Przenośna pamięć, która dziś występuje np. w formie wszelakiej maści pendrive’ów, czy też kart pamięci, jest dziś szeroko stosowana na całym świecie. Niewątpliwie ma wiele zalet, więc nic dziwnego, że ostatecznie „wyparła” z obiegu płyty CD/DVD. Zastosowań mamy tu całkiem sporo, wszak takie pamięci służą nie tylko do przechowywania i przenoszenia różnych plików, ale i tworzenia rozruchowych nośników, z których można uruchomić jakiś system operacyjny bądź narzędzie. Część sprzętów wymaga kart microSD, żeby w ogóle z nich korzystać, a w innych dzięki nim łatwo można rozszerzyć dostępną pamięć na dane. Jednak żyjemy w świecie, gdzie oszustwa są na porządku dziennym i występują one także w przypadku pamięci flash.
Autor: Natan Faleńczyk
Temat fałszywych kart pamięci, czy też pendrive’ów, nie jest co prawda niczym nowym, jednak nadal warto się nad nim pochylić, bo wciąż istnieją osoby, które nie zdają sobie sprawy z całego procederu. Decydując się na zakup jednego z przenośnych nośników danych, możemy natrafić na wspomniane oszustwo – zastosowana pamięć flash może np. mieć mniejszą pojemność od tej, która jest deklarowana. Dla przykładu: kupujemy kartę pamięci microSD, której pojemność ma wynosić 128 GB, natomiast w rzeczywistości ma ona tylko 32 GB, choć w systemie wszystko się będzie nam zgadzało. Jeśli wejdziemy w jej właściwości w menedżerze plików, to faktycznie zauważymy 128 GB, a karta może normalnie przyjmować nowe dane i pozwalać na ich odczyt – aczkolwiek do pewnego momentu. Jak więc zweryfikować rzeczywistą pojemność pamięci flash, żeby nie stać się ofiarą oszustwa? Wszystkiego dowiemy się z tego materiału.
Na oszustwo można natrafić chyba wszędzie, a rynek przenośnych pamięci, takich jak karty microSD, czy też pendrive’y, nie jest tu wyjątkiem. Można kupić nośnik, który ma mniejszą pojemność od deklarowanej, ale w systemie się ona zgadza. Zobaczmy, jak się obronić przed takim procederem.
Na fałszywą pamięć (tzw. fake flash) można się natknąć np. na chińskich platformach, takich jak Aliexpress. Może nas tam skusić atrakcyjna cena, jak np. 83,19 zł za pendrive o pojemności 2 TB. Opinie często są w większości pozytywne, cena jest bardzo dobra, więc dla niektórych osób wydaje się to po prostu dobrą okazją. Prawda jest jednak taka, że mamy tu do czynienia z oszustwem, a taki pendrive w rzeczywistości nie będzie miał deklarowanej pojemności – mimo że w menedżerze plików zapewne się taka wyświetli. Jest to tylko jeden przykład z wielu, a na oszustwo można trafić nie tylko na zagranicznych rynkach, ale i w Polsce. Jeśli coś jest sprzedawane w podejrzanie niskiej cenie, to lepiej sobie odpuścić (tym bardziej że w Internecie można się natknąć na informację, że taka pamięć może być zainfekowana, czyli zawierać wirusa). Z drugiej strony wysoka cena nie zawsze musi świadczyć o wiarygodnym produkcie (tak samo jak dobre opinie, które mogą być spreparowane). Dla pewności można przetestować daną pamięć, aby się dowiedzieć, czy faktycznie oferuje ona taką pojemność, jak powinna.
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [2]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/1792540158_537_20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.jpeg)
2 TB w cenie trochę ponad 83 zł to nie świetna okazja – to po prostu oszustwo (Aliexpress).
Sprawdzanie realnej pojemności pamięci flash – Windows
Jako że większość osób na świecie korzysta z systemu Windows, to pierwsze rozwiązanie zostanie przedstawione właśnie na ten system operacyjny od Microsoftu. Mowa tutaj o ValiDrive od GRC (Gibson Research Corporation). Możemy go za darmo pobrać z tego adresu (zielony przycisk Download now). Po ściągnięciu na nasz komputer wystarczy je uruchomić, a następnie nacisnąć przycisk Check USB Drive. Po tym kroku podłączamy naszą przenośną pamięć, czekamy w programie na jej identyfikację i klikamy przycisk Validate THIS drive. Cała operacja może trochę zająć, ale nie tak długo, jak w przypadku innych aplikacji. ValiDrive opiera się bowiem na sprawdzeniu 576 losowych „punktów” nośnika i nie usuwa z niego żadnych danych. Kiedy proces dobiegnie końca wystarczy nacisnąć Close i zobaczyć, jaki mamy rezultat (choć już w trakcie będziemy w stanie dostrzec, czy coś jest nie tak – czerwone pola). Twórca programu, Steve Gibson, zaznacza, że fałszywe 2 TB nośniki często mają realnie tylko 64 GB.
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [3]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.png)
Pierwszy krok to wciśnięcie przycisku Check USB Drive.
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [4]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/1792540159_896_20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.png)
Następnie podłączamy przenośną pamięć do portu USB, czekamy i naciskamy Validate THIS drive.
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [5]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/1792540160_977_20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.png)
Czekamy na sprawdzenie i po zakończeniu klikamy Close.
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [6]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/1792540160_3_20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.png)
Po wszystkim otrzymujemy gotowy raport.
Sprawdzanie realnej pojemności pamięci flash – Linux
W przypadku różnego rodzaju dystrybucji opartych na jądrze Linux też mamy różne rozwiązania do testowania nośników danych, a jednym z nich jest f3. Domyślnie mowa tu o aplikacji, która działa z poziomu terminala, natomiast społeczność już stworzyła kilka interfejsów graficznych (GUI). Jeżeli nie przeraża nas skorzystanie z pierwszej opcji, to możemy kontynuować czytanie, natomiast jeśli wolimy graficzne rozwiązanie, to i tak warto przejść do następnego akapitu, w którym krótko zostały omówione komendy programu f3 – ostatni akapit w tej sekcji zawierać będzie opis instalacji graficznej wersji. Na początku pobieramy jakąś wersję programu f3 pod tym adresem z zakładki Releases – plik Source code (zip). Teraz rozpakowujemy archiwum w dowolnym miejscu. Przechodzimy do głównego katalogu (u mnie f3-10.0) i klikamy na puste miejsce, aby otworzyć menu kontekstowe, z którego wybieramy opcję Otwórz w terminalu (oczywiście możemy też uruchomić terminal i przejść pod odpowiednią lokalizację). Teraz wykonujemy dwa polecenia: make oraz make extra. Pierwsze da nam dostęp do dwóch podstawowych narzędzi, a drugie umożliwi wykonanie szybkiego testu. Do kompilacji „extra” potrzebne mogą być zależności – (sekcja The extra applications for Linux -> Install dependecies z tego adresu). Edit: Za radą użytkownika Kenjiro – aplikację f3 możemy zainstalować bezpośrednio z repozytorium danej dystrybucji (jeśli jest dostępna), zamiast samemu kompilować pakiety ze źródła. Jeżeli jednak zechcemy to zrobić, a polecenie make u nas nie działa, to musimy je jeszcze zainstalować i ewentualnie skonfigurować środowisko do kompilacji
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [7]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/1792540161_932_20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.png)
Po rozpakowaniu archiwum otwieramy główną lokalizację w terminalu.
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [8]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/1792540162_969_20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.png)
A następnie wykonujemy dwa polecenia: make oraz make extra.
Polecenia, które wykonaliśmy, zbudowały dostępne narzędzia, które są teraz w folderze build (ten z kolei jest w głównym folderze; wersja 9.0 tworzy się w głównym katalogu, a nie build, więc nie trzeba nigdzie przechodzić). Przechodzimy więc do niego (cd build). Możemy podłączyć nasz nośnik danych, a następnie sprawdzić (polecenie lsblk), jakie oznaczenie otrzymał on w systemie. Teraz mamy do wyboru dwie drogi: dłuższą, albo krótszą. W przypadku dłuższej najpierw trzeba wykonać komendę f3write /run/media/xxx (za xxx wpisujemy dokładny adres partycji – warto więc mieć tylko jedną na nośniku), a po zakończeniu wybieramy f3read i ponownie wpisujemy całą ścieżkę. Kroki te pozwalają sprawdzić przestrzeń na nośniku w całości, co pozwala na dokładną ocenę tego, czy z nośnikiem wszystko gra. Jeśli nie mamy zbyt wiele czasu, możemy skorzystać z drugiej możliwości, o której za moment.
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [9]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/1792540162_360_20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.png)
Pełny proces sprawdzania odbywa się przez polecenia f3write oraz f3read.
Skrócona operacja sprawdzania opiera się z kolei na poleceniu f3probe. Oszczędzamy tutaj czas, gdyż zapisywane są tylko konieczne dane do tego, aby przetestować nośnik. Jednak zanim to zrobimy, warto wymontować zamontowane partycje nośnika – tutaj przyda się komenda umount /dev/xxx* (za xxx wstawiamy główne oznaczenie swojego nośnika – w międzyczasie sprawdzany oznaczenie akcesorium przez lsblk). Po tym korzystamy z polecenia, które musi być uruchomione jako root, a dokładniej sudo ./f3probe –destructive –time-ops /dev/xxx (tutaj również za xxx wstawiamy główne oznaczenie swojego nośnika, a nie partycji). Po zakończeniu całego procesu otrzymamy rezultat, który pokaże nam, czy nasz nośnik faktycznie ma taką pojemność, jak powinien. Trzeba pamiętać, że komenda ta usuwa dane z nośnika danych. Można wyrzucić z polecenia argument –time-ops, co przyspieszy cały proces, ale nie otrzymamy wtedy informacji o dokładnych czasach trwania przeprowadzanych operacji. Do tego f3probe usuwa partycje, więc po wszystkim musimy jakąś stworzyć ręcznie (np. przez systemowe narzędzia).
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [10]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/1792540163_932_20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.png)
Najpierw wymontowujemy zamontowane partycje poleceniem sudo umount /dev/xxx.
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [11]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/1792540163_583_20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.png)
A później uruchamiamy komendę sudo ./f3probe –destructive –time-ops /dev/xxx
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [12]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/1792540164_751_20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.png)
Na marginesie: F3 probe 9.0 sprawdza nośnik znaaacznie szybciej od 10.0.
Pendrive jak kredka świecowa? Nowa seria od Sandisk, która powstała w partnerstwie z marką Crayola
W przypadku graficznego interfejsu możemy się posłużyć F3-GUI, który jest dostępny jako pakiet Flatpak, więc możemy skorzystać z niego na różnych odsłonach Linuksa (alternatywnie jest jeszcze F3 QT, albo Fake-USB-Tester). Jeśli nasz system już obsługuje pliki Flatpak, to wystarczy z tego adresu pobrać plik f3-gui.flatpakref, a następnie wykonać polecenie flatpak install f3-gui.flatpakref (w terminalu musimy być w miejscu, w którym znajduje się plik) – jeśli jeszcze nie mamy obsługi Flatpaków, to instrukcje znajdziemy tutaj. Akceptujemy komunikaty (y oraz Enter) i uruchamiamy program komendą flatpak run io.github.dantavares.f3-gui (lub po prostu włączamy program z poziomu menu start). Po wszystkim mamy dostęp do graficznego interfejsu, który pozwoli szybko wybrać nasz nośnik i wykonać każde z dostępnych poleceń aplikacji f3. Dla f3probe nośniki wybieramy w zakładce Removable device (czyli całe urządzenie), z kolei dla f3write i f3read mowa już o Mount Point (tu wybiera się partycję, więc powinna być jedna, jeśli cały nośnik ma być dokładnie sprawdzony). Nawiasem mówiąc: Flatpakowa wersja jest starsza (8.0) od tej, którą można uruchomić w terminalu (10.0).
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [13]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/1792540164_299_20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.png)
Po otwarciu F3-Gui można wybrać nasz nośnik i kliknąć f3probe, aby wykonać szybki test.
Nawiasem mówiąc, jeśli nasz nośnik danych ma zawyżoną pojemność, która zostanie wykryta w poleceniu f3probe, to możemy naprawić sytuację komendą f3fix. Wystarczy zobaczyć rezultat f3probe, aby sprawdzić rzeczywistą liczbę dostępnych bloków, a następnie wpisać ją pomniejszoną o 1 w poleceniu f3fix –last-sec=xxx /dev/yyy (xxx to liczba użytecznych bloków pomniejsza o 1, natomiast yyy to oznaczenie naszego nośnika z lsblk). Po tym zabiegu powinniśmy otrzymać partycję, która zawiera właściwą pojemność, dzięki czemu z takiego fałszywego nośnika będzie można „normalnie” korzystać. W F3-GUI wykonujemy polecenie f3probe, a później wpisujemy użyteczną wartość blokową (pomniejszoną o 1) w polu –last-sec= przed wciśnięciem f3fix. Jak się jednak okazało (po krótkiej konwersacji z Gemini, który okazał się dość pomocny w przeszukiwaniu dokumentacji f3 i kierowaniu na właściwe tory; przy okazji mogę wspomnieć, że z jedną komendą pomógł też ChatGPT; ostatecznie ogarnięcie niektórych kwestii programu f3 okazało się dość czasochłonnym zadaniem), po wykryciu fałszywego nośnika otrzymamy gotową komendę, którą wystarczy skopiować i uruchomić w terminalu lub skopiować wartość do wspomnianego pola w F3-GUI.
*Po długich przeprawach okazało się, że wersja 10.0 aplikacji f3 przeprowadza operację f3probe o wiele dłużej, niż poprzednia, co też w obecnej odsłonie materiału jest wyraźnie widoczne na załączonych zrzutach ekranu. Różnica najwidoczniej wynika z nowego algorytmu, o czym wspomina sam twórca: „f3probe [10.0] posiada nowy algorytm testowania, który nie wymaga resetowania testowanego dysku i wykonuje wyłącznie odczyty losowe. Wyeliminowanie resetów rozwiązuje problem polegający na tym, że każdy fałszywy dysk zachowuje się inaczej w zależności od zastosowanej metody resetowania. Unikanie odczytów sekwencyjnych zakłóca działanie wewnętrznej pamięci podręcznej fałszywych dysków. Nie jest znany żaden fałszywy dysk, który byłby w stanie ominąć nowy algorytm testowania programu f3probe”.
Sprawdzanie realnej pojemności pamięci flash – Alternatywna metoda i podsumowanie
Alternatywną metodą, która nie wymaga używania narzędzi nie wbudowanych w system, jest z kolei skopiowanie np. większych plików na nośnik danych i późniejsza próba ich odczytania. Jeżeli nośnik ma 256 GB, to możemy na początek spróbować zapełnić np. 32 lub 64 GB i zobaczyć, czy pliki są dla nas później dostępne. W przypadku budżetowych pamięci operacja może jednak zabrać nam sporo czasu i koniec końców niekoniecznie jest ona warta wykonania. Z góry można przyjąć założenie, aby nie kupować podejrzanie tanich nośników danych, które mają oferować dużą pojemność. Z drugiej strony kupowanie najtańszych pendrive’ów lub kart microSD od znanych marek, które swoją drogą również mogą być podrobione, też może mijać się z celem – choć tutaj wszystko zależy od naszych wymagań. Przed zakupem warto poświęcić trochę czasu, aby poczytać opinie i rozeznać się w temacie, niż później żałować zakupu i tracić swój cenny czas na reklamacje / zwroty. Jeśli mamy jakieś przydatne rady, albo chcemy podzielić się swoim doświadczeniem dla dobra innych osób – zróbmy to w sekcji komentarzy.
Źródło: Reddit, GRC, GitHub, f3 (Fight Flash Fraud)
![Jak sprawdzić realną pojemność karty pamięci lub pendrive? Weryfikacja oszustwa (fake flash) na Windows i Linux [1]](https://www.europesays.com/pl/wp-content/uploads/2026/10/20_jak_sprawdzic_realna_pojemnosc_karty_pamieci_lub_pendrive_weryfikacja_oszustwa_fake_flash_na_wind.jpeg)