Tuż przed obchodami Święta Niepodległości, podczas których głowa państwa tradycyjnie wręcza nominacje generalskie, szef MON chciał przepchnąć kilka awansów, a w szczególności jeden — pułkownika Piotra Bieńka, który jeszcze 10 lat temu był o krok od wydalenia z wojska za pobicie policjantek interweniujących podczas zakrapianej imprezy. W MON nie jest tajemnicą, że kariera pułkownika Bieńka nabrała tempa, gdy jego ojciec — generał w stanie spoczynku Mieczysław Bieniek, jedyny Polak, który doszedł w NATO do stanowiska zastępcy dowódcy wojsk Sojuszu — zaczął doradzać ministrowi obrony. Podchody dotyczące awansu „młodego” Bieńka trwały zresztą, od kiedy Kosiniak-Kamysz został szefem resortu. Jeszcze za prezydentury Andrzeja Dudy Kosiniak próbował dwukrotnie wyznaczyć Piotra Bieńka na dowódcę 6. Brygady Powietrznodesantowej, ale w wojsku był wielki opór. Mimo to — jak pisała w Onecie ekspertka od armii Edyta Żemła — szef MON w końcu dopiął swego, ale przy okazji zięć prezydenta Dudy dostał intratną posadkę w MON.
Już rok temu pułkownik Bieniek był na liście MON do awansu generalskiego, ale został skreślony przez Karola Nawrockiego i ówczesnego szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego Sławomira Cenckiewicza. Po odejściu Cenckiewicza z BBN Kosiniak dobił targu z prezydentem. W reakcji Cenckiewicz napisał w mediach społecznościowych: „Wstyd! Zero wyczucia chwili!”. W wojsku generalskie szlify dla Piotra Bieńka odebrano jako policzek, ale na twarzy Mieczysława Bieńka, obecnego na obchodach 11 listopada, malowała się szczera satysfakcja, a jego syn słuchał buńczucznych tyrad prezydenta, który wygrażał rządowi i ministrowi finansów z ironicznym uśmiechem na twarzy. Nawet Władysław Kosiniak-Kamysz w swoim przemówieniu dał odpór Nawrockiemu, który nie może się zdecydować, czy Polska pod rządami Tuska jest państwem w ruinie, czy gospodarczą potęgą, która została zaproszona do G-20. Ale to już było po awansie „młodego” Bieńka.