![\"Czterech](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/000M5Q5ZE5J8LCUA-C323-F4.webp.webp\"\/ "\\"Roger")
<\/p>\nBarret\u00a0urodzi\u0142 si\u0119 6 stycznia 1946 r. w Cambridge jako czwarty z pi\u0119ciorga dzieci Winifred\u00a0i Arthura\u00a0Maxa\u00a0Barrett\u00f3w. Jego rodzice byli zamo\u017cni i bez zawahania umo\u017cliwiali pociechom rozwijanie muzycznych talent\u00f3w. P\u00f3\u017aniejszy lider Pink Floyd\u00a0od najm\u0142odszych lat bra\u0142 wi\u0119c udzia\u0142 w lokalnych konkursach, gra\u0142 na ukulele, a p\u00f3\u017aniej tak\u017ce na banjo. W wieku 12 lat nam\u00f3wi\u0142 rodzic\u00f3w na kupno gitary. Trzy lata p\u00f3\u017aniej wszed\u0142 w posiadanie gitary elektrycznej i sam skonstruowa\u0142 do niej wzmacniacz. Wst\u0105pi\u0142 do pierwszej w swoim \u017cyciu kapeli – Geoff Mott and the Mottoes.<\/p>\n
Pocz\u0105tki kariery Syda Barretta<\/p>\n
Cho\u0107 wszyscy znamy go jako Syda, muzyk tak naprawd\u0119 nazywa\u0142 si\u0119 Roger\u00a0Keith\u00a0Barrett. W czasach nastoletnich, gdy grywa\u0142 ze swoim pierwszym zespo\u0142em, przylgn\u0105\u0142 do niego nowy przydomek. Pseudonim inspirowany mia\u0142 by\u0107 imieniem lokalnego perkusisty jazzowego – Sida Barretta.<\/p>\n
Syd od najm\u0142odszych lat przyja\u017ani\u0142 si\u0119 z Rogerem Watersem oraz Davidem Gilmourem, z kt\u00f3rymi p\u00f3\u017aniej spotka\u0142 si\u0119 w Pink Floyd. Z tym drugim z\u017cy\u0142 si\u0119, gdy oboje ucz\u0119szczali do College of Arts and Technology.<\/p>\n
Pocz\u0105tki Pink Floyd si\u0119gaj\u0105 lat 60. W\u00f3wczas Barrett przyby\u0142 do Londynu, aby rozpocz\u0105\u0107 studia malarskie w Camberwell Art School. Waters zaproponowa\u0142 mu, aby od razu wst\u0105pi\u0142 do zespo\u0142u. Pierwotnie grup\u0119 nazwano Sigma 6, lecz ulega\u0142o to ci\u0105g\u0142ym przekszta\u0142ceniom – podobnie, jak sk\u0142ad formacji. Gdy do\u0142\u0105czy\u0142 do niej Syd muzycy wyst\u0119powali pod szyldem The Tea Set. Pr\u0119dko zmuszeni byli jednak wprowadzi\u0107 ponowne zmiany, poniewa\u017c przysz\u0142o im zagra\u0107 koncert u boku innego zespo\u0142u, o dok\u0142adnie tej samej nazwie. To wtedy Barrett zaproponowa\u0142 The Pink Floyd Sound.<\/p>\n
Pierwsze kompozycje Pink Floyd to niemal w ca\u0142o\u015bci zas\u0142uga Syda Barretta<\/p>\n
1966 i 1967 to lata prze\u0142omowe dla Floyd\u00f3w. W marcu zagrali sw\u00f3j pierwszy powa\u017cny koncert w londy\u0144skim klubie Marquee. M\u0142odzi muzycy ju\u017c wtedy zwr\u00f3cili na siebie uwag\u0119 i zostali okrzykni\u0119ci przysz\u0142o\u015bci\u0105 brytyjskiej psychodelii. Pod koniec 1966 r. zespo\u0142em zaj\u0119li si\u0119 dwaj mened\u017cerowie Andrew King\u00a0oraz Peter Jenner. W kolejnym roku Barrett i sp\u00f3\u0142ka nagrali singiel „Arnold Layne”, kt\u00f3ry osi\u0105gn\u0105\u0142 20. pozycj\u0119 sprzeda\u017cy w Wielkiej Brytanii, a ich nast\u0119pny hit\u00a0„See Emily Play”\u00a0sprzedawa\u0142 si\u0119 jeszcze lepiej – osi\u0105gaj\u0105c 6. miejsce.<\/p>\n
Pierwsze single, a tak\u017ce ca\u0142y debiutancki album legendarnej grupy – „The Piper at the Gates of Dawn” wydany w sierpniu 1967 r. – by\u0142y dzie\u0142em Syda. To on komponowa\u0142 muzyk\u0119, pisa\u0142 teksty, \u015bpiewa\u0142 i gra\u0142 na gitarze. Roger Waters nie mia\u0142 jeszcze poj\u0119cia, \u017ce w przysz\u0142o\u015bci przejmie pa\u0142eczk\u0119. Debiut formacji osi\u0105gn\u0105\u0142 6. miejsce pod wzgl\u0119dem sprzeda\u017cy w Anglii, Floydzi stawali si\u0119 coraz bardziej popularni, a presja cz\u0142onk\u00f3w zespo\u0142u jedynie ros\u0142a.<\/p>\n
Tu\u017c przed premier\u0105 debiutu Syd znikn\u0105\u0142 na kilka miesi\u0119cy. Gdy wr\u00f3ci\u0142, koledzy nie poznawali go<\/p>\n
Gdy Pink Floyd byli ju\u017c po wydaniu \u015bwietnie przyj\u0119tego singla „See Emily Play” i zaraz mia\u0142 ukaza\u0107 si\u0119 ich d\u0142ugograj\u0105cy debiut, Syd niespodziewanie znikn\u0105\u0142. Koledzy z formacji nie mieli z nim kontaktu miesi\u0105cami. Gdy wreszcie wr\u00f3ci\u0142, nie poznawali go. Zachowywa\u0142 si\u0119 inaczej, by\u0142 jeszcze bardziej nieobecny i ekscentryczny.<\/p>\n
Czas, w kt\u00f3rym go nie by\u0142o, prawdopodobnie sp\u0119dzi\u0142 oddaj\u0105c si\u0119 u\u017cywkom. Przyjacio\u0142om t\u0142umaczy\u0142, \u017ce substancje te pomagaj\u0105 mu tworzy\u0107 i daj\u0105 prawdziw\u0105 wolno\u015b\u0107. Tak naprawd\u0119 przyczynia\u0142y si\u0119 do zwi\u0119kszenia jego problem\u00f3w psychicznych i powolnej utraty kontroli nad \u017cyciem. W pewnym momencie Barrett przesta\u0142 nawet kojarzy\u0107 ludzi, z kt\u00f3rymi dotychczas sp\u0119dza\u0142 ca\u0142e dnie, a wyj\u015bcia na scen\u0119 sprawia\u0142y mu coraz wi\u0119ksz\u0105 trudno\u015b\u0107.<\/p>\n
<\/p>\n
Roger Waters, Nick Mason, Syd Barrett i Rick Wright, tworz\u0105cy Pink Floyd w 1967 r.Cyrus Andrews\/Michael Ochs ArchivesGetty Images<\/p>\n
Zachowanie Syda Barretta stawa\u0142o si\u0119 coraz gorsze. W 1968 r. zesp\u00f3\u0142 zako\u0144czy\u0142 z nim wsp\u00f3\u0142prac\u0119<\/p>\n
Zachowanie Syda podczas koncert\u00f3w wp\u0142ywa\u0142o nie tylko na jego wizerunek i odbi\u00f3r fan\u00f3w, lecz tak\u017ce na pozosta\u0142ych cz\u0142onk\u00f3w Pink Floyd. Muzyk sta\u0142 si\u0119 dla nich obci\u0105\u017ceniem – potrafi\u0142 przez ca\u0142e show gra\u0107 wy\u0142\u0105cznie jeden akord albo w og\u00f3le nie wydobywa\u0107 d\u017awi\u0119k\u00f3w z gitary. Za kulisami r\u00f3wnie\u017c nie by\u0142o \u0142atwo. Zdarza\u0142y si\u0119 dni, w kt\u00f3rych muzyk nie wypowiada\u0142 do koleg\u00f3w ani s\u0142owa. Problemy te skutkowa\u0142y ostatecznie zatrudnieniem Davida Gilmoura do pomocy na scenie.<\/p>\n
Ob\u0142\u0119d Barretta post\u0119powa\u0142 z miesi\u0105ca na miesi\u0105c, a jedn\u0105 z sytuacji, kt\u00f3ra zawa\u017cy\u0142a na jego obecno\u015bci w Pink Floyd by\u0142 wyst\u0119p, podczas kt\u00f3rego muzyk wysypa\u0142 sobie na g\u0142ow\u0119 ca\u0142\u0105 butelk\u0119 lek\u00f3w. Tabletki zacz\u0119\u0142y topnie\u0107 w jego w\u0142osach, pod wp\u0142ywem mocnego \u015bwiat\u0142a reflektor\u00f3w, a nast\u0119pnie sp\u0142ywa\u0107 po twarzy Syda. On sam by\u0142 tak otumaniony, \u017ce nawet tego nie zauwa\u017cy\u0142.<\/p>\n
W 1968 r. cz\u0142onkowie zespo\u0142u podj\u0119li trudn\u0105 decyzj\u0119 i postanowili nie zabiera\u0107 Syda na jeden z koncert\u00f3w. Nied\u0142ugo p\u00f3\u017aniej og\u0142osili, \u017ce Barrett nie jest ju\u017c cz\u0142onkiem Pink Floyd. Mimo to wci\u0105\u017c traktowali go jak przyjaciela. Gilmour pomaga\u0142 mu w solowej karierze, a p\u00f3\u017aniej pilnowa\u0142, by do ko\u0144ca \u017cycia sp\u0142ywa\u0142y do niego tantiemy z przeboj\u00f3w, kt\u00f3re napisa\u0142. Pozostali cz\u0142onkowie legendarnej grupy wielokrotnie pr\u00f3bowali zabiera\u0107 go na odwyk, lecz bezskutecznie.<\/p>\n
Jeden z najwa\u017cniejszych album\u00f3w Floyd\u00f3w – „Wish You Were Here”\u00a0z 1975 r. – zosta\u0142 zadedykowany w\u0142a\u015bnie Sydowi. „Shine On You Crazy Diamond” w ca\u0142o\u015bci opowiada o muzyku.<\/p>\n
Kariera solowa Syda Barretta. W latach 70. przesta\u0142 wychodzi\u0107 do ludzi<\/p>\n
Po odej\u015bciu z Pink Floyd Barrett wyda\u0142 dwa solowe albumy – „The Madcap Laughs” i „Barrett”. Jeden z jego ostatnich publicznych wyst\u0119p\u00f3w mia\u0142 miejsce w 1970 r. w Londynie. Podczas wykonywania czwartego numeru z setlisty Syd ostro\u017cnie od\u0142o\u017cy\u0142 gitar\u0119 i zszed\u0142 ze sceny, zostawiaj\u0105c na niej os\u0142upia\u0142ych Davida Gilmoura i Jerry’ego Shirleya. Koncertu nie doko\u0144czy\u0142. Od tamtej pory artysta przesta\u0142 udziela\u0107 si\u0119 publicznie. Przez ostatnie trzy dekady swojego \u017cycia malowa\u0142 na ogromnych p\u0142\u00f3tnach i zajmowa\u0142 si\u0119 ogrodem. \u017by\u0142 z tantiem, kt\u00f3re faktycznie regularnie sp\u0142ywa\u0142y. Zmar\u0142 7 lipca 2006 r., w wieku 60 lat, z powodu nowotworu, w swoim domu w Cambridge.<\/p>\n
Syd Barrett uznawany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli psychodelicznego rocka<\/p>\n
Biografowie Syda sugeruj\u0105, \u017ce m\u00f3g\u0142 cierpie\u0107 na schizofreni\u0119, depresj\u0119 maniakaln\u0105 lub \u0142agodn\u0105 odmian\u0119 autyzmu. Niekt\u00f3rzy uwa\u017caj\u0105, \u017ce mia\u0142 zesp\u00f3\u0142 Aspergera. W opinii bliskich \u015brodki uzale\u017cniaj\u0105ce, kt\u00f3re za\u017cywa\u0142, powodowa\u0142y przyspieszenie rozwoju choroby. Cz\u0119\u015b\u0107 s\u0142uchaczy twierdzi natomiast, \u017ce gdyby nie one, muzyka artysty brzmia\u0142aby zupe\u0142nie inaczej.<\/p>\n
Melodyjne kompozycje Syda by\u0142y chaotyczne i zawiera\u0142y elementy, maj\u0105ce za zadanie dra\u017cni\u0107 odbiorc\u0119. Teksty by\u0142y z kolei podszyte infantylizmem, fragmentaryczne, czasem pe\u0142ne absurdu. Mieszanka ta stanowi\u0142a o wyj\u0105tkowo\u015bci dzie\u0142 Barretta, kt\u00f3rymi do dzi\u015b zachwycaj\u0105 si\u0119 ca\u0142e pokolenia. Cho\u0107 by\u0142 cz\u0142onkiem Pink Floyd jedynie trzy lata i nagra\u0142 z grup\u0105 tylko dwa albumy – „The Piper at the Gates of Dawn” w 1967 r. i „A Saucerful of Secrets” z 1968 r. – pozostaje postaci\u0105 nie tylko intryguj\u0105c\u0105, ale te\u017c otoczon\u0105 swoistym kultem. Nie bez powodu doczeka\u0142 si\u0119 miana jednego z najwybitniejszych przedstawicieli psychodelicznego rocka w historii.<\/p>\n
Majka Je\u017cowska na Sylwestrowej Mocy Przeboj\u00f3w. Co planuje na przysz\u0142y rok?INTERIA.PL<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/1767480799_462_0009A60QQ5I2TYF7-C202-F4.webp.webp\"\/ "\\"\\"")
<\/a><\/p>\n