Uff, c\u00f3ż to był za rok. Dobrych tytuł\u00f3w wychodziło tak dużo, że trudno było znaleźć czas na ogranie wszystkich. Wyselekcjonowaliśmy jednak samą śmietankę – listę gier, kt\u00f3re zrobiły na nas największe wrażenie. Oto najlepsze gry 2025 roku według redakcji Eurogamer.pl.<\/p>\n
Jak powstała lista? Każdy autor zgłosił swoje ulubione 10 gier, a im wyższa pozycja na liście, tym więcej punkt\u00f3w otrzymała gra. Następnie zliczyliśmy wszystkie punkty i ułożyliśmy wyniki od najwyższego do najniższego. Wpływ na pozycję w ostatecznym rankingu miało więc zar\u00f3wno to, u jak wielu autor\u00f3w pojawił się dany tytuł, jak i to, jak wysoko był na listach.<\/p>\n
Kontynuujemy też pomysł z ugiebłego roku – Dzikie Karty. Każdy m\u00f3gł wyr\u00f3żnić jedną grę, kt\u00f3ra dostała za mało punkt\u00f3w, by dostać się na gł\u00f3wną listę.<\/p>\n
Pod każdą grą znajdziecie kilka podsumowań od członk\u00f3w redakcji. Miłej lektury, a komentarzach dajcie znać, jakie są Wasze ulubione gry ostatnich dwunastu miesięcy!<\/p>\n
Najlepsze gry 2025 roku według Eurogamer.pl<\/p>\n
My wiemy i Wy wiecie, że zwycięzcą m\u00f3gł być tylko jeden z dw\u00f3ch absolutnych tytan\u00f3w 2025 roku – Clair Obscur: Expedition 33 albo Kingdom Come: Deliverance 2. W naszym rankingu wygrał sequel przyg\u00f3d Henryka ze Skalicy, ale Ekspedycja depcze mu po piętach!<\/p>\n
1. Kingdom Come: Deliverance 2<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eWielka średniowieczna epopeja na miarę naszych czas\u00f3w. Wyrazy uznania dla Warhorse Studios, nie tylko za dopieszczone dzieło w dniu premiery, ale r\u00f3wnież za rozw\u00f3j tytułu w kolejnych miesiącach poprzez wyjątkowo udane dodatki fabularne\u201d – Damian Laszczak.<\/p>\n
\u201eJedną moich ulubionych książek dzieciństwa są Wesołe przygody Robin Hooda, a KCD2 pozwoliło mi znowu zanurzyć się w świat średniowiecznej przygody. To podana w nowoczesny spos\u00f3b awanturnicza gawęda, pełna barwnych postaci, gdzie podniosłe lub tragiczne momenty sprawnie przeplatały się ze scenami, kt\u00f3re rozbawiły mnie do łez\u201d – Maciek Żbik.<\/p>\n
\u201eKontynuacja idealna. Zawiera wszystko to, za co pokochałem jedynkę – wyzwanie, realizm, immersję i tą przyjemną swojskość. Jednocześnie znacząco podnosi stawkę, zabierając nas do imponującej średniowiecznej metropolii i wrzucając w wir politycznych intryg na najwyższym szczeblu\u201d – Michał Angutek.<\/p>\n
\u201ePełna humoru i chrzęstu stali przygoda w 'czystym’ świecie bez magii, za to zaskakująco przyjemnie oblepiająca błotem spod końskich kopyt. Audentes fortuna iuvat!\u201d – Mateusz Skowron.<\/p>\n
\u201eCzas spędzony z Henrykiem wspominam r\u00f3wnie ciepło, jak wakacyjne wyjazdy z przyjaci\u00f3łmi. Urok tej serii jest nie do podrobienia\u201d – Nikodem Idziak.<\/p>\n
2. Clair Obscur: Expedition 33<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eRaz się śmiejesz, raz płaczesz, a innym razem zbierasz szczękę z podłogi. Ekspedycja i jej mistrzowski soundtrack pozostaną ze mną na długo\u201d – Nikodem Idziak.<\/p>\n
\u201eDebiutancki projekt zaledwie trzydziestoosobowego zespołu, kt\u00f3ry aktor\u00f3w głosowych rekrutował na forach internetowych, nie tylko udowodnił, że walka turowa nadal może budzić emocje i powodować opad szczęki, ale r\u00f3wnież że cały podgatunek RPG w japońskim stylu wciąż mocno kopie i ma ogromny potencjał. Clair Obscur może bez wstydu stać na jednej p\u00f3łce z Final Fantasy 7 i Personą 3\u201d – Marek Makuła.<\/p>\n
\u201eŻywy dow\u00f3d na to, że czasami warto rzucić się na głęboką wodę i zaoferować graczom coś niecodziennego. Zagrało tu wszystko – od łączącej refleks z taktyką walki, przez eklektyczną ścieżkę dźwiękową, po jedną z najbardziej zaskakujących i poruszających opowieści w historii gier wideo\u201d – Michał Angutek.<\/p>\n
\u201eSurrealistyczny rollercoaster emocjonalny, kt\u00f3rego jedyną poważną wadą jest fakt, że już nigdy nie przeżyję go pierwszy raz\u201d – Mateusz Skowron.<\/p>\n
3. ARC Raiders<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eEmbark dokonało niemożliwego i stworzyło popularnego extraction shootera, odnosząc sukces tam, gdzie zgubili się inni. To szalenie wciągający tytuł, kt\u00f3ry w przeciwieństwie do konkurent\u00f3w nie okupił swojej przystępności mało zajmującą pętlą rozgrywki – i za to szacun\u201d – Nikodem Parchem.<\/p>\n
\u201eNie przypominam sobie drugiej takiej gry sieciowej, kt\u00f3rej świat byłby tak nieprzyjazny, ale jednocześnie tak piekielnie interesujący. Embark zasłużyło sobie na hype, kt\u00f3ry wygenerowało ARC Raiders\u201d – Przemek Wańtuchowicz.<\/p>\n
\u201eARC Raiders zaskakująco dobrze łączy brutalny, pełen niebezpieczeństw świat z wyjątkowo pasującymi do tego ludzkimi interakcjami. Każda kolejna podr\u00f3ż na powierzchnię to trzymająca w napięciu przygoda przystępna niemal dla każdego, czego pr\u00f3żno szukać w innych grach z gatunku extraction shooter\u00f3w\u201d – Mateusz Skowron.<\/p>\n
4. Battlefield 6<\/p>\n
<\/p>\n
\u201ePo BF 2042 nie sądziłem, że kiedykolwiek zagram jeszcze w Battlefielda w starym stylu, z czas\u00f3w, kiedy byłem jeszcze w liceum. DICE, dzięki, że uratowaliście tę serię\u201d – Przemek Wańtuchowicz.<\/p>\n
\u201eKr\u00f3tka piłka: do tej pory to BF4 był najlepszą odsłoną serii z konfliktem wsp\u00f3łczesnym, a teraz czw\u00f3rka musi dzielić to miejsce ex aequo z Battlefieldem 6. Idealnie wyważony gameplay, sprawnie balansujący między taktyczną rozgrywką i dynamiką postaci gracza\u201d – Maciek Żbik.<\/p>\n
5. Hades II<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eHades II wyznacza standardy w gatunku roguelike. Radzę uważać, bo kr\u00f3tkie sesje łatwo przeradzają się w wielogodzinne maratony\u201d – Damian Laszczak.<\/p>\n
\u201eDzięki Hadesowi wreszcie wziąłem do rąk Steam Decka, kt\u00f3ry kurzył się na biurku. Rozmach dw\u00f3jki skutecznie zagłuszył tęsknotę za Zagreusem\u201d – Nikodem Idziak.<\/p>\n
6. Silent Hill f<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eGra, kt\u00f3ra zdetronizowała Silent Hill 4: The Room z pozycji najbardziej kontrowersyjnej i dzielącej graczy części serii. Zupełnie niesłusznie, bo przeniesienie akcji do japońskiej Ebisugaoki lat 60. gwarantuje potrzebne w horrorze poczucie obcości i zagubienia. Walka Hinako o wolność i prawo do samostanowienia wbrew pr\u00f3bom kontroli i manipulowania bliska jest chyba każdemu, a przez to jeszcze bardziej przerażająca\u201d – Marek Makuła.<\/p>\n
\u201e’Efka’ to gra mocna, dziwna, odważna w formie i w treści, a przede wszystkim – potrzebna. O ile przedpremierowe pokazy budziły obawy, o tyle NeoBards ostatecznie przerosło oczekiwania i stworzyło grę ważną nie tylko dla serii, ale i dla branży gier w og\u00f3le. Mimo pewnych bolączek, to Silent Hill z krwi i kości, a nie tylko z nazwy\u201d – Nikodem Parchem.<\/p>\n
7. Death Stranding 2: On the Beach<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eKojima zn\u00f3w bawi się metanarracją i staje na głowie, by wywr\u00f3cić opowieść o budowaniu most\u00f3w, pytając, czy nie lepiej czasem je po prostu za sobą spalić. Jeśli macie już po dziurki w nosie kliszowych i płytkich akcyjniak\u00f3w, kt\u00f3rych scenariusze da się przewidzieć po obejrzeniu trailera, a do tego pragniecie w pełni zanurzyć się w zaskakująco relaksujących wędr\u00f3wkach po ruinach świata, to gra dla Was\u201d – Marek Makuła.<\/p>\n
\u201eWarto doceniać gry, kt\u00f3re nie boją się zostawić nas sam na sam z myślami. No i przy okazji pozwalają dźwigać kangury na plecach\u201d – Nikodem Idziak.<\/p>\n
\u201eMam sporo problem\u00f3w ze zmianami, jakich w stosunku do pierwszego Death Stranding doczekała się dw\u00f3jka, jednak nie przeszkodziły one w przyspawaniu mnie do pada na ponad 200 godzin. Lipiec był bardzo niezdrowym miesiącem\u201d – Nikodem Parchem.<\/p>\n
8. Split Fiction<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eBez dw\u00f3ch zdań najlepsza do tej pory produkcja Hazelight Studios. Szacunek, że w czasach, gdy gry kooperacyjne niemal odeszły w zapomnienie, to studio uparło się i robi tylko takie gry – i w dodatku robi je piekielnie dobrze\u201d – Przemek Wańtuchowicz.<\/p>\n
\u201eStudio Hazelight po raz kolejny udowodniło, że w segmencie gier co-opowych nie ma sobie r\u00f3wnych. Nie spos\u00f3b nie docenić, jak r\u00f3żnorodna i kreatywna jest to produkcja – zar\u00f3wno wizualnie, jak i gameplayowo\u201d – Michał Angutek.<\/p>\n
9. Ghost of Yotei<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eWspaniała przygoda, kt\u00f3ra się nie spieszy i pozwala się sobą delektować, ale wie też, kiedy wystawić umiejętności gracza na pr\u00f3bę. Ghost of Yotei dało mi to, czego brakowało w Assassin’s Creed Shadows\u201d – Przemek Wańtuchowicz.<\/p>\n
\u201eW ostatnich miesiącach parę gier nawiązywało do samurajskiej Japonii, ale żadna z nich nie dor\u00f3wnuje Ghost of Yotei. Podobnie jak pierwsza część, kontynuacja urzekła mnie swoim pięknem i autentyzmem. Nowe mechaniki, angażujące aktywności poboczne czy przemyślany motyw zemsty to kolejne powody, dla kt\u00f3rych polecam podr\u00f3ż na drugi koniec świata i poznanie los\u00f3w Atsu\u201d – Damian Laszczak.<\/p>\n
10. The Alters<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eNiezwykła historia o tym, jak daleko idące konsekwencje mogą mieć podejmowane przez nas decyzje oraz o tym, jak… kiepsko znamy samego siebie. Gra ma swoje problemy, ale nie spos\u00f3b jej odm\u00f3wić mocnego emocjonalnego uderzenia i umiejętności skłaniania do refleksji\u201d – Maciek Żbik.<\/p>\n
\u201eKameralna opowieść o człowieczeństwie, woli przetrwania, akceptacji własnych ograniczeń i wyciąganiu wniosk\u00f3w ze swoich życiowych decyzji. Wreszcie otrzymaliśmy polską grę science-fiction, kt\u00f3rą z dumą możemy położyć obok dzieł Stanisława Lema\u201d – Mateusz Skowron.<\/p>\n
11. Dying Light: The Beast<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eChociaż nie nazwałbym The Beast survivalem, ani na dobrą sprawę nawet horrorem, to jest to bez wątpienia jedna z najlepszych gier akcji z zombie, w jakie można obecnie zagrać. Świetny system walki, niezwykle płynny parkour i wciągająca fabuła sprawiają, że eksploracja doliny Castor Woods to sama przyjemność\u201d – Maciek Żbik.<\/p>\n
\u201eSeria Techlandu wraca do formy. The Beast to świetna propozycja zar\u00f3wno dla wieloletnich fan\u00f3w serii, jak i nowych graczy. Ponownie czuć klimat oryginalnego Dying Light. Stworzenie oddzielnej, choć kr\u00f3tszej, ale skondensowanej części to był strzał w dziesiątkę\u201d – Damian Laszczak.<\/p>\n
12. Dispatch<\/p>\n
<\/p>\n
\u201ePrzygod\u00f3wka w stylu Telltale, ale w wersji light, czyli jeszcze mniej gameplayu w gameplayu. Mimo wszystko było to jedno z moich najprzyjemniejszych zaskoczeń roku. Miło od czasu do czasu zagrać w grę, kt\u00f3ra ma tak naturalnie napisane i zagrane dialogi\u201d – Przemek Wańtuchowicz.<\/p>\n
\u201eMyślałem, że przygod\u00f3wki w stylu Telltale to już przeżytek. Dispatch miło wyprowadza z błędu, wprowadzając do tej formuły sporo świeżości. Nigdy chyba też nie widziałem lepszego cel-shadingu – iluzja obcowania z kresk\u00f3wką została tu doprowadzona do perfekcji\u201d – Michał Angutek.<\/p>\n
13. Cronos: The New Dawn<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eKażda kolejna gra tworzona przez Bloober Team jest coraz bardziej udana, a tegoroczny Cronos to jeden z najlepszych towar\u00f3w eksportowych promujących nasz region, jaki możemy sobie wymarzyć\u201d – Mateusz Skowron.<\/p>\n
\u201ePostapokaliptyczna Nowa Huta wciąga pod każdym względem. Gęsty klimat, przemyślane lokacje, mn\u00f3stwo ślad\u00f3w po dawnych mieszkańcach i rewelacyjne odniesienia do czas\u00f3w PRL-u. The New Dawn jest niczym wehikuł czasu, zwłaszcza dla nieco starszych graczy\u201d – Damian Laszczak.<\/p>\n
14. Elden Ring Nightreign<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eTrudno w kilku słowach wytłumaczyć, czym właściwie jest Nightreign. Jedno jest pewne: to udany eksperyment i wypadkowa zmieszania r\u00f3żnych konwencji, kt\u00f3re nie mają prawa działać tak dobrze, jak działają. Utonęliśmy z ekipą w Limveld, wciąż wracamy i wracać będziemy\u201d – Nikodem Parchem.<\/p>\n
15. The Elder Scrolls IV: Oblivion Remastered<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eKiepski remake i jeszcze gorszy remaster. Gra niezoptymalizowana, niedopracowana, pełna błęd\u00f3w, brzydkich animacji i dziwnych decyzji artystycznych, kt\u00f3re niszczą wszystko, za co gracze pokochali oryginał. A jednak… ten świat ma w sobie to coś, co sprawia, że zapominamy o wszystkich niedociągnięciach i po prostu chcemy w nim zamieszkać. Oblivion Remastered przypomina, za co kochaliśmy światy studia z Maryland i czego brakuje dzisiejszym nadętym produkcjom bez duszy\u201d – Marek Makuła.<\/p>\n
16. Blue Prince<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eTo pierwsza od dawna gra, kt\u00f3ra zmusiła mnie do sięgnięcia po długopis i notatnik, aby skrupulatnie zapisywać wszystkie poszlaki i myśleć o łamigł\u00f3wkach po odejściu od komputera. O ile zdarzają się tu przestoje i dłuższy brak postęp\u00f3w, to satysfakcja po rozwiązaniu trudnej zagadki miło łechcze ego i wynagradza całą frustrację\u201d – Michał Angutek.<\/p>\n
17. No, I’m not a Human<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eZ wierzchu horror, w środku bardzo mądry i ważny tytuł, szczeg\u00f3lnie w dzisiejszym globalnym krajobrazie politycznym. Było to naprawdę męczące (w ten dobry spos\u00f3b) i wartościowe 10 godzin\u201d – Nikodem Parchem.<\/p>\n
18. Tokyo Xtreme Racer<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eNiespodziewany reboot serii TXR to gra rodem wyjęta z epoki PS2, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Brak tu mikropłatności, multiplayera, codziennych wyzwań i innych rozpraszaczy ze wsp\u00f3łczesnych ściganek. Tylko ty, twoje auto, naprawdę spora autostradowa obwodnica Tokio oraz ponad 400 unikalnych rywali do odnalezienia i pokonania\u201d – Maciek Żbik.<\/p>\n
19. Donkey Kong Bananza<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eGra, kt\u00f3ra wzbudziła we mnie silny syndrom jeszcze jednego banana. Fenomenalna platform\u00f3wka 3D, jak dla mnie lepsza nawet od Super Mario Odyssey\u201d – Przemek Wańtuchowicz.<\/p>\n
20. Metroid Prime 4: Beyond<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eNie jest to może powr\u00f3t Samus Aran w pełnej glorii i chwale, ale na rynku wciąż pr\u00f3żno szukać podobnych gier. Metroid Prime 4 perfekcyjnie oddaje uczucie odkrywania obcego świata, wzbudza ciekawość i fascynację, a do tego poddaje nasze szare kom\u00f3rki oraz palce solidnemu sprawdzianowi. To z pewnością nie jest najlepszy Prime w historii, ale to wciąż jedna z najlepszych gier tego roku\u201d – Marek Makuła.<\/p>\n
Nasze Dzikie Karty, czyli co jeszcze polecamy<\/p>\n
Przemek Wańtuchowicz: Rematch<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eChyba najlepsza gra '6\/10′, w kt\u00f3rą grałem. Niby niedopracowana, niby trochę drewniana, a jednak spędziłem w niej ponad 100 godzin – i nie zapowiada się, żebym miał odłożyć ją na p\u00f3łkę. Z 'randomami’ to nie zabawa, ale jeśli macie możliwość zaprosić przynajmniej dw\u00f3ch znajomych na boisko, to warto\u201d.<\/p>\n
Nikodem Parchem: Labyrinth of the Demon King<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eCondemned: Criminal Origins, Silent Hill, Resident Evil, Shadow Tower i Forbidden Siren spotykają się w barze. Choć brak doświadczenia tw\u00f3rc\u00f3w momentami rzuca się w oczy, dziś trudno o grę z tak potężną aurą\u201d.<\/p>\n
Marek Makuła: Metal Gear Solid Delta – Snake Eater<\/p>\n
<\/p>\n
\u201ePo odświeżeniu jednej z moich ulubionych gier nie spodziewałem się niczego wielkiego – oczekiwałem raczej produkcji, kt\u00f3ra zniszczy jej obraz w moich wspomnieniach. Może dlatego zostałem tak pozytywnie zaskoczony. Premiera Delty była za to dla mnie okazją do ponownego ukończenia oryginału (3 razy) oraz zobaczenia wszystkiego w oprawie, o jakiej jako nastolatek tylko śniłem (5 razy)\u201d.<\/p>\n
Maciek Żbik: Deadzone Rogue<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eJeden z najlepszych rougelike’\u00f3w, jakie ogrywałem w ostatnim czasie. Bardzo przyjemny system walki, znacząco r\u00f3żniące się od siebie bronie i cała masa losowych ulepszeń, pozwalających tworzyć ciekawe buildy przy każdym podejściu. Gra, na kt\u00f3rą trafiłem przypadkowo podczas wyprzedaży, a wciągnęła mnie jak mało kt\u00f3ra\u201d.<\/p>\n
Damian Laszczak: Mafia – The Old Country<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eThe Old Country można wiele zarzucić i na pewno nie jest to najlepsza odsłona cyklu. Jednak doceniam tw\u00f3rc\u00f3w za podjęcie ryzyka i zaprezentowanie zupełnie nowej lokacji oraz całkiem udanej historii opartej o wątek miłosny. Świetny tytuł na zimowe wieczory, bo ciepło sycylijskiego słońca i aromaty włoskich uliczek wprost wylewają się z ekranu\u201d.<\/p>\n
Mateusz Skowron: Atomfall<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eAtomfall nieco przygasł na tle wyjątkowo udanych tegorocznych premier, ale ta ciekawa wizja apokalipsy oblana brytyjskim sosem gwarantuje świetną eksplorację i narrację środowiskową, kt\u00f3re przyćmiewają gameplayowe niedociągnięcia\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Uff, c\u00f3ż to był za rok. Dobrych tytuł\u00f3w wychodziło tak dużo, że trudno było znaleźć czas na ogranie…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":169550,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[20],"tags":[120,118,119,42,38,40,39,41,116,114,115,121,117],"class_list":{"0":"post-169549","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-nauka-i-technika","8":"tag-nauka","9":"tag-nauka-i-technika","10":"tag-naukatechnika","11":"tag-pl","12":"tag-poland","13":"tag-polish","14":"tag-polska","15":"tag-polski","16":"tag-science","17":"tag-science-and-technology","18":"tag-sciencetechnology","19":"tag-technika","20":"tag-technology"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@pl\/115777009553265895","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/169549","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=169549"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/169549\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/169550"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=169549"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=169549"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=169549"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}