Urodzona 15 kwietnia 1938 r. w Tunisie, w\u00f3wczas Tunezja by\u0142a protektoratem Francji, Claudia Cardinale dorasta\u0142a w rodzinie sycylijskiej. W dzieci\u0144stwie pos\u0142ugiwa\u0142a si\u0119 trzema j\u0119zykami: francuskim, arabskim oraz sycylijskim dialektem w\u0142oskiego.<\/p>\n
Pierwsze kroki w \u015bwiecie filmu stawia\u0142a w latach pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych XX w., kiedy wraz z kolegami z klasy pojawi\u0142a si\u0119 w kr\u00f3tkometra\u017cowej produkcji francuskiego re\u017cysera Rene Vautiera. Film ten zosta\u0142 dostrze\u017cony na festiwalu w Berlinie, co otworzy\u0142o przed Cardinale drzwi do kolejnych r\u00f3l.<\/p>\n
Kultowe produkcje. Dzi\u0119ki nim podbi\u0142a Hollywood<\/p>\n
Jej debiut w pe\u0142nometra\u017cowym filmie fabularnym mia\u0142 miejsce w obrazie „Goha” Jacques’a Baratiera, gdzie wyst\u0105pi\u0142a u boku Omara Sharifa. Prze\u0142omem w karierze okaza\u0142o si\u0119 zwyci\u0119stwo w konkursie na najpi\u0119kniejsz\u0105 W\u0142oszk\u0119 w Tunezji w 1957 r., kt\u00f3re zaowocowa\u0142o wyjazdem na festiwal filmowy w Wenecji. Nied\u0142ugo p\u00f3\u017aniej Cardinale przeprowadzi\u0142a si\u0119 do Rzymu i rozpocz\u0119\u0142a nauk\u0119 w szkole aktorskiej.<\/p>\n
Na pocz\u0105tku lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych by\u0142a ju\u017c jedn\u0105 z najwa\u017cniejszych postaci w\u0142oskiego kina, kt\u00f3re prze\u017cywa\u0142o w\u00f3wczas sw\u00f3j z\u0142oty okres. W tym czasie zagra\u0142a w takich filmach jak „Rocco i jego bracia” (1960), „Lampart” (1963) Luchino Viscontiego, „Il bell’Antonio” (1960) Mauro Bologniniego oraz „8 i p\u00f3\u0142” Federico Felliniego (1963). Jej talent doceniono tak\u017ce w Hollywood, gdzie wyst\u0105pi\u0142a w „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie” Sergio Leone oraz w „R\u00f3\u017cowej Panterze” Blake’a Edwardsa.<\/p>\n
Problemy z g\u0142osem i prze\u0142om w karierze<\/p>\n
Mimo \u017ce uroda Cardinale by\u0142a szeroko komentowana przez pras\u0119 i fan\u00f3w, jej g\u0142os nie zawsze odpowiada\u0142 wyobra\u017ceniom re\u017cyser\u00f3w. W wielu w\u0142oskich produkcjach korzystano z lektorki, kt\u00f3ra podk\u0142ada\u0142a kwestie wypowiadane przez aktork\u0119. Jej naturalna barwa \u2014 niska i lekko zachrypni\u0119ta \u2014 kontrastowa\u0142a z rolami delikatnych, dziewcz\u0119cych bohaterek. Prze\u0142om nast\u0105pi\u0142 w filmie „8 i p\u00f3\u0142”, gdzie po raz pierwszy pozwolono jej m\u00f3wi\u0107 w\u0142asnym g\u0142osem.<\/p>\n
Ponad 90 film\u00f3w i mi\u0119dzynarodowe uznanie<\/p>\n
W trakcie swojej kariery Claudia Cardinale wyst\u0105pi\u0142a w ponad dziewi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu filmach. W 1993 r. podczas festiwalu w Wenecji zosta\u0142a uhonorowana Z\u0142otym Lwem za ca\u0142okszta\u0142t tw\u00f3rczo\u015bci, a na festiwalu w Berlinie otrzyma\u0142a honorowego Z\u0142otego Nied\u017awiedzia. Od 1999 r. pe\u0142ni\u0142a funkcj\u0119 Ambasadora Dobrej Woli UNESCO.<\/p>\n
Aktorka wielokrotnie podkre\u015bla\u0142a w wywiadach, \u017ce nie uwa\u017ca\u0142a za konieczne ujawnianie szczeg\u00f3\u0142\u00f3w ze swojego \u017cycia prywatnego czy epatowanie nago\u015bci\u0105 na ekranie. Jej zdaniem tajemniczo\u015b\u0107 by\u0142a kluczowa dla budowania wizerunku aktorki. Mimo takiego podej\u015bcia Cardinale sta\u0142a si\u0119 jednym z symboli seksapilu lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych.<\/p>\n
Po\u017cegnanie z Alainem Delonem<\/p>\n
W ubieg\u0142ym roku Claudia Cardinale po\u017cegna\u0142a Alaina Delona, z kt\u00f3rym wyst\u0105pi\u0142a w „Lamparcie”. W swoim po\u017cegnaniu nawi\u0105za\u0142a do postaci Angeliki, kt\u00f3r\u0105 zagra\u0142a w tym kultowym filmie, podkre\u015blaj\u0105c wi\u0119\u017a z czasami \u015bwietno\u015bci w\u0142oskiego kina.<\/p>\n
Polecamy r\u00f3wnie\u017c:<\/p>\n