O tej \u017cenuj\u0105cej i trudnej dla Janusza Rewi\u0144skiego sytuacji mo\u017cna przeczyta\u0107 w najnowszej biografii satyryka kojarzonego g\u0142\u00f3wnie z kabaretem „Siara. I nic nie jest jasne”.<\/p>\n
Czy faktycznie Zenon Laskowik tak bezwzgl\u0119dnie pozby\u0142 si\u0119 kolegi? \u2014 Opowie\u015b\u0107 znam z drugiej r\u0119ki. Mnie przy tym nie by\u0142o. R\u00f3wnie\u017c Zenon Laskowik niczego nie komentuje \u2014 jest na artystycznej emeryturze \u2014 powiedzia\u0142 „Faktowi” mened\u017cer Zenona Laskowika, Zbigniew Remlein. Obaj panowie byli jednak na pogrzebie Janusza Rewi\u0144skiego. Dlaczego wi\u0119c kilka dekad wcze\u015bniej wsp\u00f3\u0142praca Laskowika i Rewi\u0144skiego zako\u0144czy\u0142a si\u0119 w tak brutalny spos\u00f3b?<\/p>\n
Janusz Rewi\u0144ski by\u0142 aktorem z dyplomem<\/p>\n
Niewiele os\u00f3b pami\u0119ta, \u017ce Janusz Rewi\u0144ski by\u0142 nie tylko kabareciarzem, lecz tak\u017ce aktorem z dyplomem krakowskiej PWST. W\u0142asne teksty zacz\u0105\u0142 pisa\u0107 ju\u017c na drugim roku studi\u00f3w. Tworzenie kr\u00f3tkich, absurdalnych scenek z przewrotn\u0105 puent\u0105, obna\u017caj\u0105c\u0105 ca\u0142\u0105 powag\u0119 sytuacji, stanowi\u0142o dla niego odskoczni\u0119 od szkolnej rzeczywisto\u015bci, w kt\u00f3rej od pocz\u0105tku nie czu\u0142 si\u0119 pewnie. Podczas jednego ze studenckich wieczork\u00f3w zaprezentowa\u0142 monolog o m\u0119\u017cczy\u017anie poszukuj\u0105cym sensu \u017cycia w sklepie mi\u0119snym. Studenci tarzali si\u0119 ze \u015bmiechu \u2014 wyk\u0142adowcy natomiast byli oburzeni.<\/p>\n
Cho\u0107 Rewi\u0144ski powtarza\u0142, \u017ce „studia to najpi\u0119kniejszy czas w \u017cyciu cz\u0142owieka”, nie zawsze tak to wygl\u0105da\u0142o. Miewa\u0142 tygodnie, w kt\u00f3rych chcia\u0142 rzuci\u0107 wszystko, a u\u015bmiech znika\u0142 mu z twarzy, gdy tylko wychodzi\u0142 na scen\u0119. Nie by\u0142 te\u017c ulubie\u0144cem profesor\u00f3w \u2014 zamiast odwiedza\u0107 Stary Teatr, wybiera\u0142 kabaretowe wieczory w Piwnicy pod Baranami. Po uko\u0144czeniu szko\u0142y w 1972 r. trafi\u0142 do Teatru Polskiego w Poznaniu razem z Marzen\u0105 Tryba\u0142\u0105 i Krystyn\u0105 Tkacz. Tam r\u00f3wnie\u017c czu\u0142 si\u0119 jak pi\u0105te ko\u0142o u wozu.<\/p>\n
Jak Janusz Rewi\u0144ski trafi\u0142 do kabaretu Tey<\/p>\n
A\u017c w ko\u0144cu znalaz\u0142 swoje miejsce. Monologiem „Fiut rozszyfrowany” (FIUT \u2014 skr\u00f3t od Film i Ewentualnie Telewizja) dosta\u0142 si\u0119 do kabaretu Tey. \u2014 Pisali\u015bmy i pr\u00f3bowali\u015bmy po nocach program na ca\u0142y sezon. Dzi\u015b to nie do pomy\u015blenia. Jutro pomys\u0142 jest nieaktualny, pojutrze skradziony, a popojutrze sprzedany na stadionie. Mieli\u015bmy profesora Stanis\u0142awskiego, kt\u00f3ry m\u00f3wi\u0142: „R\u00f3bcie wy swoje”. I robili\u015bmy. Od Opola do Opola. A Komitet Centralny tylko si\u0119 przygl\u0105da\u0142 \u2014 opowiada\u0142 Rewi\u0144ski w wywiadzie dla „Rzeczpospolitej”.<\/p>\n
W kabarecie tak dobrze si\u0119 odnalaz\u0142, \u017ce w 1973 r. odszed\u0142 z teatru w Poznaniu. \u2014 Zrezygnowa\u0142em z teatru, gdy zaproponowano mi granie w wycinankach z „Popio\u0142u i diamentu”. Zaj\u0105\u0142em si\u0119 kabaretem. Mia\u0142em dwadzie\u015bcia kilka lat. By\u0142em przekonany, \u017ce chc\u0119 zmieni\u0107 \u015bwiat. I mia\u0142em prze\u015bwiadczenie, \u017ce w Teyu to robimy \u2014 wspomina\u0142.<\/p>\n
Tak Janusz Rewi\u0144ski trafi\u0142 do kabaretu Tey<\/p>\n
Kabaret Tey \u2014 jedyny w\u00f3wczas w ca\u0142ym Poznaniu \u2014 okaza\u0142 si\u0119 dla Rewi\u0144skiego prawdziwym wybawieniem. Od razu wydawa\u0142o mu si\u0119, \u017ce z Laskowikiem nadaj\u0105 na tych samych falach. Wni\u00f3s\u0142 do zespo\u0142u sw\u00f3j charakterystyczny styl: groteskowy, rubaszny, oparty na celnych obserwacjach. Duet z Laskowikiem funkcjonowa\u0142 jak dobrze naoliwiona maszyna. Publiczno\u015b\u0107 widzia\u0142a w nich idealne przeciwie\u0144stwa: flegmatycznego, zdystansowanego Laskowika oraz pe\u0142nego energii, ekspresyjnego Rewi\u0144skiego.<\/p>\n
\u2014 Po Poznaniu je\u017adzili\u015bmy na rowerach, chodzili\u015bmy mi\u0119dzy lud\u017ami i \u0142apali\u015bmy nastroje ulicy. Tym \u017cyli\u015bmy i o tym gadali\u015bmy przy p\u00f3\u0142litr\u00f3wce. Byli\u015bmy blisko publiczno\u015bci. To by\u0142 nasz spos\u00f3b \u017cycia. Byli\u015bmy z Laskowikiem teatrem dwuosobowym. Gdziekolwiek poszli\u015bmy, wszyscy nas znali. Mogli\u015bmy przejecha\u0107 ca\u0142y \u015bwiat i wsz\u0119dzie bawili\u015bmy ludzi, maj\u0105c z tego ogromn\u0105 satysfakcj\u0119 \u2014 opowiada\u0142 w „Polityce”.<\/p>\n
Jednak w 1978 r. nast\u0105pi\u0142 nag\u0142y zwrot \u2014 nie z winy Rewi\u0144skiego, a przez nielojalno\u015b\u0107 Laskowika. \u2014 Po prostu kazano mi wyjecha\u0107 z Poznania \u2014 wspomina\u0142 Rewi\u0144ski w „Polityce”. \u2014 Powiedziano, \u017ce nie ma ju\u017c dla mnie pracy. Ale tylko dla mnie. Podczas bankietu ko\u0144cz\u0105cego sezon podesz\u0142a do nas kobieta i powiedzia\u0142a: „Pan dyrektor Estrady chce, \u017ceby\u015bcie wyst\u0105pili jeszcze w poniedzia\u0142ek”. Odpowiedzieli\u015bmy z Zenkiem: nie. A nast\u0119pnego dnia wysz\u0142o na jaw, \u017ce tylko ja powiedzia\u0142em nie. Zenek by\u0142 got\u00f3w zagra\u0107. Kolega da\u0142 g\u0142ow\u0119 w piach, a ja dosta\u0142em dyscyplinarne zwolnienie \u2014 dodawa\u0142.<\/p>\n
Rewi\u0144ski opowiada\u0142, \u017ce spraw\u0119 jego dyscyplinarnego zwolnienia z pozna\u0144skiej estrady uda\u0142o si\u0119 ostatecznie odwr\u00f3ci\u0107, poniewa\u017c w realiach PRL taka „dyscyplinarka” by\u0142a faktycznie wilczym biletem, niemal uniemo\u017cliwiaj\u0105cym zatrudnienie gdziekolwiek indziej. Ostatecznie Rewi\u0144skiego zwolniono wi\u0119c „zwyczajnie”.<\/p>\n
Pocz\u0105tkowo artysta mia\u0142 nadziej\u0119, \u017ce nie oznacza to dla niego braku pracy. Mia\u0142 nadziej\u0119, \u017ce wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Laskowikiem u\u0142o\u017cy si\u0119 na nowych zasadach: \u017ce b\u0119d\u0105 tworzy\u0107 dwuosobowy, niezale\u017cny kabaret. Rewi\u0144ski pojecha\u0142 wi\u0119c nad morze, gdzie wypoczywa\u0142 Laskowik, by om\u00f3wi\u0107 przysz\u0142o\u015b\u0107. Us\u0142ysza\u0142, \u017ce nadal s\u0105 razem. Po wakacjach jednak Laskowik przesta\u0142 odbiera\u0107 telefony. I tak zako\u0144czy\u0142a si\u0119 ich wsp\u00f3\u0142praca. \u2014 Jak si\u0119 okaza\u0142o, nie by\u0142a to \u017cadna przyja\u017a\u0144. Tylko ja my\u015bla\u0142em, \u017ce si\u0119 bardzo lubimy. Potem Bogdan Smole\u0144 mnie zast\u0105pi\u0142 \u2014 opowiada\u0142 Rewi\u0144ski.<\/p>\n
Janusz Rewi\u0144ski i Zenon Laskowik mieli jeszcze wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107?<\/p>\n
Po zwolnieniu z Kabaretu Tey Rewi\u0144ski chcia\u0142 jeszcze uratowa\u0107 t\u0119 relacj\u0119, proponuj\u0105c stworzenie niezale\u017cnego, dwuosobowego kabaretu. Laskowik najpierw entuzjastycznie przytakn\u0105\u0142, ale ostatecznie ca\u0142kowicie si\u0119 wycofa\u0142.<\/p>\n
Rewi\u0144ski p\u00f3\u017aniej dowiedzia\u0142 si\u0119, \u017ce Laskowik otrzyma\u0142 obietnic\u0119 pi\u0119knej sali w centrum miasta, a Smole\u0144 by\u0142 gotowy go zast\u0105pi\u0107 na sta\u0142e. \u2014 Z\u0142apa\u0142 Pana Boga za nogi i mocno trzyma\u0142 \u2014 m\u00f3wi\u0142 gorzko Rewi\u0144ski.<\/p>\n
Po wyrzuceniu z kabaretu Tey Janusz Rewi\u0144ski musia\u0142 zaczyna\u0107 od zera w Warszawie<\/p>\n
Po odej\u015bciu z Tey\u2019a Rewi\u0144ski zaczyna\u0142 od zera i klepa\u0142 bied\u0119. \u2014 Przez pierwsze dwa, trzy tygodnie mieszka\u0142 u ludzi, nie mia\u0142 mieszkania, nie mia\u0142 pieni\u0119dzy \u2014 wspomina w ksi\u0105\u017cce „Siara. I nic nie jest jasne” satyryk Krzysztof Piasecki, wieloletni przyjaciel Janusza Rewi\u0144skiego.<\/p>\n
Czy faktycznie tak to si\u0119 wszystko potoczy\u0142o, jak to opisano w najnowszej biografii Janusza Rewi\u0144skiego? Mened\u017cer Zenona Laskowika, Zbigniew Remlein, m\u00f3wi jedynie: \u2014 Opowie\u015b\u0107 znam z drugiej r\u0119ki. Mnie przy tym nie by\u0142o. R\u00f3wnie\u017c Zenon Laskowik niczego nie komentuje \u2014 jest na artystycznej emeryturze \u2014 m\u00f3wi nam Remlein. Obaj panowie byli jednak na pogrzebie Janusza Rewi\u0144skiego.<\/p>\n
Janusz Rewi\u0144ski znalaz\u0142 dla siebie miejsce w Kabarecie Olgi Lipi\u0144skiej<\/p>\n
Janusz Rewi\u0144ski na szcz\u0119\u015bcie w ko\u0144cu sobie poradzi\u0142. Trafi\u0142 do kabaretu Na Pi\u0119terku w warszawskim hotelu Bristol. Pr\u00f3by zdobycia sta\u0142ego anga\u017cu w teatrach by\u0142y trudne \u2014 Holoubek go nie widzia\u0142, Dziewo\u0144ski odk\u0142ada\u0142 temat.<\/p>\n
Dopiero Olga Lipi\u0144ska, obejmuj\u0105ca Teatr Komedia w Warszawie, postanowi\u0142a go zatrudni\u0107. Tak narodzi\u0142 si\u0119 legendarny „Misiek” z Kabaretu Olgi Lipi\u0144skiej.<\/p>\n
Smole\u0144 by\u0142 ofiar\u0105 Laskowika? Mened\u017cer ujawnia szczeg\u00f3\u0142y. „Czu\u0142em si\u0119 jak \u015bmie\u0107”<\/a><\/p>\n