Carlson, były prezenter Fox News i „szepczący do ucha” zwolennik ruchu MAGA, stwierdził w poniedziałek, że źródła w administracji Trumpa, w tym sekretarz obrony USA Pete Hegseth, rozważają przeprowadzenie ataku nuklearnego na Iran.
„Pod presją izraelskiego premiera Binjamina Netanjahu administracja Trumpa może być o kilka dni od przeprowadzenia ataku nuklearnego na Iran” — napisał w poście w mediach społecznościowych. „Celem byłaby góra Pickaxe w środkowym Iranie, gdzie według izraelskiego wywiadu irański rząd wznowił program wzbogacania uranu”.
Twierdzenia tego dziennikarza i prowokatora spotkały się z powszechną krytyką, ale analitycy utrzymują, że nie ma wątpliwości, iż Stany Zjednoczone planują, we współpracy z Izraelem, trzecią dużą falę ataków wojskowych na Iran.
W poniedziałek wieczorem Donald Trump nie wykluczył perspektywy przeprowadzenia przynajmniej jakiejś formy ataku na podziemny obiekt jądrowy.
„Być może będziemy musieli zaatakować Pickaxe, ale to nic wielkiego” — powiedział w rozmowie z Fox News. „Możemy to zrobić dosłownie w ciągu godziny”.
Również działania dyplomatyczne nabierają tempa — Katar pełni rolę głównego mediatora między Stanami Zjednoczonymi a Iranem, a stronę amerykańską reprezentuje wiceprezydent USA J. D. Vance.
Nie można zatem wykluczyć pokojowego rozwiązania. Jeśli jednak rozmowy ponownie zakończą się niepowodzeniem, prawdopodobna jest nowa wojna zbrojna. Oto główne opcje Donalda Trumpa, uszeregowane według prawdopodobieństwa.
1/10: Taktyczny atak nuklearny USA na górę Pickaxe
Carlson, co wydaje się dość mało prawdopodobne, zasugerował, że Biały Dom rozważa taktyczny atak nuklearny na górę Pickaxe pod „maksymalną presją” ze strony izraelskiego premiera.
Pomysł ten, na który Carlson nie przedstawił jednak żadnych dowodów, polegałby na użyciu broni jądrowej w celu zniszczenia obiektu irańskiego programu jądrowego. Były prezes Fox News twierdzi, że jest to jedyna broń, która mogłaby dosięgnąć podziemnej fortecy i ją zniszczyć, ponieważ znajduje się ona pod warstwą twardego granitu o grubości sięgającej nawet 100 m.
Pomysł ten wydaje się jednak wysoce nieprawdopodobny zarówno z przyczyn praktycznych, jak i strategicznych.
Większość bomb jądrowych to broń wybuchająca w powietrzu. Broń penetrująca ziemię, taka jak amerykańska B61-13 — bomba jądrowa o średniej mocy, zaprojektowana do niszczenia głęboko zakopanej infrastruktury wojskowej — wprawdzie istnieje, ale nigdy nie została przetestowana, a tym bardziej użyta w warunkach bojowych. Jej skuteczność opiera się wyłącznie na modelowaniu komputerowym.
Co być może ważniejsze, Izrael prowadzi ścisłą politykę „niejednoznaczności” w kwestii broni jądrowej, nigdy nie potwierdzając ani nie zaprzeczając jej istnieniu w swoim arsenale. Powszechnie zakłada się, że Tel Awiw dysponuje potencjałem jądrowym, ale utrzymuje go wyłącznie jako środek odstraszający i ostateczny środek.
Izrael jest również wyjątkowo podatny na zagrożenia. Gdyby okazało się, że jest w jakikolwiek sposób zaangażowany w złamanie tabu dotyczącego użycia broni jądrowej, mogłoby to mieć straszliwe konsekwencje. Wystarczyłby tylko jeden atak na Izrael, aby uczynić go miejscem niezdatnym do życia, biorąc pod uwagę, jak małą powierzchnię ma ten kraj.
Eksperci twierdzą, że izraelscy generałowie doskonale zdają sobie sprawę, iż Rosja, jedna z największych światowych potęg nuklearnych, jest sojusznikiem i dostawcą broni dla Iranu, a Pakistan, kraj z większością muzułmańską, posiada broń jądrową i zawarł pakt obronny z Arabią Saudyjską oraz Turcją.
Jak zauważa sam Carlson, użycie bomby atomowej na Bliskim Wschodzie mogłoby skłonić Rosję do użycia takiej broni w Europie w ramach wojny z Ukrainą. Mogłoby to szybko przerodzić się w pełną konfrontację nuklearną.
Trump nie jest politykiem ortodoksyjnym ani ostrożnym, ale większość ekspertów uważa, że ryzykowanie nuklearnej apokalipsy to krok za daleko, nawet jak na niego.
Chociaż jest bardzo mało prawdopodobne, by Izrael naciskał na użycie broni jądrowej w Iranie, analitycy twierdzą, że możliwe jest, iż Binjamin Netanjahu nieumyślnie wprowadził ten temat do porządku obrad.
W zeszłym tygodniu, zaledwie kilka dni przed wyborami w Izraelu, opublikował on szeroko krytykowany obraz wygenerowany przez sztuczną inteligencję, przedstawiający Tel Awiw uderzony bombą atomową, próbując zmobilizować swoich głównych wyborców.
Pete Hegseth jest zagorzałym użytkownikiem mediów społecznościowych i — jeśli Carlson ma rację — mógł zaczerpnąć ten pomysł właśnie stamtąd.
2/10: Inwazja na pełną skalę i zmiana reżimu
Dla Netanjahu idealnym rozwiązaniem byłaby inwazja na pełną skalę na Iran, prowadząca do zmiany reżimu — urzeczywistnienie dzieła jego życia.
Znalazłaby ona poparcie znacznej części izraelskiego establishmentu obronnego oraz znacznej części społeczeństwa izraelskiego — i to nie bez powodu. Iran nie ukrywa, że chce wymazać Izrael z mapy świata i finansuje terrorystyczne ugrupowania, które regularnie atakują ten kraj.
Jednak interesy Izraela nie są w pełni zbieżne z interesami Stanów Zjednoczonych. Stany Zjednoczone znajdują się tysiące kilometrów od Iranu, a zagrożenie, jakie stanowi ten kraj — choć poważne — nie ma charakteru egzystencjalnego. Z drugiej strony USA, ich obywatele oraz większość sojuszników z NATO mają istotny interes gospodarczy w zakończeniu wojny z Iranem i przywróceniu dostaw ropy.
Większość analityków dodaje, że kampania wojskowa mająca na celu zmianę reżimu w Iranie niemal na pewno wymagałaby inwazji lądowej na dużą skalę, podobnie jak miało to miejsce w Iraku.
Izrael nie dysponuje wystarczającą liczbą żołnierzy ani sprzętem pancernym, by to zrobić, co oznacza, że większość znacznych kosztów i ryzyka związanego z takim przedsięwzięciem spadłaby na Stany Zjednoczone.
Nie ma wątpliwości, że Netanjahu będzie lobbował na rzecz zmiany reżimu. W rzeczywistości wielu uważa, że to właśnie obietnica szybkiego obalenia irańskiego reżimu była tym, czym przekonał Trumpa na samym początku.
Presja na Netanjahu jest tym większa, że stracił większość w izraelskich wyborach w zeszłym tygodniu i wkrótce może stracić stanowisko, o ile nie uda mu się pokrzyżować planów opozycji dotyczących utworzenia nowego rządu i przejęcia władzy.
Podczas weekendowej rozmowy telefonicznej z Trumpem Netanjahu miał podobno naciskać na wznowienie kampanii natychmiast po środowych wyborach uzupełniających w USA.
Rozmowa została opisana przez doradców jako „trudna” i „bezpośrednia”, a Trump stwierdził, że chce dać więcej czasu na przeprowadzenie negocjacji z Iranem.
Dzień wcześniej, w rozmowie z dziennikarzami, Trump stwierdził, że negocjacje z Iranem „idą dobrze”, ale Islamska Republika Iranu „nie jest zbyt wiarygodna”.
— Musimy jeszcze zająć się, powiedziałbym, jednym lub dwoma obiektami, ale możemy to zrobić w 10 minut — stwierdził Trump. —Można by się przyjrzeć górze Pickaxe i trzeba się tym zająć — dodał.
Kolejną przeszkodą dla pełnej inwazji lądowej jest czas. Zaplanowanie operacji oraz rozmieszczenie żołnierzy i sprzętu pancernego zajęłoby co najmniej sześć miesięcy, a do tego czasu rozpocznie się już nowy cykl wyborczy w USA.
Jest też mało prawdopodobne, by potencjalni republikańscy kandydaci na prezydenta, w tym Vance i sekretarz stanu USA Marco Rubio, chcieli startować w wyborach z takim programem.
5/10: Amerykańsko-izraelska operacja mająca na celu odblokowanie cieśniny Ormuz
Eksperci twierdzą, że wojskowa operacja USA i Izraela mająca na celu odblokowanie cieśniny Ormuz była kluczowym elementem strategicznym, którego zabrakło w momencie wybuchu wojny w lutym br.
Izraelscy eksperci ds. obronności nie mogą pojąć, dlaczego nie ten scenariusz nie został wzięty pod uwagę. Twierdzą, że od lat był on uwzględniany w planach amerykańskich i izraelskich za pośrednictwem Centcom (Dowództwa Centralnego Stanów Zjednoczonych) i opracowano nawet szczegółowe plany dotyczące tej operacji.
Niektórzy uważają, że nie uwzględniono go, ponieważ czasu było zbyt mało. Po tym, jak w styczniu irańscy demonstranci wyszli na ulice, Trump podobno był gotów do działania, przeczuwając, że reżim może upaść.
Izraelskie siły zbrojne podobno chciały więcej czasu, ale podobno Netanjahu obliczył, że kilkumiesięczne opóźnienie spowoduje, iż Trump straci zainteresowanie, a „okno możliwości” na rozpoczęcie wojny przy wsparciu USA zostanie utracone.
Od chwili, gdy Irańczycy postanowili zamknąć cieśninę Ormuz i zaczęli bombardować obiekty gazowe i naftowe w państwach Zatoki Perskiej, [wojna] była przegrana
— powiedział w czerwcu dziennikowi „The Telegraph” jeden z czołowych analityków zajmujących się stosunkami izraelsko-irańskimi.
Być może teraz Stany Zjednoczone i Izrael spróbują to naprawić. Amerykańscy generałowie mogą uznać, że operacja mająca na celu odblokowanie szlaku żeglugowego — choć opóźniona — jest nadal możliwa. Gdyby się powiodła, nie tylko zapewniłaby światowe dostawy ropy, ale także stanowiłaby sposób na ekonomiczne zdławienie Iranu.
Jednak przejęcie cieśniny nie byłoby ani łatwe, ani tanie. Wymagałoby również obecności żołnierzy na lądzie — żołnierzy, którzy musieliby okopać się i utrzymać swoje pozycje, być może przez lata.
Spowodowałoby to również ataki Iranu na obiekty naftowe i inną infrastrukturę w całym regionie, co oznaczałoby, że ostatecznie do transportu pozostałoby bardzo mało ropy.
W sobotę Modżtaba Chamenei, najwyższy przywódca Iranu, ostrzegł przed wojną „bez ograniczeń geograficznych”, gdyby jego kraj został ponownie zaatakowany.
Dodał, że to Islamska Republika i naród irański „określą czas i warunki zakończenia [tej wojny]”.
Chamenei nakazał również swoim najwyższym generałom zaktualizowanie „bazy celów”, tak aby „wszystkie materialne i niematerialne aktywa wroga amerykańsko-syjonistycznego” znalazły się w zasięgu rażenia.

Iranki trzymające plakat z podobizną Modżtaby Chameneia
Atta Kenare / AFP
Jego szef służb bezpieczeństwa, generał dywizji Mosen Rezaei, dodał: „Mamy coś, co — jeśli Ameryka wykona ruch — połamie jej rogi”.
Biorąc pod uwagę te groźby eskalacji wojny w całym regionie oraz szeroko relacjonowany niedobór przechwytujących pocisków w amerykańskim arsenale, łatwo zrozumieć, dlaczego Trump może preferować wynegocjowane otwarcie cieśniny zamiast wymuszonego.
Z wiarygodnych źródeł wynika, że sojusznicy USA w regionie Zatoki Perskiej i w Europie podzielają to stanowisko.
7/10: Kolejna amerykańsko-izraelska operacja typu „koszenie trawnika”
Stany Zjednoczone i Izrael mogą zamiast tego zdecydować się na bardziej ograniczoną kampanię powietrzną, mającą na celu zniszczenie znanej irańskiej infrastruktury wojskowej, takiej jak radary obronne i stanowiska rakietowe, aby utrzymać irańskie zagrożenie pod kontrolą.
Ta strategia „koszenia trawnika” od ponad dekady stanowi centralny element izraelskiego myślenia wojskowego. W pewnym stopniu i tak była ona już od czasu do czasu realizowana w ciągu ostatnich kilku miesięcy.
Od czasu wstrzymania działań na dużą skalę w czerwcu, wraz z podpisaniem niepełnego zawieszenia broni, miały miejsce dziesiątki amerykańskich ataków na Iran, ukierunkowanych głównie na infrastrukturę wojskową.
Stany Zjednoczone mogą liczyć na to, że nowa fala tego typu działań zmusi Teheran do powrotu do stołu negocjacyjnego. Miało by to również tę zaletę, że osłabiłoby potencjał wojskowy Iranu, gdyby później uznano, że konieczny jest poważny atak.
Głównym problemem jest tutaj ryzyko eskalacji konfliktu w regionie ze strony Iranu oraz, ponownie, niedobór pocisków przechwytujących.
Gdyby Izrael przyłączył się do takich ataków — a od czerwca był trzymany z dala od nich — Iran niemal na pewno ponownie zacząłby atakować Izrael za pomocą dronów i pocisków balistycznych. Prawdopodobne jest również, że Iran zaatakowałby amerykańskie bazy i okręty w całym regionie.
Krótko mówiąc, polityka „koszenia trawnika” może skłonić Iran do odpowiedzi w ramach strategii „spalonej ziemi”.
8/10: Wynegocjowane porozumienie pokojowe
Ramy porozumienia mającego na celu zakończenie wojny są przedmiotem rozmów od miesięcy, a jego wersja została nawet podpisana przez Trumpa w czerwcu.
Porozumienie to zapewnia swobodny ruch przez cieśninę Ormuz w zamian za złagodzenie sankcji przez USA i odblokowanie zamrożonych środków. Obie strony zgodziłyby się również na rozmowy dotyczące irańskiego programu jądrowego, mające na celu zapobieżenie wzbogacaniu uranu i opracowywaniu bomby atomowej.
Problem leży głównie w postrzeganiu sytuacji. Kiedy ostatnio doszło do podpisania porozumienia, panowało powszechne przekonanie — znacznie wzmocnione w mediach społecznościowych — że Trump przegrał wojnę. Iran uzyskał „administracyjną” kontrolę nad cieśniną, a reżim nie został obalony. Trump był „przegranym”, twierdzili jego krytycy, a jemu się to nie podobało.
Vance po raz kolejny został wyznaczony do prowadzenia negocjacji w sprawie porozumienia — takiego, które, miejmy nadzieję, będzie można przedstawić w sposób nieupokarzający żadnej ze stron.

Wiceprezydent USA J. D. Vance
TOM BRENNER / AFP
Doniesienia na temat przebiegu rozmów są sprzeczne, a Netanjahu, zdaniem ekspertów, nie będzie w nich pomocny.
Dror Balazada, dziennikarz izraelskiego kanału Channel 14 popierającego Netanjahu, poinformował, że źródło obecne na rozmowach w Katarze powiedziało mu w poniedziałek:
Nic się nie dzieje. Iran nie ustąpił ani na centymetr. Delegacja irańska przebywająca obecnie w Katarze składa się z ludzi, którzy nie potrafią nawet zdecydować, co wolno im jeść.
Natychmiast zaprzeczył temu Barak Ravid, dziennikarz serwisu Axios blisko związany z Białym Domem. „Dyplomata zaangażowany w rozmowy między USA a Iranem powiedział mi, że ta informacja jest nieprawdziwa” — stwierdził.
Wczoraj rozmowy przebiegały pozytywnie, a mediatorzy pracują nad zniwelowaniem różnic i pozostałych obaw zgłaszanych przez obie strony podczas wczorajszych spotkań
— zacytował słowa dyplomaty, z którym rozmawiał.
Abbas Aragczi, minister spraw zagranicznych Iranu, dodał w poniedziałek: — Konsultacje i dyskusje stały się bardzo intensywne. Przedstawiliśmy nasze warunki i nasz plan, a wszystko zależy od politycznej racjonalności Waszyngtonu — jeśli zdecydują się na szczerą dyplomację, jesteśmy gotowi do współpracy, a jeśli zamierzają oszukiwać i podjąć działania wojskowe, spotkają się z odpowiedzią bardziej gorzką i surowszą niż dotychczas.
9/10: Spektakularny, ale w dużej mierze symboliczny „wielki wybuch”
Może to posłużyć Trumpowi i Netanjahu jako taktyka pozwalająca zachować twarz, zwłaszcza jeśli uda się ją połączyć z wynegocjowanym porozumieniem pokojowym.
Mogłoby to obejmować wcześniej uzgodniony atak na irański obiekt jądrowy, a nawet porozumienie, zgodnie z którym Iran symbolicznie wysadzi własny obiekt jądrowy, aby uczcić zawarcie porozumienia.
Trump mógłby ogłosić zwycięstwo, a Netanjahu być może zdołałby wykorzystać tę akcję, by utrzymać się przy władzy nieco dłużej.
Ale czy Iran zgodziłby się współpracować przy realizacji takiej taktyki ratującej twarz?
Z jednej strony wydaje się, że nie, ale z drugiej — gdyby wiązało się to z całkowitym zniesieniem sankcji i zwrotem zamrożonych miliardów, mogłoby to być całkiem prawdopodobne.
Dalszy ciąg artykułu pod materiałem wideo
Tymczasem Iran prowadzi własne przygotowania, nie pozostawiając nic przypadkowi.
Eksperci twierdzą, że dowódcy otrzymali pozwolenie na samodzielne działanie w przypadku wznowienia działań wojennych, mobilizując swoje siły i wybierając cele w całym regionie według własnego uznania.
Najbardziej uderzającym posunięciem jest masowa mobilizacja ludności cywilnej.
Strażnicy Gwardii Rewolucji poinformowali, że 33 mln osób [według szacunków na 2026 r. populacja Iranu to ponad 93 mln ludzi] zgłosiło się do udziału w kampanii masowej mobilizacji, przy czym pierwsza brygada została już wyposażona, a konwoje przygotowują się do wysłania na strefy frontowe w całym kraju.
Akcja ta jest częścią dżan-fada — co w języku perskim oznacza „tych, którzy poświęcają swoje życie” — swego rodzaju ludowej armii oporu.