![\"El\u017cbieta,](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/000M786ZPSV1JMKY-C323-F4.webp.webp\"\/ "\\"\\"")
<\/p>\nUmykaj\u0105c\u0105 w codzienno\u015bci bezprecedensowo\u015b\u0107 doceni\u0107 mo\u017cna dopiero po zdmuchni\u0119ciu kurzu z archiw\u00f3w – by odnale\u017a\u0107 podobn\u0105 luk\u0119 w historii, nale\u017cy cofn\u0105\u0107 si\u0119 znacznie dalej ni\u017c o kilkana\u015bcie czy kilkadziesi\u0105t lat. O ile pod uwag\u0119 wzi\u0105\u0107 wy\u0142\u0105cznie kr\u00f3lowe, o tyle okazuje si\u0119, \u017ce podobna pauza trwa\u0142a nieco ponad pi\u0119\u0107 lat – jednak mia\u0142o to miejsce jeszcze w XIX wieku, mi\u0119dzy 1828 a 1833 rokiem (a wi\u0119c od ko\u0144ca pierwszego okresu panowania Marii II w Portugalii do obj\u0119cia hiszpa\u0144skiego tronu przez Izabel\u0119 II). Gdyby uwzgl\u0119dni\u0107 jednak wszystkie monarchinie (w tym te nosz\u0105ce tytu\u0142y ksi\u0119\u017cnych, jak cho\u0107by Maria Ludwika – druga \u017cona Napoleona I, a jednocze\u015bnie w\u0142adczyni Parmy, Piacenzy i Guastalli), trop wiedzie a\u017c do pierwszej po\u0142owy XVIII wieku. W\u00f3wczas to, w latach 1727-1730 (mi\u0119dzy \u015bmierci\u0105 rosyjskiej cesarzowej Katarzyny I a wst\u0105pieniem na tron cesarzowej Anny) Europa faktycznie rz\u0105dzona by\u0142a wy\u0142\u0105cznie m\u0119sk\u0105 r\u0119k\u0105. Dzi\u015b, po niemal trzystu latach, historia zatoczy\u0142a za\u015b ko\u0142o.<\/p>\n
Wi\u0119cej ni\u017c jedno imi\u0119. Terminologiczny labirynt monarchii<\/p>\n
Przy okazji warto te\u017c uporz\u0105dkowa\u0107 nieco terminologiczny chaos, bowiem to, co polszczyzna „sp\u0142aszcza” do s\u0142owa „kr\u00f3lowa”, ma w rzeczywisto\u015bci z\u0142o\u017con\u0105 architektur\u0119 znaczeniow\u0105 – najlepiej wida\u0107 to za\u015b na przyk\u0142adzie nomenklatury brytyjskiej (b\u0119d\u0105cej w istocie kalk\u0105 z \u0142aciny i dawnej francuszczyzny). Fundamentem jest dychotomia mi\u0119dzy „queen regnant” a „queen consort”. Pierwsza, wywodz\u0105ca si\u0119 z \u0142aci\u0144skiego „regina regnans” („kr\u00f3lowa rz\u0105dz\u0105ca”), to suwerenna monarchini dzier\u017c\u0105ca realn\u0105 w\u0142adz\u0119 (abstrahuj\u0105c od jej zakresu) – ta, kt\u00f3ra panuje, nie jest za\u015b tylko „\u017con\u0105 swojego m\u0119\u017ca”. Druga – od „regina consors” („towarzyszka losu” lub „kr\u00f3lowa wsp\u00f3\u0142dziel\u0105ca los”) – to ma\u0142\u017conka monarchy, pe\u0142ni\u0105ca funkcje reprezentacyjne, lecz pozbawiona politycznej sprawczo\u015bci; tego „rodzaju” bynajmniej jednak w Europie nie brakuje, do\u015b\u0107 wspomnie\u0107 Kamil\u0119 – kr\u00f3low\u0105 Wielkiej Brytanii czy Letycj\u0119 – kr\u00f3low\u0105 Hiszpanii.<\/p>\n
Cz\u0119\u015b\u0107 porz\u0105dk\u00f3w przyznaje te\u017c okre\u015blony status wdowom po kr\u00f3lach. Tytu\u0142 „queen dowager” (ze starofrancuskiego „douairiere”, czyli „z wdowi\u0105 opraw\u0105”) pierwotnie okre\u015bla\u0142 status maj\u0105tkowy arystokratki po \u015bmierci m\u0119\u017ca. Z kolei „queen mother” – cho\u0107 historycznie zakorzenione we francuskim wzorcu „reine m\u00e8re” (a wi\u0119c, dos\u0142ownie, „kr\u00f3lowa-matka) – swoj\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105, urz\u0119dow\u0105 donios\u0142o\u015b\u0107 zyska\u0142o na pocz\u0105tku lat 50. XX wieku, gdy pos\u0142u\u017cy\u0142o do uporz\u0105dkowania dynastycznego „t\u0142oku” na brytyjskim dworze. Zabieg ten pozwoli\u0142 unikn\u0105\u0107 fatalnych pomy\u0142ek tytularnych (szczeg\u00f3lnie w przypadku dw\u00f3ch El\u017cbiet), a samej matce w\u0142adczyni zapewni\u0142 pozycj\u0119 nadrz\u0119dn\u0105 wobec „zwyk\u0142ych” wd\u00f3w kr\u00f3lewskich.<\/p>\n
Od prawa salickiego do absolutnej r\u00f3wno\u015bci. Ewolucja europejskich tron\u00f3w<\/p>\n
Po wyposa\u017ceniu w niezb\u0119dne instrumentarium mo\u017cna spojrze\u0107 na monarchiczn\u0105 map\u0119 \u015bwiata z perspektywy ch\u0142odnej statystyki. Obecnie na globie funkcjonuje ponad czterdzie\u015bci suwerennych monarchii (cho\u0107 cz\u0119\u015b\u0107 to pa\u0144stwa\u00a0Commonwealth realm, kt\u00f3re po\u0142\u0105czone s\u0105 z Wielk\u0105 Brytani\u0105 uni\u0105 personaln\u0105\u00a0, z czego a\u017c dwana\u015bcie znajduje si\u0119 w Europie (alfabetycznie s\u0105 to: Ksi\u0119stwo Andory, Kr\u00f3lestwo Belgii, Kr\u00f3lestwo Danii, Kr\u00f3lestwo Hiszpanii, Ksi\u0119stwo Liechtensteinu, Wielkie Ksi\u0119stwo Luksemburga, Ksi\u0119stwo Monako, Kr\u00f3lestwo Niderland\u00f3w, Kr\u00f3lestwo Norwegii, Kr\u00f3lestwo Szwecji, Pa\u0144stwo Watyka\u0144skie oraz Zjednoczone Kr\u00f3lestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii P\u00f3\u0142nocnej). To wci\u0105\u017c istotny odsetek, \u015bwiadcz\u0105cy o trwa\u0142o\u015bci tej staro\u017cytnej b\u0105d\u017a co b\u0105d\u017a instytucji. Z kr\u0119gu zainteresowa\u0144 nale\u017cy jednak na wst\u0119pie wy\u0142\u0105czy\u0107 dwa z nich. Pierwszym jest Watykan – elekcyjna teokracja absolutna, gdzie kwestia sukcesji dynastycznej nie istnieje z oczywistych wzgl\u0119d\u00f3w (brak nast\u0119pc\u00f3w jest wszak kluczowym „wymogiem kadrowym”). Drugie wykluczenie to Andora – specyficzna diarchia, w kt\u00f3rej rol\u0119 wsp\u00f3\u0142ksi\u0105\u017c\u0105t pe\u0142ni\u0105 z urz\u0119du prezydent Francji oraz biskup hiszpa\u0144skiego Urgell (i cho\u0107 Pa\u0142ac Elizejski mo\u017ce zaj\u0105\u0107 kobieta, jej ksi\u0105\u017c\u0119cy tytu\u0142 pozostanie jedynie proceduralnym dodatkiem do „kariery” g\u0142owy pa\u0144stwa). Pozostaje wi\u0119c dziesi\u0119\u0107 dziedzicznych monarchii, w kt\u00f3rych gra o tron toczy si\u0119 wed\u0142ug \u015bci\u015ble okre\u015blonych, cho\u0107 ewoluuj\u0105cych regu\u0142.<\/p>\n
Kluczem do zrozumienia, dlaczego przysz\u0142o\u015b\u0107 Europy jest kobiet\u0105, pozostaje natomiast poj\u0119cie primogenitury – zasady pierwsze\u0144stwa dziedziczenia. Przez wieki kontynentem rz\u0105dzi\u0142o prawo salickie lub agnatyczne, traktuj\u0105ce kobiety jako ogniwa „niezdolne do przekazywania w\u0142adzy”, a w najlepszym razie jako „opcj\u0119 zapasow\u0105”. Dzi\u015b jednak wi\u0119kszo\u015b\u0107 nowoczesnych monarchii europejskich przyj\u0119\u0142a zasad\u0119 primogenitury absolutnej (zwanej te\u017c r\u00f3wnorz\u0119dn\u0105) – oznacza to, \u017ce korona przypada najstarszemu potomkowi, niezale\u017cnie od p\u0142ci. Szlak ten przetar\u0142a Szwecja w 1980 roku, w jej \u015blady posz\u0142y za\u015b mi\u0119dzy innymi Belgia, Norwegia czy Niderlandy. Warto zreszt\u0105 odnotowa\u0107, \u017ce w przypadku tych ostatnich, obecne rz\u0105dy kr\u00f3la Wilhelma-Aleksandra s\u0105 swoistym „wyj\u0105tkiem od regu\u0142y” – w latach 1890-2013 holenderski tron nieprzerwanie zajmowa\u0142y bowiem kobiety, co dowodzi, \u017ce matriarchat nie jest tam nowink\u0105, lecz ugruntowan\u0105 tradycj\u0105.<\/p>\n
Nie wsz\u0119dzie jednak czas p\u0142ynie tak samo szybko. Hiszpania (cho\u0107 nast\u0119pczyni tamtejszego tronu znajduje si\u0119 w gronie b\u0119d\u0105cym przedmiotem niniejszych rozwa\u017ca\u0144) pozostaje jedyn\u0105 du\u017c\u0105 monarchi\u0105, kt\u00f3ra stosuje system kognatyczny z preferencj\u0105 m\u0119sk\u0105. Eleonora, ksi\u0119\u017cniczka Asturii, zawdzi\u0119cza tym samym swoj\u0105 pozycj\u0119 wy\u0142\u0105cznie faktowi, \u017ce nie posiada brata – gdyby ten przyszed\u0142 na \u015bwiat, „zepchn\u0105\u0142by” j\u0105 w kolejce do sukcesji (co stanowi trudny do usuni\u0119cia konstytucyjny anachronizm). Podobny konserwatyzm wida\u0107 w Monako, gdzie biologia przegra\u0142a z tradycj\u0105 – cho\u0107 ksi\u0119\u017cniczka Gabriela jest starsza od swojego brata-bli\u017aniaka Jakuba o dwie minuty, to on, jako m\u0119\u017cczyzna, dzier\u017cy tytu\u0142 dziedzicznego ksi\u0119cia.<\/p>\n
W por\u00f3wnaniu do regu\u0142 rz\u0105dz\u0105cych reszt\u0105 globu zasady te jawi\u0105 si\u0119 jednak jako niewiele znacz\u0105ce niuanse. Poza Starym \u015awiatem m\u0119ski monopol na w\u0142adz\u0119 nie jest bowiem wyj\u0105tkiem, lecz statystyczn\u0105 norm\u0105; w zdecydowanej wi\u0119kszo\u015bci pozaeuropejskich monarchii – od Maroka, przez Arabi\u0119 Saudyjsk\u0105 czy Oman, po Japoni\u0119 – prawo sukcesyjne pozostaje nieprzejednanie patriarchalne. Ba, nawet w Europie osta\u0142 si\u0119 ostatni przycz\u00f3\u0142ek tej tradycji – tym jest za\u015b Liechtenstein; w alpejskim ksi\u0119stwie wci\u0105\u017c obowi\u0105zuje \u015bcis\u0142e prawo agnatyczne, kt\u00f3re sprawia, \u017ce \u017cadna kobieta nie ma prawa zasi\u0105\u015b\u0107 na tamtejszym tronie, co stanowi do\u015b\u0107 jaskrawy ewenement.<\/p>\n
Przysz\u0142o\u015b\u0107 jest kobiet\u0105. Portret zbiorowy nadchodz\u0105cych w\u0142adczy\u0144<\/p>\n
Skupmy si\u0119 zatem wy\u0142\u0105cznie na przysz\u0142ych reginae regnantes – kobietach, kt\u00f3re niebawem zamieni\u0105 rol\u0119 reprezentacyjnego t\u0142a na pierwszy plan, bior\u0105c na barki pe\u0142n\u0105 (cho\u0107 r\u00f3\u017cnie definiowan\u0105) odpowiedzialno\u015b\u0107 konstytucyjn\u0105. Nadchodz\u0105ca generacja to bowiem postacie, kt\u00f3re zrywaj\u0105 z wizerunkiem biernych statystek – obserwujemy wszak proces g\u0142\u0119bokiej profesjonalizacji urz\u0119du, kt\u00f3ry w niestabilnych czasach ma pozostawa\u0107 symbolem nienaruszalno\u015bci.<\/p>\n
Najlepszym tego przyk\u0142adem jest nast\u0119pczyni szwedzkiego tronu – Wiktoria, ksi\u0119\u017cniczka koronna i ksi\u0119\u017cna V\u00e4sterg\u00f6tlandu. Jej droga do sukcesji by\u0142a relatywnie wyboista – urodzi\u0142a si\u0119 jako pierwsza w linii sukcesji (w roku 1977), by po narodzinach brata straci\u0107 tytu\u0142, a nast\u0119pnie odzyska\u0107 go dzi\u0119ki wstecznej zmianie prawa w 1980 roku (co zreszt\u0105 do dzi\u015b pozostaje zadr\u0105 w jej relacjach z ojcem – kr\u00f3lem Karolem XVI Gustawem). Wiktoria to jednak przede wszystkim „ksi\u0119\u017cniczka ludzkich serc” w nowoczesnym wydaniu – otwarcie m\u00f3wi\u0105c o zmaganiach z cieniami w\u0142asnej biografii, zbudowa\u0142a kapita\u0142 zaufania nieosi\u0105galny dla wi\u0119kszo\u015bci uczestnik\u00f3w i uczestniczek debaty publicznej. Dzi\u015b postrzegana jest tym samym przez Szwed\u00f3w i Szwedki niemal jako dyrektorka generalna firmy „Szwecja” – tytanka pracy dyplomatycznej, skupiona na zr\u00f3wnowa\u017conym rozwoju i sprawach spo\u0142ecznych, a nie na dworskim blichtrze.<\/p>\n
Podobn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105 intelektualnego rygoru kroczy belgijska nast\u0119pczyni – El\u017cbieta, ksi\u0119\u017cna Brabancji (urodzona w roku 2001). Jest pierwsz\u0105 w historii kraju kobiet\u0105, kt\u00f3ra (jak wskazuj\u0105 obecnie znaki na niebie i ziemi) odziedziczy tron z prawa urodzenia. Stawia przy tym na format „kr\u00f3lowej-intelektualistki” – jej curriculum vitae to nie tylko szkolenia, ale przede wszystkim presti\u017cowe studia (historia i polityka w oksfordzkim Lincoln College oraz polityka publiczna na Harvardzie). W podzielonej Belgii El\u017cbieta wyrasta przy tym na idealne „spoiwo” – perfekcyjna znajomo\u015b\u0107 wszystkich j\u0119zyk\u00f3w narodowych oraz dyplomatyczny sznyt maj\u0105 uczyni\u0107 z niej nowoczesny autorytet moralny, zdolny \u0142agodzi\u0107 p\u0119kni\u0119cia si\u0142\u0105 samego wizerunku.<\/p>\n
<\/p>\n
El\u017cbieta, ksi\u0119\u017cna BrabancjiAgencja FORUM<\/p>\n
Zupe\u0142nie inny model zdaje si\u0119 reprezentowa\u0107 pierwsza w kolejce do tronu Kr\u00f3lestwa Niderland\u00f3w, a mianowicie Katarzyna-Amalia, ksi\u0119\u017cniczka Oranii. Holenderska nast\u0119pczyni tronu (kt\u00f3ra na \u015bwiat przysz\u0142a w roku 2003) zdaje si\u0119 idealnie wpisywa\u0107 w tamtejsz\u0105 tradycj\u0119 „pracuj\u0105cych kr\u00f3lowych”, traktuj\u0105c swoje przeznaczenie z managerskim wr\u0119cz pragmatyzmem. Amalia zdefiniowa\u0142a si\u0119 w oczach opinii publicznej przede wszystkim bezprecedensowym gestem – dobrowoln\u0105 rezygnacj\u0105 z przys\u0142uguj\u0105cych jej apana\u017cy do czasu podj\u0119cia pe\u0142nych obowi\u0105zk\u00f3w. W \u015bwiecie, gdzie przywileje s\u0105 cz\u0119sto brane za pewnik, decyzja ta zosta\u0142a odebrana jako przejaw dojrza\u0142o\u015bci obywatelskiej i zrozumienie ducha czas\u00f3w – przysz\u0142a kr\u00f3lowa nie chce by\u0107 bowiem „kosztem”, lecz warto\u015bci\u0105 dodan\u0105 dla swojego spo\u0142ecze\u0144stwa.<\/p>\n
![\"Katarzyna-Amalia,](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/000M786QVGP5KFIB-C323-F4.webp.webp\"\/ "\\"\\"")
<\/p>\n
Katarzyna-Amalia, ksi\u0119\u017cniczka OraniiAgencja FORUM<\/p>\n
Na P\u00f3\u0142wyspie Iberyjskim wspomniana ju\u017c Eleonora (urodzona w 2005 roku) przechodzi proces, kt\u00f3ry prasa okre\u015bla mianem „przyspieszonego dojrzewania do w\u0142adzy”. W kraju, gdzie cie\u0144 skandali swojego dziadka – Jana Karola I, zwanego powszechnie Juanem Carlosem – wci\u0105\u017c k\u0142adzie si\u0119 na dzia\u0142aniach dworu, ksi\u0119\u017cniczka sta\u0142a si\u0119 niejako ostatni\u0105 desk\u0105 ratunku dla wizerunku dynastii Burbon\u00f3w, a zjawisko to zyska\u0142o nawet nazw\u0119 „leonorman\u00eda” (analogicznie do wcze\u015bniejszego „juancarlismo”). Ka\u017cde jej wyst\u0105pienie publiczne jest analizowane pod k\u0105tem mowy cia\u0142a i retoryki, a nienaganna postawa ma by\u0107 antytez\u0105 dla ciemnej przesz\u0142o\u015bci, przywracaj\u0105c Hiszpanom i Hiszpankom wiar\u0119 w sensowno\u015b\u0107 korony.<\/p>\n
![\"Eleonora,](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/000M787R967GQCHF-C323-F4.webp.webp\"\/ "\\"\\"")
<\/p>\n
Eleonora, ksi\u0119\u017cniczka AsturiiAgencja FORUM<\/p>\n
Dope\u0142nieniem niech b\u0119dzie za\u015b Norwegia, gdzie mowa jednak nie o pierwszej, a drugiej w kolejce do tronu. Ksi\u0119\u017cniczka Ingryda Aleksandra, przed kt\u00f3r\u0105 na tronie zasi\u0105dzie jeszcze ojciec – ksi\u0105\u017c\u0119 Haakon – jest pierwsz\u0105 Norwe\u017ck\u0105 urodzon\u0105 (w 2004 roku) z niezbywalnym prawem do tronu (to zmieniono bowiem w roku 1990). Jej publiczna aktywno\u015b\u0107 koncentruje si\u0119 na tematach uniwersalnych, jak ekologia czy sport, jednak taka strategia pozwala utrzyma\u0107 narracj\u0119 o „zwyczajnej dziewczynie”, co w egalitarnym spo\u0142ecze\u0144stwie norweskim jest nie tyle wyborem wizerunkowym, co warunkiem niezb\u0119dnym dla stabilno\u015bci korony.<\/p>\n
![\"Ingryda](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/000M787VG5DG5DID-C323-F4.webp.webp\"\/ "\\"\\"")
<\/p>\n
Ingryda Aleksandra, ksi\u0119\u017cniczka NorwegiiAgencja FORUM<\/p>\n
Europa stoi wi\u0119c w obliczu fascynuj\u0105cej zmiany. Niezale\u017cnie bowiem od nieko\u0144cz\u0105cych si\u0119 debat nad zasadno\u015bci\u0105 utrzymywania monarchii w XXI wieku, pewne jest jedno: nadchodz\u0105ce w\u0142adczynie – Wiktoria, El\u017cbieta, Katarzyna-Amalia, Eleonora i Ingryda – to pokolenie, kt\u00f3re mo\u017ce stan\u0105\u0107 w obliczu wyzwa\u0144, jakich europejskie monarchie nie do\u015bwiadczy\u0142y od kilku dekad. Wiele wskazuje przy tym, \u017ce to w\u0142a\u015bnie Wiktoria – z racji sta\u017cu i naturalnej kolei rzeczy – jako pierwsza z tego grona zamieni tytu\u0142 ksi\u0105\u017c\u0119cy na kr\u00f3lewski, przecieraj\u0105c szlak, kt\u00f3rym w nadchodz\u0105cych dekadach pod\u0105\u017cy reszta kontynentu.<\/p>\n
Masz sugestie, uwagi albo widzisz b\u0142\u0105d? Napisz do nas<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Umykaj\u0105c\u0105 w codzienno\u015bci bezprecedensowo\u015b\u0107 doceni\u0107 mo\u017cna dopiero po zdmuchni\u0119ciu kurzu z archiw\u00f3w – by odnale\u017a\u0107 podobn\u0105 luk\u0119 w…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":205088,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[32,33,36,37,27,34,35,28,31,25,42,38,40,39,41,29,30,26],"class_list":{"0":"post-205087","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-naglowki","8":"tag-breaking-news","9":"tag-breakingnews","10":"tag-featured-news","11":"tag-featurednews","12":"tag-headlines","13":"tag-latest-news","14":"tag-latestnews","15":"tag-naglowki","16":"tag-najwazniejsze-artykuly","17":"tag-news","18":"tag-pl","19":"tag-poland","20":"tag-polish","21":"tag-polska","22":"tag-polski","23":"tag-top-stories","24":"tag-topstories","25":"tag-wiadomosci"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@pl\/115895430271700899","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/205087","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=205087"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/205087\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/205088"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=205087"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=205087"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=205087"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}