Niektórzy zachowują się w autobusie jakby byli sami.

Gdzie kończą się zwykłe zasady kultury, a zaczyna obojętność? Czy w komunikacji miejskiej obowiązuje jeszcze niepisany savoir-vivre, czy raczej reguła przetrwania i udawania, że niczego się nie widzi? O swoich codziennych dylematach w autobusach i tramwajach pisze w liście do redakcji czytelnik Trojmiasto.pl, pan Tomasz z Gdańska. Oto jego relacja.

reaguję od razu i zwracam uwagę
23%

staram się zwrócić uwagę, ale tylko jeśli czuję się bezpiecznie
42%

wolę nie reagować, aby uniknąć konfliktu
33%

staram się znaleźć inną osobę, która mogłaby zareagować
2%

Codziennie korzystam z gdańskiej komunikacji miejskiej, dojeżdżając do pracy i wracając do domu. Znam na pamięć trasy, twarze stałych współpasażerów i typowe spóźnienia. Od pewnego czasu coraz mocniej uderza mnie jednak coś zupełnie innego: kompletny rozpad niepisanych zasad zachowania w pojazdach. Granica między obojętnością a jawnym brakiem kultury zaciera się z każdym tygodniem.Zwróciłem uwagę, a poczułem się jak intruz

Ostatnio jechałem rano zatłoczonym autobusem linii 199 w stronę Wrzeszcza. Na jednym z przystanków wsiadła starsza kobieta, wyraźnie schorowana, poruszająca się o lasce. Autobus ruszył gwałtownie, a pani z trudem złapała się poręczy. Tuż obok niej siedział młody chłopak – wielkie słuchawki na uszach, wzrok wbity w ekran smartfona. Widziałem doskonale, że kątem oka zarejestrował jej obecność, po czym demonstracyjnie odwrócił głowę ku szybie.

Czekałem chwilę, licząc na to, że sam ustąpi miejsca albo ktoś inny zareaguje. Wszyscy wokół jednak zgodnie wpatrywali się w telefony albo w podłogę. W końcu nie wytrzymałem, podszedłem i powiedziałem spokojnie: przepraszam, może ustąpiłbyś miejsca tej pani? Chłopak zmierzył mnie wrogim wzrokiem, prychnął z irytacją, ale wstał i bez słowa przeszedł w głąb pojazdu.

Starsza pani podziękowała mi niemal ze łzami w oczach, ale to, co stało się potem, zaskoczyło mnie najbardziej. W autobusie zapadła grobowa, ciężka cisza, a część pasażerów zaczęła patrzeć na mnie z wyraźną niechęcią. Poczułem się tak, jakbym to ja zrobił coś złego – jak intruz, który bezczelnie zakłócił ich święty spokój.

Firmy transportowe w regionie

Głośna muzyka i syndrom znieczulicy

Druga sytuacja przydarzyła mi się zaledwie kilka dni później w tramwaju linii 6. Dwóch nastolatków puściło z przenośnego głośnika muzykę – i to na pełny regulator, tak, że basy dudniły w całym wagonie. Teksty piosenek były wulgarne, a w tramwaju jechały matki z małymi dziećmi i osoby starsze.

Pasażerowie wymieniali porozumiewawcze spojrzenia, przewracali oczami, wzdychali z dezaprobatą, ale nikt – absolutnie nikt – nie odezwał się ani słowem. Nauczony doświadczeniem z autobusu, tym razem stchórzyłem. Założyłem własne słuchawki, podgłośniłem podcast i na kolejnym przystanku po prostu wysiadłem.

Przez resztę dnia męczyły mnie jednak wyrzuty sumienia. Czy słusznie odpuściłem z obawy przed awanturą, czy może nasza powszechna bierność tylko nakręca takie zachowania?


Katalog.trojmiasto.pl –
sztuki walki i samoobrona


więcej

Kiedy reagować, a kiedy odpuścić?

Zastanawiam się, czy w trójmiejskiej komunikacji w ogóle istnieją jeszcze jakieś niepisane normy. Z jednej strony regulaminy przewoźników mówią o zakazie zakłócania spokoju i obowiązku ustępowania miejsc uprzywilejowanym. Z drugiej – rzeczywistość w tramwajach i autobusach weryfikuje to bezlitośnie. Reakcja często grozi agresją słowną, a brak reakcji sprawia, że powoli godzimy się na chamstwo.

Czy w takich momentach należy bezwzględnie zwracać uwagę, czy lepiej dla własnego bezpieczeństwa udawać, że nic się nie dzieje? Jak Wy zachowujecie się w podobnych sytuacjach?