Kosmiczny Teleskop Hubble’a to jeden z najważniejszych instrumentów astronomicznych w historii. Od 1990 r. teleskop wykonał ponad 1,3 mln obserwacji, pozwalając m.in. ustalić wiek wszechświata oraz przyczynić się do odkrycia ciemnej energii. Na przestrzeni ponad trzech dekad w pełni zasłużył na swoje miejsce w panteonie najważniejszych instrumentów naukowych historii.
Hubble porusza się na niskiej orbicie okołoziemskiej z prędkością przekraczającą 28 tys. km/h. Wielokrotne misje serwisowe pozwalały utrzymać jego wysokość, jednak dalszepodnoszenie orbity nie jest już możliwe od czasu zakończenia programu wahadłowców. Jak przypomina NASA, wcześniejsze misje wykorzystywały napęd wahadłowca do podnoszenia teleskopu na wyższą orbitę, dzięki czemu skutecznie wydłużały jego czas pracy.
Specjaliści zdają sobie zatem sprawę, że stopniowe i powolne obniżanie orbity może zakończyć się tylko w jeden sposób. Pytaniem tak naprawdę nie jest: czy teleskop Hubble’a spłonie w ziemskiej atmosferze, a kiedy. Najnowse analizy przeprowadzono z użyciem różnych modeli prognozujących degenerację orbity, uwzględniając m.in. wpływ aktywności słonecznej na opór atmosferyczny oraz ryzyko związane z niekontrolowanym wejściem w atmosferę. Obliczenia wskazują, że teleskop wejdzie w gęste warstwy atmosfery już w 2033 roku.
Warto tutaj zwrócić uwagę na fakt, iż naukowcy postanowili także ocenić ryzyko tego, że część struktury teleskopu przetrwa lot przez atmosferę i stworzy zagrożenie dla ludzi na powierzchni Ziemi. Z raportu wynika, że w przypadku uderzenia szczątków w gęsto zaludnione regiony, takich jak Makau, liczba ofiar mogłaby sięgnąć od dwóch do czterech osób. Zagrożenie jest jednak rozproszone na obszarze ok. 350–800 km długości śladu na powierzchni Ziemi.
Według obowiązujących standardów NASA, dopuszczalne ryzyko dla populacji wynosi mniej niż 1:10 000. Symulacje wykazały jednak, że ryzyko w przypadku Hubble’a wynosi 1:330, co znacząco przekracza akceptowalne normy. Eksperci rekomendują dalsze analizy, z uwzględnieniem prognoz populacyjnych i zmienności aktywności słonecznej, aby ograniczyć zagrożenia związane z upadkiem teleskopu.
Analiza orbit i przewidywanie miejsca i momentu upadku utrudnia fakt, że Hubble nie był projektowany z myślą o kontrolowanym zejściu z orbity. Przyszłe prace mają skupić się na dokładniejszych prognozach i opracowaniu bardziej precyzyjnych modeli, które pomogą zminimalizować zagrożenie dla ludzi i infrastruktury na powierzchni Ziemi.