„Nene Soukabe” — „Matka dzieci” z Velingary
Od dzieciństwa siostra Chryzologa miała dwa marzenia: zostać pielęgniarką I misjonarką. Wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza, gdzie oprócz trzech tradycyjnych ślubów zakonnych siostry składają czwarty: ślub miłosierdzia. Ten ślub stał się głównym filarem jej misyjnego powołania. Od 35 lat posługuje w Senegalu.
Czytaj nas częściej w Google
Dodaj w GoogleNiedożywienie dzieci w Senegalu
Wiele rodzin ma tam ogromne problem ze zdobyciem pożywienia. Według organizacji zajmującej się odżywianiem, Global Nutrition Report, jedno na dziesięcioro dzieci poniżej piątego roku życia w Senegalu cierpi na ostre niedożywienie, a tylko 10 procent niemowląt w wieku od 6 do 23 miesięcy otrzymuje odpowiednią dietę. Co więcej, 52 procent kobiet w wieku rozrodczym cierpi na anemię, co prowadzi do wysokiej śmiertelności niemowląt. „Kiedy pracowałam jako pielęgniarka w klinice w Velingara” — opowiada siostra Chrysologa — „zrozumiałam, że trzeba otworzyć ośrodek dla niedożywionych dzieci.
Centrum Sióstr Boromeuszek
Ośrodek powstał w 1993 r. jako Centrum Sióstr. Dzieci otrzymywały opiekę medyczną i wyżywienie. Niektóre były tak słabe i odwodnione, że nie mogły nawet płakać. „Siostry uczyły młode matki prawidłowej opieki nad dziećmi i karmienia. Niektóre pokonywały sto kilometrów rowerem, żeby do nas dotrzeć” — mówi siostra Chryzologa. „Dziś nasze Centrum przyjmuje matki i dzieci nie tylko z Senegalu. Autobus z małymi pacjentami z Gambii przyjeżdża do nas raz w tygodniu” — dodaje.
Zakonnica szacuje, że w ciągu lat do Centrum trafiło około 20 tysięcy dzieci. Niestety, niektóre niemowlęta zmarły, bo przywieziono je zbyt późno. Obecnie Centrum może pomieścić 60 małych pacjentów wraz z matkami.
Opatrznościowe zbiegi okoliczności
„Nie zawsze miałam co dać jeść dzieciom — wspomina siostra — ale właśnie wtedy Bóg stawiał kogoś na mojej drodze. Na przykład spotkanie z Michelle Noureux we Francji doprowadziło do powstania fundacji Dzieci z Velingara (Les enfants de Velingara), która pomogła zebrać fundusze. Innym razem szłam ulicą, zastanawiając się, jak wykarmię dzieci. Spotkałam 2 turystki i zaprowadziłam je do naszego Centrum. Kiedy zobaczyły dzieci, wyciągnęły wszystkie pieniądze z kieszeni. I wspierają nas do dziś”.
Aby nie było głodnych dzieci
Siostry boromeuszki nie tylko ratują życie dzieci i matek w swoim centrum. Zakonnice przemierzyły setki kilometrów przez busz do odległych wiosek, wykonując na miejscu transfuzje krwi dzieciom umierającym na anemię. Dzięki ludziom dobrej woli siostry boromeuszki rozbudowały ośrodek i wybudowały mały domek gościnny. Zapytana o swoje marzenia, siostra Chryzologa mówi: „Chciałabym, aby ten ośrodek stał się szpitalem pediatrycznym i aby na świecie nie było już głodujących dzieci”.
Historia siostry Chryzologi pokazuje, że konsekwentna, czuła pomoc może realnie zmieniać los najsłabszych. Dzięki jej 35-letniej posłudze Velingara stała się miejscem ratunku dla tysięcy niedożywionych dzieci i wsparcia dla ich matek, a przydomek Nene Soukabe najlepiej oddaje sens tej misji. To także przypomnienie, że walka z głodem wymaga nie tylko doraźnej pomocy, lecz także edukacji, obecności blisko ludzi i wspólnego zaangażowania, by marzenie o świecie bez głodujących dzieci mogło stawać się rzeczywistością.