![\"Czterech](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/000M3S4XT2SV0CQN-C323-F4.webp.webp\"\/ "\\"Kiss")
<\/p>\n„’Peter Criss’ przedstawia powr\u00f3t Catmana [muzyczny pseudonim z czas\u00f3w Kiss] do formy, b\u0119d\u0105c najbardziej rockowym solowym albumem w jego karierze, na kt\u00f3rym wyst\u0105pili John 5, Billy Sheehan i Paul Shaffer” – czytamy w opisie p\u0142yty.<\/p>\n
80-letni perkusista do wsp\u00f3\u0142pracy zaprosi\u0142 tak znanych muzyk\u00f3w, jak w\u0142a\u015bnie John 5 (obecny gitarzysta M\u00f6tley Cr\u00fce, wcze\u015bniej m.in. David Lee Roth, Rob Zombie, Marilyn Manson), Billy Sheehan (basista Mr. Big, The Winery Dogs, wcze\u015bniej UFO, David Lee Roth) i Paul Shaffer\u00a0(klawiszowiec i lider zespo\u0142u z telewizyjnych program\u00f3w Davida Lettermana), a tak\u017ce Piggy D., basista Marilyn Manson (wcze\u015bniej u boku Roba Zombie, a tak\u017ce gitarzysta Wednesday 13) i jazzowy gitarzysta Mike McLaughlin.<\/p>\n
Nowy album Petera Crissa – cho\u0107 zapowiadany od kilku miesi\u0119cy – jest w sumie do\u015b\u0107 spor\u0105 niespodziank\u0105 na rockowej scenie, bo przez ostatnie dwie dekady muzyk niemal do zera ograniczy\u0142 swoj\u0105 publiczno\u015b\u0107 aktywno\u015b\u0107. Jego poprzednia p\u0142yta „One for All” ukaza\u0142a si\u0119 w 2007 r., a ostatni koncert zagra\u0142 w 2017 r.<\/p>\n
Peter Criss po latach z dawnymi kolegami z Kiss. Zdj\u0119cie z Donaldem Trumpem<\/p>\n
Na pocz\u0105tku grudnia perkusista po raz pierwszy od lat pojawi\u0142 si\u0119 u boku dawnych koleg\u00f3w z Kiss: Paula Stanleya (wokal, gitara) i Gene’a Simmonsa (bas, wokal). Okazj\u0105 by\u0142o wr\u0119czenie muzykom wyr\u00f3\u017cnienia Kennedy Center Honors, przyznawanego za ca\u0142okszta\u0142t tw\u00f3rczo\u015bci i wk\u0142ad w kultur\u0119 ameryka\u0144sk\u0105.<\/p>\n
Cz\u0119\u015bci\u0105 uroczysto\u015bci jest spotkanie laureat\u00f3w w Bia\u0142ym Domu z prezydentem. Z tej okazji mo\u017cna by\u0142o zobaczy\u0107 zdj\u0119cia Stanleya, Simmonsa i Crissa z ma\u0142\u017conkami z Donaldem Trumpem siedz\u0105cym za swoim biurkiem w Bia\u0142ym Domu. Fotografia podzieli\u0142a jednak jego fan\u00f3w, kt\u00f3rzy z jednej strony podkre\u015blali, \u017ce muzycy jak najbardziej zas\u0142uguj\u0105 na to wyr\u00f3\u017cnienie, a z drugiej strony krytykowali obecno\u015b\u0107 na fotografii z politykiem. „Czuj\u0119 si\u0119 r\u00f3wnocze\u015bnie tak dobrze i tak \u017ale”, „Making America Rock Again!” – czytamy w komentarzach.<\/p>\n
Wielkim nieobecnym tej uroczysto\u015bci by\u0142 zmar\u0142y 16 pa\u017adziernika w wieku 74 lat Ace Frehley, czyli s\u0142ynny „Space Ace”, oryginalny gitarzysta Kiss. Fragmenty gali zostan\u0105 pokazane 23 grudnia w telewizji CBS i na streamingowej platformie Paramount+.<\/p>\n
„Do\u015bwiadczony rock’n’rollowy perkusista szuka oryginalnego zespo\u0142u”. Tak powsta\u0142a grupa Kiss<\/p>\n
W pierwszej po\u0142owie lat 70. w Nowym Jorku skrzy\u017cowa\u0142y si\u0119 muzyczne drogi Simmonsa i Stanleya, kt\u00f3rzy razem wyst\u0119powali w Rainbow (nie myli\u0107 z p\u00f3\u017aniejsz\u0105 grup\u0105 Ritchiego Blackmore’a z Deep Purple), szybko przemianowanym na Wicked Lester. \u0141\u0105cz\u0105ca rock nad rolla z folkiem i popem formacja nawet zarejestrowa\u0142a debiutancki album, ale rozczarowani rezultatem szefowie wytw\u00f3rni Epic od\u0142o\u017cyli go na p\u00f3\u0142k\u0119.<\/p>\n
To w\u00f3wczas Stanley i Simmons zacz\u0119li rozgl\u0105da\u0107 si\u0119 za nowymi muzykami, z kt\u00f3rymi mogliby gra\u0107 ostrzejsz\u0105 muzyk\u0119. Wkr\u00f3tce w sk\u0142adzie pojawi\u0142 si\u0119 Peter Criss, kt\u00f3ry zamie\u015bci\u0142 nast\u0119puj\u0105ce og\u0142oszenie w „Rolling Stone”: „Do\u015bwiadczony rock’n’rollowy perkusista szuka oryginalnego zespo\u0142u graj\u0105cego muzyk\u0119 soft i hard”. Ace Frehley r\u00f3wnie\u017c trafi\u0142 do zespo\u0142u dzi\u0119ki og\u0142oszeniu w prasie. Na prze\u0142omie 1972 i 73 roku grupa oficjalnie przyj\u0119\u0142a nazw\u0119 Kiss, a autorem ikonicznego logo by\u0142 w\u0142a\u015bnie solowy gitarzysta.<\/p>\n
Na ok\u0142adce debiutanckiej p\u0142yty zatytu\u0142owanej „Kiss” (1974) mo\u017cna by\u0142o zobaczy\u0107 czw\u00f3rk\u0119 muzyk\u00f3w z pomalowanymi twarzami, co sta\u0142o si\u0119 znakiem firmowym zespo\u0142u na kolejne dekady. Grupa porzuci\u0142a makija\u017ce po raz pierwszy dopiero w 1983 roku i wr\u00f3ci\u0142a do nich dopiero po 13 latach, gdy dosz\u0142o do powrotu oryginalnego sk\u0142adu.<\/p>\n
Ju\u017c na pocz\u0105tku marca 1973 r. muzycy na koncertach prezentowali si\u0119 z wymalowanymi twarzami. Podczas kolejnych wyst\u0119p\u00f3w rozszerzali pozamuzyczne atrakcje o m.in. plucie ogniem, bryzganie sztuczn\u0105 krwi\u0105 czy wymachiwaniem d\u0142uga\u015bnym (pono\u0107 liczy 7 cali, czyli prawie 18 cm) j\u0119zorem Simmonsa. Basista Kiss niegdy\u015b ubezpieczy\u0142 sw\u00f3j narz\u0105d na okr\u0105g\u0142\u0105 sum\u0119 miliona dolar\u00f3w!<\/p>\n
Solowy debiut Petera Crissa. Nie brak ocen 0\/10<\/p>\n
W 1978 r. wszyscy czterej muzycy Kiss wydali solowe, zatytu\u0142owane imieniem i nazwiskiem autora, albumy tego samego dnia. Najwi\u0119kszym powodzeniem cieszy\u0142 si\u0119 debiut Ace’a Frehleya. Fani hard rocka prze\u017cyli spore zaskoczenie, s\u0142uchaj\u0105c p\u0142yty „Peter Criss”, bo album zawiera\u0142 piosenki w stylu pop rocka i r’n’b inspirowanego stylem wytw\u00f3rni Motown. Ca\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a rozczarowaniem m.in. dla krytyk\u00f3w (po latach nie brak ocen 0\/10) i lider\u00f3w Kiss, kt\u00f3rzy uznali materia\u0142 za ca\u0142kowite przeciwie\u0144stwo stylistyki zespo\u0142u.<\/p>\n
Relacje w Kiss zacz\u0119\u0142y si\u0119 psu\u0107 na pocz\u0105tku lat 80., gdy ze sk\u0142adu zosta\u0142 usuni\u0119ty Peter Criss (za perkusj\u0105 zast\u0105pi\u0142 go Eric Carr). Ace Frehley poczu\u0142 si\u0119 odsuni\u0119ty na bok w zwi\u0105zku z forsowanym przez lider\u00f3w kierunkiem muzycznego rozwoju.<\/p>\n
„By\u0142em zagubiony (…) Mam prawo s\u0105dzi\u0107 \u017ce gdybym zosta\u0142 w Kiss – w ko\u0144cu, wracaj\u0105c samochodem ze studia do domu, mia\u0142bym ochot\u0119 rozbi\u0107 si\u0119 o drzewo” – opowiada\u0142 po latach gitarzysta, kt\u00f3ry w 1982 r. odszed\u0142 z Kiss (odrzuci\u0142 propozycj\u0119 podpisania wartego 15 mln dolar\u00f3w kontraktu z zespo\u0142em), by skupi\u0107 si\u0119 na solowej karierze pod szyldem Frehley’s Comet.<\/p>\n
<\/p>\n
Kiss w 1975 r. – od lewej: Ace Frehley, Paul Stanley, Peter Criss i Gene SimmonsMichael Ochs ArchivesGetty Images<\/p>\n
Tak Peter Criss zosta\u0142 zwolniony z Kiss. „Brak szacunku”<\/p>\n
Criss z Frehleyem pozostawali w dalszym ci\u0105gu w dobrych relacjach, od czasu do czasu wyst\u0119powali i nagrywali razem. Obaj w 1996 r. powr\u00f3cili do Kiss, co oznacza\u0142o reaktywacj\u0119 oryginalnego sk\u0142adu. Efektem tej wsp\u00f3\u0142pracy by\u0142a wydana w 1998 r. p\u0142yta „Psycho Circus”, jednak po latach ujawniono, \u017ce tw\u00f3rczy udzia\u0142 Frehleya i Crissa by\u0142 na niej minimalny (wi\u0119kszo\u015b\u0107 partii perkusyjnych nagra\u0142 sesyjny muzyk Kevin Valentine, a za gitar\u0119 prowadz\u0105c\u0105 odpowiada\u0142 Tommy Thayer, od 2002 r. oficjalny nast\u0119pca Frehleya). Po obwo\u0142anej po\u017cegnaln\u0105 tras\u0105 „Farewell Tour” (koniec 2001 r.) gitarzysta ostatecznie odszed\u0142 z Kiss.<\/p>\n
Na pocz\u0105tku 2004 r. Stanley i Simmons nie odnowili wygasaj\u0105cego ostatecznie w marcu kontraktu z Peterem Crissem. Oryginalny perkusista nie kry\u0142 w\u00f3wczas \u017calu wobec lider\u00f3w. „Nikt do mnie nie zadzwoni\u0142, ani do mojego przedstawiciela, w sprawie dalszych koncert\u00f3w. Jako wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciel uwa\u017cam to za brak szacunku wobec mnie i fan\u00f3w, kt\u00f3rzy uczynili z nas jeden z najwi\u0119kszych zespo\u0142\u00f3w na \u015bwiecie” – m\u00f3wi\u0142 Criss, kt\u00f3rego ponownie w Kiss zast\u0105pi\u0142 Eric Singer (gra\u0142 za niego w latach 2001-2002).<\/p>\n
„Niewa\u017cne, komu na\u0142o\u017c\u0105 makija\u017c na twarze, to nie b\u0119dziemy my. Mo\u017cesz \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 mask\u0119 z Je\u017ad\u017aca znik\u0105d (bohater ameryka\u0144skiej popkultury walcz\u0105cy z bandytami na Dzikim Zachodzie) i za\u0142o\u017cy\u0107 j\u0105 komu\u015b innemu, ale to ju\u017c nie b\u0119dzie Je\u017adziec znik\u0105d” – dodawa\u0142 rozgoryczony w innym wywiadzie.<\/p>\n
Rock’n’rollowy cyrk pod szyldem Kiss – nieustaj\u0105co dowodzony przez Stanleya i Simmonsa – doci\u0105gn\u0105\u0142 do ko\u0144ca 2023 r., gdy ostatecznie zako\u0144czy\u0142a si\u0119 po\u017cegnalna trasa „End of the Road Tour”. Zesp\u00f3\u0142 dwukrotnie dotar\u0142 w\u00f3wczas do Polski (18 czerwca 2019 r. – Tauron Arena Krak\u00f3w, 3 czerwca 2022 r. – Atlas Arena w \u0141odzi). U boku lider\u00f3w w ostatnim sk\u0142adzie znale\u017ali si\u0119 gitarzysta Tommy Thayer (od 2002 r.) i perkusista Eric Singer (z przerwami od 1991 r.).<\/p>\n
Mimo pojawiaj\u0105cych si\u0119 plotek na ostatnim koncercie Kiss (2 grudnia 2023 r. w nowojorskiej hali Madison Square Garden) na scenie nie pojawili si\u0119 Ace Frehley i Peter Criss. Gitarzysta wprost stwierdzi\u0142, \u017ce takie pog\u0142oski wypu\u015bcili liderzy, by pom\u00f3c sprzeda\u0107 bilety na po\u017cegnalny wyst\u0119p, a on sam nigdy nie otrzyma\u0142 oferty udzia\u0142u w tym wydarzeniu. Po latach Criss pojawi\u0142 si\u0119 razem z dwoma pozosta\u0142ymi \u017cyj\u0105cymi muzykami Kiss na prywatnej ceremonii pogrzebowej Ace’a Frehleya.<\/p>\n
Peter Criss – szczeg\u00f3\u0142y p\u0142yty „Peter Criss” (tracklista):<\/p>\n
1. „Rock, Rockin, Rock & Roll”
2. „In The Dark”
3. „For The Money”
4. „Murder”
5. „Walking On Water”
6. „Creepy Crawlers”
7. „Justice”
8. „Cheaper To Keep Her”
9. „Sugar”
10. „Rubberneckin”
11. „Hard Rock Knockers” (Bonus Track).<\/p>\n
Ania Wyszkoni o przygotowaniach do Sylwestra w Polsacie. „Moda z biegiem lat si\u0119 zmieni\u0142a”INTERIA.PL<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/1766178490_276_0009A60QQ5I2TYF7-C202-F4.webp.webp\"\/ "\\"\\"")
<\/a><\/p>\n