole nie zagrzał długo miejsca, bo krótko później zdecydował się dołączyć do powstańców styczniowych. Walczył m.in. w bitwie pod Żelazną i w potyczce we wsi Białki, gdzie został ranny. Za swoją działalność przebywał w rosyjskich więzieniach, które ostatecznie opuścił w 1866 roku. Po ukończeniu gimnazjum, zdał egzaminy do Szkoły Głównej w Warszawie i rozpoczął studia na Wydziale Matematyczno-Fizycznym. Naukę łączył z publikacją swoich pierwszych utworów – pisywał listy do „Kuriera Świątecznego”, podpisując je pseudonimem – Jan w Oleju.
Jak dobrze znasz polską literaturę? Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalsza część artykułu znajduje się pod quizem.
Quiz: Klasyka polskiej literatury – czy wiesz, z której książki pochodzi ten fragment?
Choć przez lata imał się różnych zajęć – był m.in. fotografem, ulicznym mówcą i ślusarzem – spełnienie odnalazł jako dziennikarz. Pisał artykuły, głównie o tematyce społecznej, do czasopism „Opiekun domowy”i „Niwa”, a później podjął współpracę z satyrycznymi pismami „Mucha” i „Kolce”, w których publikował prześmiewcze „Szkice społeczne” i liczne humoreski. To właśnie praca w charakterze felietonisty (w połowie lat 70. związał się z popularnym w XIX wieku Kurierem Warszawskim) przyniosła mu stabilizację finansową i pozwoliła na wygodne życie. Dzięki dobrej sytuacji materialnej oraz współpracy z poczytnymi pismami, Prus mógł się w pełni skupić na swojej twórczości, w tym działalności beletrystycznej. Większość swoich dzieł publikował właśnie na łamach gazet, dla których wcześniej pisał felietony (Tygodnik Ilustrowany, Kurier Codzienny). Pisał opowiadania, nowele, a później także powieści. Jego twórczość należy do największych osiągnięć
literatury polskiej.
W swoich dziełach artysta skupiał się na niesprawiedliwości społecznej spowodowanej w znacznej części zderzeniem z wczesnokapitalistyczną gospodarką, obojętności społeczeństwa na ludzką krzywdę, czy walce kobiet o niezależność finansową i prawo do edukacji. Promował idee postępu gospodarczego, nauki, edukacji najuboższych oraz rozwoju handlu i przemysłu. Sam był zaangażowanym działaczem społecznym i wielkim autorytetem dla wielu Polaków. Do końca życia chętnie brał udział w akcjach społecznych i prowadził działalność publicystyczną, uwypuklając największe problemy, jakie w tym czasie dotykały jego rodaków. Zmarł na atak serca 19 maja 1912 roku, w wieku 64 lat. Pogrzeb artysty zgromadził tłumy wielbicieli jego talentu i przerodził się w wielką manifestację.
Miliony czytelników do dziś podziwiają wielkie dzieła pisarza. Część z nich znajduje się na liście obowiązkowych lektur szkolnych; wiele utworów doczekało się filmowych, serialowych i teatralnych adaptacji. Oto tytuły, które przyniosły artyście ponadczasową sławę i uznanie:
„Lalka”
„Emancypantki”
„Faraon”
„Antek”
„Katarynka”
„Kamizelka”
„Anielka”
fot.
Shutterstock
Źródło: Radio ZET/
Wikipedia