W lipcu Europejska Federacja Podnoszenia Ciężarów (EWF) odebrała Lublinowi prawo organizacji mistrzostw Europy juniorów z powodu niedopuszczenia rosyjskich zawodników. W październiku Rosja otrzymała prawo organizacji mistrzostw świata w podnoszeniu ciężarów w 2030 roku. Decyzje podjęły dwie różne organizacje (ws. Polski EWF, a Rosji IWF), ale przy tak moralnie nagannych rozstrzygnięciach nie mam zamiaru się rozdrabniać. Szczególnie że chodzi o szerszy kontekst.
W 2022 roku, tuż po ataku Rosji na Ukrainę, postawa Polskiego Związku Piłki Nożnej doprowadziła do wykluczenia drużyn piłkarskich z Rosji z rozgrywek FIFA i UEFA. Miesiąc po tym w półfinale baraży o MŚ 2022 mieliśmy zagrać z reprezentacją kraju-agresora, ale PZPN kategorycznie odmówił rozgrywania tego spotkania. UEFA rozstrzygnęła mecz walkowerem na korzyść naszej drużyny, a dalszą konsekwencją postawy PZPN-u była izolacja rosyjskich drużyn klubowych i reprezentacji z oficjalnych rozgrywek.
ZOBACZ WIDEO: Odwołają Kuleszę?! Członek zarządu PZPN odsłania kulisy
Mamy październik 2026. Rosja kontroluje prawie 20 procent ukraińskich ziem. Według oficjalnych szacunków zginęło ponad 17 tys. ukraińskich cywilów, w tym dzieci. Realnie zginęło ich znacznie więcej, bo brakuje danych z miast wciąż okupowanych i zniszczonych na początku wojny. Rosja straszy NATO konfliktem zbrojnym, dokonuje aktów dywersji, domaga się osłabienia wschodniej flanki paktu. Efekt? Na mistrzostwa świata do lat 15 w piłce nożnej zaproszono także… Rosję. Polska zapowiedziała, że nie zagra z jej kadrą, jeśli trafi na reprezentację kraju-agresora. Imprezę zbojkotowało niemal 20 krajów, głównie takie, które nie przyjechały właśnie ze względu na udział Rosji. I nawet to nie sprawiło, że organizatorzy zastanowili się nad konsekwencjami swoich decyzji.
A jeśli tak, wyobraźmy sobie, jak istotne muszą płynąć korzyści ze wsparcia Rosji na sportowej arenie międzynarodowej. Jak silne powiązania muszą funkcjonować w tym świecie, skoro opłaca się narażać na potężną krytykę nieco bardziej cywilizowanego środowiska europejskiego. No i wreszcie – jak wielkie pieniądze muszą za tym stać.
Nie piszę tego w kontekście MŚ do lat 15, ale ogólnie – imprez, do których Rosjanie są przywracani. Takich bowiem jest znacznie, znacznie więcej. Wystarczy przypomnieć, że figurowanie Rosji w rankingu FIVB, i to z liczbą punktów sprzed zawieszenia, nie jest nieśmiesznym żartem czy błędem – jest rzeczywistością, w której żyjemy.
Oczywiście, są też kraje leżące daleko od wschodniej flanki NATO, mniej zaangażowane w przyszłościowe spojrzenie na Europę i to, jak będzie politycznie wyglądać za kilka lat. Ale brak wiedzy o konsekwencjach konkretnych zachowań nie zwalnia z odpowiedzialności za decyzje. Bo rosnąca w siłę Rosja (w każdym aspekcie – niekoniecznie militarnym) to umniejszanie znaczenia demokratycznego świata. Świata, który tak długo budowaliśmy i którego całkiem istotną częścią jest rozrywka w formie rywalizacji sportowej.
Nie będę się rozwodził już nad tym, co dla reżimu oznacza reprezentowanie go w zawodach sportowych na całym świecie. Wielokrotnie pisałem o tym, jak istotny dla Rosjan jest każdy ich reprezentant rywalizujący z zawodnikami z całego świata. Nieważne, czy pod flagą kraju, czy nie. Ale nawet jeśli ten kontekst jest za mało przekonujący, skupmy się na czystym sporcie. Jakie warunki do przygotowań mają sportowcy w kraju broniącym się przed agresorem? To nie tylko kwestie niszczonej infrastruktury i zabieranych terenów, ale też aspekt psychologiczny, o którym często mówiła choćby Marta Kostiuk, ukraińska tenisistka prowadzona przez polską trenerkę Sandrę Zaniewską.
Czy to możliwe, że im więcej jest ofiar wojny, tym większe przywileje otrzymuje agresor? Gianni Infantino, prezydent FIFA, stwierdził całkiem niedawno w wywiadzie dla Sky Sports, że zakaz uczestniczenia Rosji w rozgrywkach FIFA „był bezowocny”. – Musimy zdecydowanie (rozważyć przywrócenie Rosji do rozgrywek – przyp. red.), ponieważ ten zakaz nic nie dał. Po prostu wywołał więcej frustracji i nienawiści – przekonywał.
Kiedy wydaje się, że bardziej absurdalnie być nie może, zawsze warto włączyć sobie wypowiedzi Infantino. „Frustracja i nienawiść” po wykluczeniu z międzynarodowych rozgrywek kraju-barbarzyńcy w stosunkach międzynarodowych. Po tych słowach szef FIFA może powiedzieć dosłownie wszystko. I nikogo nic już nie powinno dziwić.
Piszę ten tekst dzień po tym, jak Siergiej Ławrow, rosyjski minister spraw zagranicznych, ocenił, że sytuacja wokół Ukrainy staje się coraz bardziej napięta, a konflikt może się nasilać. Jego słowa padły w tym samym dniu, w którym przywódcy Norwegii i Finlandii rozmawiali z Władimirem Putinem o możliwych… negocjacjach pokojowych.
W słowach i postępowaniu ludzi, od których zależy udział Rosji w międzynarodowych zawodach, nie ma sensu tylko do jednego momentu. Do momentu, w którym weźmiemy pod uwagę korzyści mogące przychodzić ze współpracy z Rosją, jej oligarchami, władzą, ludźmi oferującymi coś zupełnie odwrotnego niż dbałość o piękno sportowej rywalizacji. Kiedy w cytatach dotyczących kolejnych decyzji dotyczących przywilejów Rosjan, w paru miejscach choćby, dołożymy słowa „kasa” i „władza” nagle wszystko staje się jasne.
Wiem, że to efekt mojej naiwności i świadomego oszukiwania się na temat sił kształtujących stosunki międzynarodowe (także sportowe), ale nawet jeśli zabrzmi to nad wyraz infantylnie, mogę przecież napisać, że czuję mdłości, patrząc na pożytecznych idiotów i obrzydliwych klakierów Putina. Od lat niezmiennie niesłabnące.
Dawid Góra, WP SportoweFakty