Polska szybko zwiększa wydatki na obronność, ale duża część popytu trafia do zagranicznych producentów. Skala zakupów jest konsekwencją konieczności szybkiej odbudowy zdolności Wojska Polskiego. Problem zaczyna się, gdy szybkie zakupy zagraniczne przestają być rozwiązaniem przejściowym, a stają się podstawowym sposobem modernizacji armii. Polska wydaje dziesiątki miliardów złotych na sprzęt, ale duża część tych pieniędzy finansuje produkcję, badania i miejsca pracy w Stanach Zjednoczonych czy Korei Południowej.
W 2025 roku wartość polskiego importu produktów sektora obronnego wyniosła 9,1 mld EUR o 23% więcej niż rok wcześniej i ponad trzy razy więcej niż w 2022 roku.
Import czołgów i wozów bojowych wzrósł do 2,7 mld EUR ponad dwukrotnie r/r.
Około 80% wzrostu całego importu sektora obronnego w 2025 roku wynikało z większych dostaw czołgów i wozów bojowych.
Korea Południowa i USA odpowiadały za 91% polskiego importu głównych systemów uzbrojenia w latach 2021-2025.
Polska była w latach 2021-2025 siódmym największym importerem uzbrojenia na świecie i największym wśród europejskich państw NATO.
Wartość eksportu produktów sektora obronnego spadła w 2025 roku do 4,5 mld EUR, a ujemne saldo handlu pogłębiło się do 4,6 mld EUR.
W pierwszych trzech kwartałach 2026 roku eksport spadł o 15% r/r, a import o 9%.
Polska kupuje uzbrojenie za miliardy euro
Jeszcze w 2022 roku wartość importu produktów sektora obronnego wynosiła 2,8 mld EUR. Trzy lata później było to już 9,1 mld EUR. Oznacza to ponad trzykrotny wzrost. W samym 2025 roku import zwiększył się o 23%. Najważniejszą zmianą był skok wartości dostaw czołgów i wozów bojowych. Polska sprowadziła ich za 2,7 mld EUR wobec około 1,3 mld EUR rok wcześniej. Wzrost o 1,4 mld EUR odpowiadał za około 80% całego wzrostu importu sektora obronnego. Gdyby pominąć tę kategorię, wartość importu zwiększyłaby się jedynie o około 5%. Drugą największą pozycją pozostawała amunicja.
W latach 2022-2024 jej import zwiększył się z 0,8 mld EUR do 2,6 mld EUR. W 2025 roku spadł nieznacznie do 2,3 mld EUR. Do 1,1 mld EUR wzrosła natomiast wartość importu artylerii i wyrzutni rakiet. Tylko te trzy kategorie, czyli czołgi i wozy bojowe, amunicja oraz artyleria i wyrzutnie rakiet odpowiadały w 2025 roku za około dwie trzecie wartości całego importu produktów sektora obronnego. Jeszcze wyraźniej skalę zależności od zagranicznych dostawców pokazują dane SIPRI. W latach 2021-2025 Polska była siódmym największym importerem głównych systemów uzbrojenia na świecie. Wśród europejskich państw NATO zajmowała pierwsze miejsce.
Zobacz także: Polska gospodarka zwolni w 2027 roku. Nadal będzie jednak jedną z najszybciej rosnących w UE

Na Polskę przypadało 17% całego importu uzbrojenia tej grupy państw. Między okresem 2016-2020 a latami 2021-2025 wolumen polskiego importu wzrósł według SIPRI o 852%. Prawie cały sprzęt pochodził spoza Europy. Korea Południowa odpowiadała za 47% polskiego importu, a Stany Zjednoczone za kolejne 44%. Na dwa państwa przypadło łącznie 91% importowanych przez Polskę głównych systemów uzbrojenia. Struktura dostaw jest konsekwencją kontraktów zawieranych przede wszystkim po rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Polska kupiła w Korei Południowej między innymi czołgi K2 i armatohaubice K9, a w Stanach Zjednoczonych czołgi Abrams, systemy HIMARS, samoloty F-35 i inne rodzaje sprzętu.
W 2025 roku do Polski trafiło 117 czołgów M1A2 SEPv3 Abrams. Wartość importu czołgów i wozów bojowych ze Stanów Zjednoczonych zwiększyła się w tym czasie z około 0,2 mld EUR do 1,1 mld EUR. Import tej samej kategorii z Korei Południowej wzrósł z 1,0 mld EUR do 1,5 mld EUR. Statystyki handlowe pokazują moment dostawy sprzętu, natomiast kontrakty w dużej części zawierano kilka lat wcześniej. Obecny wzrost importu jest więc efektem kumulacji dostaw wynikających z wcześniejszych umów.
Problemem nie jest sam import
Kupowanie sprzętu za granicą nie jest samo w sobie błędem. Polska po 2022 roku potrzebowała szybkiego zwiększenia zdolności wojskowych. Krajowy przemysł nie był w stanie w krótkim czasie dostarczyć setek czołgów, nowoczesnych samolotów bojowych czy części systemów rakietowych. Budowa nowych zdolności produkcyjnych zajmuje lata. Jeszcze dłużej trwa opracowanie od podstaw zaawansowanych systemów uzbrojenia. W warunkach gwałtownego pogorszenia bezpieczeństwa zakup gotowego sprzętu był więc w wielu przypadkach najszybszym sposobem uzupełnienia braków. Problem pojawia się gdzie indziej.
Zobacz także: Polska przekroczyła próg 60% długu PKB. Ale konstytucyjny limit nadal nie został naruszony. Jak to możliwe?
Jeżeli większość zwiększonych wydatków obronnych przez wiele lat będzie trafiała do zagranicznych producentów, Polska nie wykorzysta ogromnego wzrostu budżetu wojskowego do rozwoju własnego przemysłu. A skala środków jest na tyle duża, że może wpływać nie tylko na zdolności armii, ale również na strukturę całej gospodarki. Zakup zagranicznego uzbrojenia oznacza, że znaczna część wartości dodanej powstaje poza Polską. Za granicą znajdują się fabryki, dostawcy komponentów, biura konstrukcyjne i zespoły badawcze. Tam trafiają wynagrodzenia pracowników, marże przedsiębiorstw i część podatków.
Jeżeli ten sam sprzęt lub jego istotne komponenty byłyby produkowane w Polsce, część wydatków państwa wracałaby do gospodarki. Znaczenie ma również późniejszy cykl życia sprzętu. Nowoczesne systemy wojskowe pozostają w służbie przez dziesięciolecia. W tym czasie wymagają części zamiennych i modernizacji czy serwisowania. Dlatego istotny jest zakres transferu technologii i możliwość samodzielnego utrzymywania sprzętu. W przypadku części zagranicznych kontraktów Polska rozwija zdolności serwisowe.
Miliardy wydajemy również w obcej walucie
Duży import uzbrojenia oznacza także konieczność finansowania części zakupów w dolarach, euro lub innych walutach. Wartość kontraktu wyrażona w złotych zależy więc również od kursu walutowego. Jeżeli złoty się osłabia, ten sam zagraniczny sprzęt staje się dla polskiego budżetu droższy. Przy kontraktach liczonych w miliardach dolarów nawet stosunkowo niewielka zmiana kursu może oznaczać istotną zmianę kosztu wyrażonego w złotych. Dodatkowo zmusza to do posiadania obcej waluty albo poprzez dwizy albo zadłużenie zagraniczne. Produkcja krajowa nie eliminuje całkowicie tego problemu, ponieważ polskie przedsiębiorstwa również sprowadzają część komponentów i surowców.
Zobacz także: Wagon Intercity odczepił się od jadącego pociągu! Nagranie obiegło internet
Zmniejsza jednak udział wydatków bezpośrednio uzależnionych od zakupu gotowych systemów za granicą. Przy coraz większym budżecie obronnym skala tego ryzyka będzie rosła. Jest jeszcze jeden aspekt, którego nie widać w samych statystykach importu. Przemysł obronny jest jednym z sektorów, w których duże zamówienia publiczne mogą bezpośrednio finansować rozwój nowych technologii. Produkcja radarów, systemów komunikacji, dronów, elektroniki, materiałów, amunicji czy pojazdów wojskowych wymaga wydatków na badania i rozwój. Jeżeli państwo kupuje gotowy produkt za granicą, płaci również za badania, które wcześniej przeprowadził zagraniczny producent.
Jeżeli zamówienie trafia do polskiego przedsiębiorstwa, część tych pieniędzy może zostać przeznaczona na rozwój własnej technologii. Ma to znaczenie również poza wojskiem. Technologie rozwijane dla sektora obronnego mogą później znajdować zastosowanie cywilne. Dotyczy to między innymi dronów, elektroniki, systemów łączności, cyberbezpieczeństwa czy technologii materiałowych. Przy wydatkach obronnych przekraczających 4% PKB Polska ma możliwość stworzenia stałego źródła popytu dla przedsiębiorstw prowadzących działalność badawczo-rozwojową. Jeżeli jednak znaczna część dodatkowych środków trafia do USA i Korei Południowej, z tego impulsu korzystają przede wszystkim tamtejsze firmy.
Eksport jest znacznie mniejszy
Rosnący import nie został dotychczas zrównoważony podobnym wzrostem eksportu. Wartość eksportu produktów sektora obronnego zwiększyła się z 2,1 mld EUR w 2022 roku do 4,8 mld EUR w 2024 roku. W 2025 roku spadła jednak do około 4,5 mld EUR. Jednocześnie import wyniósł 9,1 mld EUR. Ujemne saldo handlu pogłębiło się więc z około 2,6 mld EUR w 2024 roku do 4,6 mld EUR rok później. Jeszcze większym problemem jest struktura eksportu. Według SIPRI aż 94% polskiego eksportu głównych systemów uzbrojenia w latach 2021-2025 trafiało na Ukrainę.
Zobacz także: Polskie inwestycje zagraniczne spadły. Czy polskie firmy przestały wychodzić za granicę?
W praktyce znaczna część gwałtownego wzrostu eksportu po 2022 roku była więc związana bezpośrednio z wojną. W 2025 roku zmniejszyła się wartość sprzedaży amunicji i artylerii. Eksport amunicji spadł o około 0,7 mld EUR, a artylerii o 0,3 mld EUR. Jednocześnie rosła sprzedaż produktów lotniczych, dronów i części statków powietrznych. Szczególnie interesujący jest wzrost eksportu dronów. W pierwszych dziewięciu miesiącach 2026 roku ich sprzedaż na Ukrainę zwiększyła się do 656 mln EUR wobec 532 mln EUR rok wcześniej.
To jeden z obszarów, w których bariera wejścia jest niższa niż w przypadku samolotów bojowych czy czołgów, a doświadczenia z wojny bardzo szybko zmieniają wymagania technologiczne. Daje to polskim firmom możliwość rozwijania własnych konstrukcji i stosunkowo szybkiego wchodzenia na rynek. Problem polega na tym, że również w tej kategorii eksport pozostaje silnie skoncentrowany na Ukrainie. Jeżeli polski przemysł ma stać się trwałym eksporterem uzbrojenia, potrzebuje odbiorców również w innych państwach.
W 2026 roku handel już hamuje
Pierwsze trzy kwartały 2026 roku przyniosły wyraźne zmniejszenie obrotów. Wartość eksportu produktów sektora obronnego spadła z 3,1 mld EUR do 2,7 mld EUR, czyli o 15% r/r. Import zmniejszył się z 6,3 mld EUR do 5,7 mld EUR, a więc o 9%. Po wyłączeniu lotnictwa spadek był jeszcze większy. Eksport zmniejszył się o 62%, a import o 35%. Największy wpływ na wyniki eksportu miał dalszy spadek dostaw amunicji na Ukrainę. Ich wartość obniżyła się z 796 mln EUR do 208 mln EUR. Po stronie importu malały między innymi dostawy czołgów z Korei Południowej. Jednocześnie ponad pięciokrotnie zwiększyła się wartość importu samolotów i śmigłowców z USA z około 0,3 mld EUR do 1,7 mld EUR.
Zobacz także: Polska wydaje coraz więcej na badania. Nakłady na B+R wzrosły o 14,2%
Dane za 2026 rok są jeszcze wstępne, ale dobrze pokazują, jak mocno struktura polskiego handlu uzbrojeniem zależy od harmonogramu pojedynczych dużych kontraktów i sytuacji na Ukrainie. Nie ma gospodarczo uzasadnionego powodu, aby Polska próbowała samodzielnie produkować każdy rodzaj uzbrojenia. Niektóre systemy są zbyt kosztowne i technologicznie zaawansowane, aby budowanie całego łańcucha produkcyjnego od podstaw było opłacalne. Dotyczy to szczególnie produktów wytwarzanych w niewielkich seriach. Dlatego import pozostanie częścią polityki obronnej. Przy obecnej skali wydatków coraz ważniejsze staje się jednak pytanie o proporcje.
Polska jest jednym z największych importerów uzbrojenia na świecie, a jednocześnie jej udział w globalnym eksporcie według SIPRI wynosi zaledwie około 1%. Jeżeli zwiększone wydatki na wojsko mają być utrzymywane przez wiele lat, powinny w większym stopniu budować krajowe zdolności produkcyjne. To większą rolę polskich przedsiębiorstw, produkcji licencyjnej, transferu technologii, lokalnych poddostawców, centrów serwisowych i własnych projektów badawczo-rozwojowych. W przeciwnym razie Polska może mieć bardzo nowoczesną armię, ale pozostanie w dużej mierze klientem zagranicznego przemysłu.
Wszelkie prawa do treści zastrzeżone.
Views: 20