Booksy założyli 12 lat temu Stefan Batory i Konrad Howard. Dziś platforma jest jednym z najwyżej wycenianych polskich start-upów obok takich marek jak DocPlanner (ZnanyLekarz), Brainly czy ElevenLabs.
Dzięki aplikacji i stronie internetowej użytkownicy m.in. w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Brazylii, RPA, Hiszpanii i Polsce mogą zarezerwować wizytę u fryzjerki, barbera lub kosmetyczki. Od niedawna platforma oferuje również rezerwacje z zakresu finansów, telekomunikacji i bankowości.
Booksy obsługuje 380 tys. salonów kosmetycznych i fryzjerskich oraz 50 mln użytkowników na świecie. Według informacji przekazanych przez firmę, w Polsce z jej aplikacji korzysta już co czwarty Polak.
10 września 2026 r. Stefan Batory, twórca Booksy, ogłosił na LinkedInie redukcję załogi o 20 proc. Z dnia na dzień pracę straciło blisko 200 osób we wszystkich oddziałach firmy.
Powodem zwolnień, jak poinformował w oficjalnym oświadczeniu, są wdrożenia modeli pracy opartych na sztucznej inteligencji, które mają „wzmocnić firmę na przyszłość” i umożliwić realizację podejścia „opartego na upraszczaniu procesów i wykorzystaniu technologii”.
O tym, jak wyglądał proces zwolnień, opowiedzieli nam byli i obecni współpracownicy Booksy.
„Wiemy, że każda decyzja podejmowana w tym procesie to coś więcej niż nazwisko na dokumencie. To sprawa bardzo osobista — zarówno dla odchodzącej osoby, jak i dla zespołów, które zostają” — napisał Batory.
„W tym okresie zmian proszę, abyście okazywali sobie wzajemne zrozumienie i troskę” — dodał.
O tym, jak wyglądał proces zwolnień, opowiedzieli byli i obecni współpracownicy Booksy.

Stefan Batory, twórca Booksy
TOMASZ URBANEK / East News
Booksy to nie jedyna platforma, która w ostatnim czasie przeprowadziła lub zapowiedziała zwolnienia. Amazon przymierza się do zwolnień liczonych w dziesiątkach tysięcy, a PayPal zamierza zlikwidować blisko 5 tys. etatów. Zarządy wielu firm technologicznych uzasadniają redukcje zatrudnienia zmianami związanymi z rozwojem narzędzi AI. Chodzi im o transformację w kierunku AI-first.
Jednak perspektywa inżyniera tworzącego kod wygląda inaczej.
— Na poziomie codziennej pracy nie ma żadnego automatu, który byłby gotowy przejąć moje zadania. Fizycznie nie przygotowano niczego, co mogłoby wejść na moje miejsce — mówi nasz rozmówca.
— Opowieści o algorytmach zastępujących inżynierów to bajka dla rynku. My po prostu mieliśmy odgórny nakaz zarządu: musicie używać AI. Nieważne, czy to w danym fragmencie kodu miało sens, czy nie. Musieliśmy wyrabiać limity; sprawdzano nam wskaźniki. Od procentu użycia narzędzi zależało, czy twoja ewaluacja wypadnie pozytywnie. Więc używałem — dodaje.
Sztuczna inteligencja wspomagała go jedynie przy powtarzalnych zadaniach. Jak tłumaczy, zastąpienie inżyniera na jego stanowisku wymaga dojrzałej architektury i zaplecza, których w jego byłej już firmie zwyczajnie brakowało.
— Narzędzia uczenia maszynowego nie integrują się jednak same z bazami danych. Ktoś musi zbudować ich architekturę, przetestować logikę i połączyć je z legacy code [kodem źródłowym]. Ten ciężar spada na tych, którzy uniknęli zwolnień — przy niezmienionych celach kwartalnych i zredukowanym zespole — dodaje Kamil, który wciąż pracuje w Booksy.
Cała prawda o pracy młodych psychologów. „Psychoterapią zajmuje się dziś hermetyczna kasta ludzi z bogatych domów”
„Pod szyldem start-upu można traktować ludzi jak zasób tymczasowy”
Przedstawiciele Booksy utrzymują, że redukcja załogi nie ma związku z problemami finansowymi. W opublikowanym na początku września wywiadzie dla „Forbesa” Batory mówił, że Booksy jest rentowne od trzech lat. Tylko w 2025 r. jego firma zaraportowała 37 mln zł zysku.
— Dzięki temu w sytuacji, gdy musimy w krótkim czasie sporo zainwestować w odbudowę zespołu sprzedażowego, możemy sfinansować te działania z własnych zysków. Nie potrzebujemy pieniędzy od inwestorów — przyznał Batory.
Początek roku przyniósł audyt każdego płatnego konta. Menedżerowie sprawdzali przydatność poszczególnych systemów i licencji deweloperskich, odbierając programistom narzędzia codziennej pracy. W pierwszym kwartale zakazano organizowania spotkań integracyjnych i bezpośrednich zjazdów zespołów.
Zmieniła się także polityka rekrutacyjna. Według rozmówców Onetu firma częściej stawiała na zatrudnianie młodszych i tańszych specjalistów.
Dla Dariusza, inżyniera oprogramowania z wieloletnim stażem, sygnałem ostrzegawczym nie była okresowa ewaluacja. Przeszedł ją pozytywnie. Jednak chwilę później jego stanowisko przestało istnieć.
O dziewiątej rano przyszedł ogólny mail o wyzwaniach makroekonomicznych i transformacji. Pięć minut później pojawił się drugi. Spersonalizowany. Z informacją, że moje stanowisko zostaje zlikwidowane i za chwilę czeka mnie spotkanie z działem HR
— mówi zwolniony inżynier.
Rozmowa z pracownicą HR trwała kwadrans. Darek otrzymał propozycję ugody, w której zrzekał się roszczeń wobec firmy oraz otrzymał jednomiesięczną odprawę. Jego zdaniem to niewiele, biorąc pod uwagę obecną sytuację na rynku pracy, na którym procesy rekrutacyjne w branży technologicznej potrafią ciągnąć się miesiącami.
„Wysłałam 500 CV i nic”. Problemy ze znalezieniem pracy mają zwłaszcza pracownicy w dwóch branżach
— Po zwolnieniu w panice odświeżam LinkedIna. Cały czas wysyłam aplikacje — zaznacza.
Do tej pory nie znalazł nowej pracy.
Dariusz, jak większość osób w branży, był zatrudniony w ramach kontraktu B2B (Business-to-Business). Takie osoby nie są pracownikami w rozumieniu Kodeksu pracy, ale niezależnymi przedsiębiorcami. Stąd nie obowiązuje ich ustawa o zwolnieniach grupowych.
— Przez lata wmawiano nam, że to forma wolności: „partnerstwo biznesowe” i „startupowa elastyczność”. Firma ma ponad tysiąc ludzi na pokładzie, działa od lat na wielu rynkach, a wewnątrz menedżerowie wciąż powtarzają, że to start-up. Dlaczego? Bo pod szyldem start-upu można nie mieć wypracowanych procedur; można traktować ludzi jak zasób tymczasowy — mówi programista.
Gdy pytam, czy zgodziłby się na inne warunki — zmianę technologii, przejście do mniej prestiżowego projektu, obniżkę stawki — odpowiada, że tak.
— Bez wahania. Nie jesteśmy ludźmi, których nie da się nauczyć nowej technologii. Znam kilka języków programowania. W momencie zwolnienia z własnej woli uczyłem się kolejnego frameworka, bo widziałem, że projekt tego wymaga. Wystarczyło poinformować nas o potrzebie zmian. To dałoby ludziom czas na znalezienie nowej pracy i odejście bez żalu.
— W IT panuje przekonanie, że związki zawodowe to przeżytek dla robotników. Teraz programiści i inżynierowie zobaczyli, ile warta jest ich „indywidualna pozycja negocjacyjna”. Zostałem sam z leasingiem, kredytem hipotecznym i dzieckiem w przedszkolu, odcięty od dochodu z dnia na dzień — wskazuje.
Swoje pytania o zwolnienia wysłałem do biura prasowego Booksy.
„Naszym głównym priorytetem w trakcie całego procesu było traktowanie każdego dotkniętego zmianami pracownika z szacunkiem, uczciwością i troską, przy jednoczesnym zapewnieniu maksymalnej transparentności. Booksy zapewniło kompleksowe pakiety wsparcia oraz dodatkowe odprawy, a wszystkie kryteria doboru i procedury zwolnień są przeprowadzane w pełnej zgodności z obowiązującym prawem pracy” — przekazuje Onetowi Charlotte Barry, rzeczniczka prasowa Booksy.
Przedstawiciele firmy postanowili nie odnosić się do konkretnych sytuacji opisanych w materiale.
„Przez lata wmawiano nam, że jesteśmy elitą rynku”
Ostatnie dwa lata w branży IT to zderzenie z rzeczywistością — powtarzają wszyscy nasi rozmówcy.
— Tempo zmian w ostatnich latach jest zatrważające. Wymagania nie spadły. Obowiązują nas kwartalne i roczne cele projektowe. Trzeba dowieźć to, tyle że w okrojonym składzie. Na korytarzach i na komunikatorach dominuje niepewność. Nie widać fali odejść, bo ludzie boją się o pracę, ale nastroje są kiepskie. Wszyscy czują presję, której część z nas po prostu nie wytrzyma. Zarząd żyje wiarą, że narzędzia załatwią sprawę, ale to tylko myślenie życzeniowe — słyszę.
W zamian za rezygnację z ustawowych urlopów, okresów wypowiedzenia i ochrony przed zwolnieniem specjaliści przez lata otrzymywali wyższe wynagrodzenia i poczucie autonomii. Kryzys powoli weryfikuje ten model.
Przez lata wmawiano nam, że jesteśmy elitą rynku, nową klasą średnią, partnerami w biznesie. A przy pierwszym zakręcie finansowym potraktowano nas jak robotników najemnych w XIX-wiecznej manufakturze
— mówi zwolniony z Booksy inżynier.
— Żyliśmy w micie wiecznego wzrostu. Kiedy wywalali cię z jednej firmy, to po południu miałeś trzy oferty z innej. W takich warunkach nikt nie myśli o związkach zawodowych, ochronie kodeksowej czy prawach pracowniczych. Po co komu kodeks pracy, skoro na stole leżały gigantyczne stawki? Branża po prostu zderza się ze ścianą — dodaje Kamil.
Na koniec pytam Kamila, czy kłopoty branży technologicznej wymuszą na pracownikach powrót do tradycyjnych form zatrudnienia lub zawiązywanie związków zawodowych.
— Problem tkwi w mentalności. Społeczność programistów została całkowicie zaskoczona obecnym tąpnięciem. Do tej pory każdy uważał się za wolnego strzelca, kowala własnego losu. Powoli zaczyna docierać do nas, że eldorado minęło bezpowrotnie, a korporacja technologiczna to nie wesoły start-up z owocowymi czwartkami i piłkarzykami — podsumowuje.
Chcesz porozmawiać? Masz dla mnie temat? Napisz: mateusz.schuler@redakcjaonet.pl