Kamil Wolnicki, Sebastian Parfjanowicz, Natalia Żaczek i Karol Górka zmierzyli się z następującymi pytaniami:
— Horngacher w roli nadtrenera ma plusy i minusy — jego wiedzy i dbałości o detal nie da się przecenić. Z drugiej strony, taki układ to gotowy przepis na polskie piekiełko — zauważa Sebastian Parfjanowicz. Ale tylko pod pewnymi warunkami, które, miejmy nadzieję, nie wydarzą się w tym sezonie.
Czy polscy kibice za pół roku nadal będą kochać skoki narciarskie?
Kamil Wolnicki: Pamiętam, jak w 2011 r. w Planicy karierę kończył Adam Małysz i ludzie płakali, że to koniec tego sportu w naszym kraju. Nic z tego, pod wieloma względami było jeszcze lepiej, żeby wspomnieć choćby trzy złota olimpijskie Kamila Stocha czy tytuł drużynowych mistrzów świata w Lahti. Teraz karierę skończył Kamil, koledzy z jego generacji, którzy dalej skaczą, byli w ostatnich sezonach słabsi, ale mamy Kacpra Tomasiaka. Bardzo dużo zależy od wyników, ale jest grupa ludzi, którzy skoki oglądają zawsze, niezależnie od tego, czy Polacy odnoszą sukcesy, czy wręcz przeciwnie.
Sebastian Parfjanowicz: Tak. Pożegnanie z Kamilem Stochem było potrzebne, żeby otworzyć nowy rozdział. Podobnie było, gdy ze sceny schodził Adam Małysz. Mamy w tym roku dużo składowych na bardzo emocjonujący serial. Powrót Horngachera, nowy idol Tomasiak i te stare wilki, które jeszcze spróbują powalczyć o jakieś pojedyncze sukcesy. Kluczowe będzie jednak udane otwarcie sezonu. Koniec z gadaniem, że trzeba dobrze skakać w Engelbergu, bo to test przed Turniejem Czterech Skoczni. Żeby entuzjazm wokół polskich skoków nie malał, potrzebujemy optymizmu od pierwszych konkursów.
Natalia Żaczek: Choć w ostatnich latach uczucia polskich kibiców skoków były mocno wystawione na próbę, uważam, że zbliżający się sezon choć w części wynagrodzi te trudy. Co oczywiste, wciąż jesteśmy w fazie przemiany pokoleniowej, ale wygląda na to, że powoli staje się ona dla nas coraz mniej bolesna. Ze znacznie większym doświadczeniem w swój drugi sezon w PŚ wchodzi Kacper Tomasiak, po bardzo trudnej zimie odrodził się Paweł Wąsek, a miesiąc temu w Klingenthal w świetnie obsadzonych zawodach trzecim miejscem błysnął Klemens Joniak, który ma już za sobą pierwsze punkty w PŚ. Początek „ery po Stochu” jawi się jako całkiem obiecujący, a niewykluczone, że na pojedyncze błyski zdobędą się także bardziej doświadczeni zawodnicy.
Karol Górka: Oczywiście, że tak. Każdy, kto choć raz w swoim życiu był w Zakopanem pod Wielką Krokwią, doskonale wie, jak wielką miłością Polacy darzą skoki narciarskie. I nawet w okresach bez sukcesów, pod skocznią zawsze zbierały się tłumy. Nie inaczej będzie i tym razem, niezależnie od wyników. A wiele wskazuje na to, że dobry czas dla polskich skoków nadchodzi.
Jaki powinien być realny cel Kacpra Tomasiaka na ten sezon?
Kamil Wolnicki: Walka o top 15 w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata i czołową trójkę w nowej klasyfikacji dla zawodników do 23 lat. To, co zrobił podczas igrzysk olimpijskich we Włoszech, nie mieści się w głowie. Trzy medale na jednej imprezie dla 19-latka, który nigdy wcześniej nie stał na podium PŚ, to był szok. Z drugiej strony Kacper nadal na tym podium nie stanął. I to powinien być trzeci cel dla naszej gwiazdy i nowego lidera kadry.
Sebastian Parfjanowicz: Wiemy, że Kacper marzy o podium Pucharu Świata, a ja głęboko wierzę, że w tym sezonie wygra swój pierwszy konkurs. W perspektywie całego sezonu super by było, by zadomowił się w najlepszej „10” klasyfikacji generalnej. Czas na atak szczytowy jeszcze przyjdzie. Bardzo jestem ciekawy, jak fizycznie wytrzyma trudy tego sezonu, bo w końcówce poprzedniego był już „na oparach”.
Natalia Żaczek: Regularne występy w okolicach czołowej dziesiątki, a w sprzyjających okolicznościach walka o podia. Marzeniem jest, by Kacper Tomasiak poszedł drogą tylko nieco starszego Stephana Embachera, który w swoim drugim pełnym sezonie w PŚ kilka razy stawał na podium, a także zaliczył pierwsze zwycięstwo w PŚ. I to wcale nie jest nierealnym marzeniem. Miesiąc przed startem zimy Tomasiak zapowiadał, że czuje się mocniejszy niż w analogicznym okresie rok temu. Uznajmy to za dobry omen.
Karol Górka: Szczerze mówiąc, Kacper Tomasiak niewiele już musi. Trzy medale na jednych igrzyskach to wyczyn, który na zawsze umieścił już go w gronie największych polskich skoczków w historii. W tym sezonie powinien skupić się na tym, żeby odblokować swój pełen potencjał. Jeśli będzie w stanie oddawać skoki na swoim optymalnym poziomie, wyniki w Pucharze Świata przyjdą szybciej niż możemy się tego spodziewać.
Kto będzie drugim liderem reprezentacji Polski? Kto zrobi największy postęp?
Kamil Wolnicki: Miejmy nadzieję, że Tomasiak będzie pierwszym liderem. Potrzebowaliśmy superzdolnego nastolatka, który zmieni skostniały układ sił w polskich skokach. Szczególnie że tych sił było coraz mniej i z potęgi staliśmy się aktorami drugiego i trzeciego planu. Obiektywnie mówiąc, dalej tam jesteśmy. Poprzedni sezon Biało-Czerwoni skończyli na szóstym miejscu w Pucharze Narodów. Bliżej nam do Finów i Szwajcarów niż Austrii. Sam Tomasiak tego nie pociągnie. Potrzebujemy postępu wszystkich. Pytanie, czy Dawid Kubacki, czy Maciek Kot jeszcze mogą wrócić do dobrego skakania. O Piotrku Żyle na razie nie wspominam, nie ma go nawet w składzie na inaugurację PŚ w Klingenthal.
Sebastian Parfjanowicz: Wierzę, że Paweł Wąsek ma już za sobą najgorsze, bo zmiany sprzętowe sprzed kilkunastu miesięcy mocno uderzyły w jego technikę. Ma papiery, by wracać do regularnego skakania i pewnie będzie naszą „dwójką”. Bardziej falować może Klemens Joniak, ale tu jest potencjał na kilka bombowych skoków, może ataków na „10” Pucharu Świata? Bardzo bym chciał, żeby tym solidnym czwartym do brydża był Maciek Kot, bo jego wiara w powrót do dużego skakania jest niezwykle inspirująca.
Natalia Żaczek: Liczę, że Paweł Wąsek wróci do formy z sezonu 2024/25, która pozwoli mu kończyć zawody w okolicach czołowej 10-15, z potencjałem na jeszcze solidniejsze wyskoki. Uważam, że będzie to przełomowy sezon dla Klemensa Joniaka nie tylko pod względem regularnych występów w PŚ, ale także regularnego punktowania.
Karol Górka: Bardzo bym chciał, żeby do swojego optymalnego skakania powrócił Paweł Wąsek. Już pokazał, że stać go na walkę o podia w Pucharze Świata. Latem było już widać, że jego technika wyglądała już znacznie lepiej, więc jeśli tylko zdoła przełożyć to na sezon zimowy, znów możemy mieć co najmniej dwóch zawodników regularnie bijących się o miejsca w czołówce. Z drugiej strony nasza wewnętrzna rywalizacja w tym sezonie może być bardzo interesująca. W Klingenthal błysnął Klemens Joniak. Można mieć jedynie obawy, czy zdoła ustabilizować swoją dyspozycję i czy będzie w stanie wytrzymać trudy pełnego sezonu.
Kto wygra Puchar Świata?
Kamil Wolnicki: Wątpię, że Domen Prevc będzie w stanie powtórzyć poprzedni sezon, w którym wygrał 14 konkursów, a w 29 konkursach indywidualnych tylko sześć razy nie wszedł na podium. Bliżej mi do typowania młodziutkiego Austriaka Stephana Embachera albo Japończyka Rena Nikaido.
Sebastian Parfjanowicz: Ren Nikaido. Wydaje mi się, że przed nami sezon bez dominatora. O swoje powalczy Marius Lindvik, kilka popisów da Domen Prevc, liczę też na kolejne przebłyski młodzieży, zwłaszcza Kacpra Tomasiaka i Stephana Embachera. Ale Nikaido ma na drugie imię „regularność”. Jest w najlepszym dla skoczka wieku (25 lat) i wciąż rośnie. Do tego, jak się wygrywa mistrzostwa Japonii różnicą 55 pkt., to znak, że sufit nie istnieje.
Natalia Żaczek: Myślę, że w tym sezonie nie będziemy już świadkami takiej dominacji, jaką zaprezentował Domen Prevc, a rywalizacja o Kryształową Kulę będzie bardziej emocjonująca. W ścisłej czołówce nie zabraknie z pewnością Rena Nikaido, Mariusa Lindvika, Jana Hoerla, Stephana Embachera czy wspomnianego Prevca. Najwyższe notowania ma u mnie Japończyk. Już w zeszłym sezonie pokazał, że stać go na regularne występy na najwyższym poziomie i gdyby nie zdarzenia losowe, które uniemożliwiły mu występ w trzech konkursach, niemal na pewno stanąłby na końcowym podium PŚ.
Karol Górka: Sądzę, że to będzie sezon Japończyków. Trudno przewidzieć, w jakiej formie będzie Ryoyu Kobayashi. Jeśli tylko zdoła się choć w minimalnym stopniu „poświęcić” skokom, przyłoży do treningu, to może być jego zima. Jeśli nie, z pewnością ze swojej szansy spróbuje skorzystać Ren Nikaido.
Czy Maciej Maciusiak zachowa posadę pierwszego trenera kadry po sezonie?Kamil Wolnicki: Nikt dzisiaj nie zna odpowiedzi na to pytanie. Najwięcej zależy od wyników naszej kadry. Dużo także od tego, jak będzie się układała jego współpraca ze Stefanem Horngacherem i nowym-starym prezesem PZN Apoloniuszem Tajnerem. Widziałem ostatnio wpis Adama Bucholza ze skijumping.pl, który wyliczył, że polskie skoki czekają na zwycięstwo w zawodach PŚ od 96 konkursów. A dokładniej od 16 marca 2023 r. I tu jest też ukryta odpowiedź na pytanie o przyszłość Maćka. Wyniki ponad wszystko.
Sebastian Parfjanowicz: Realnie pierwszym trenerem jest od kilku miesięcy Stefan Horngacher, choć oczywiście z tylnego siedzenia. Sam fakt, że decyzja o pożegnaniu z biomechanikiem Michałem Wilkiem zapadła bez wiedzy Maciusiaka, mówi wiele. Horngacher w roli nadtrenera ma plusy i minusy — jego wiedzy i dbałości o detal nie da się przecenić. Z drugiej strony, taki układ to gotowy przepis na polskie piekiełko, gdyby od początku sezonu na skoczni nie szło. Liczę jednak, że polscy skoczkowie będą na krzywej rosnącej, więc i Maciusiak zostanie. Wciąż ma bardzo dobry kontakt z zawodnikami.
Natalia Żaczek: Tak. Przed tegorocznym sezonem polski sztab miał zdecydowanie więcej spokoju. Zamiast skupiać się na startach i gonieniu rankingu olimpijskiego jak w zeszłym roku, więcej czasu poświęcono po prostu na trening i wszyscy liczą, że przygotowania przyniosą efekty. Dodatkowo ma ogromne wsparcie w postaci Stefana Horngachera i Michala Doleżala, odpowiedzialnych za złotą erę polskich skoków. Ostatnie nieudane sezony i fakt wspomnianej wcześniej przemiany pokoleniowej sprawiają, że oczekiwania nie są wygórowane, więc sprostanie im nie powinno być potężnym wyzwaniem. Jeśli kadra pokaże wyraźny postęp w porównaniu do zeszłej zimy, nie widzę powodu, by po sezonie miało dojść do zmiany trenera.
Karol Górka: Wiele wskazuje na to, że to będzie dla Polaków lepszy sezon Pucharu Świata niż poprzednie. A więc trudno szukać argumentów za tym, żebyśmy pod koniec zimy zaczęli dyskusję o tym, kto miałby zastąpić Macieja Maciusiaka. Jeśli wewnątrz samej kadry nie wydarzy się nic, co zniszczyłoby atmosferę, Maciej Maciusiak nadal pozostanie trenerem reprezentacji.