Osiem lat temu, podczas schodzenia z Nanga Parbat stan Tomasza Mackiewicza pogorszy\u0142 si\u0119 na tyle, \u017ce jego wspinaczkowa partnerka Elisabeth Revol musia\u0142a kontynuowa\u0107 drog\u0119 sama. Mackiewicz zosta\u0142 w jamie \u015bnie\u017cnej na g\u00f3rze, kt\u00f3ra przez lata by\u0142a jego niespe\u0142nionym marzeniem. O tym, czy polsko-francuski duet stan\u0105\u0142 na szczycie o\u015bmiotysi\u0119cznika do dzi\u015b pojawiaj\u0105 si\u0119 w\u0105tpliwo\u015bci w \u015brodowisku, ale historia Mackiewicza nieustannie inspiruje. Krystiana Durmana – aktora, pasjonata g\u00f3r zafascynowanego postaci\u0105 zmar\u0142ego „Czapkinsa” zainspirowa\u0142a do stworzenia monodramu, kt\u00f3ry wyre\u017cyserowa\u0142 Beniamin Bukowski.<\/p>\n
Edyta Kowalczyk: Pami\u0119tasz, co robi\u0142e\u015b 25 stycznia 2018 r., gdy dosz\u0142o do tragedii pod Nanga Parbat?<\/p>\n
Krystian Durman (aktor, odtw\u00f3rca roli Tomasza Mackiewicza) : By\u0142em w podr\u00f3\u017cy na Mader\u0119. Jad\u0105c na lotnisko w Warszawie, us\u0142ysza\u0142em w radio informacj\u0119 o tym, \u017ce Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz maj\u0105 problemy przy zej\u015bciu z wierzcho\u0142ka. Obsesyjnie szuka\u0142em kolejnych wiadomo\u015bci. Gdy dotar\u0142em na lotnisko, od razu zacz\u0105\u0142em szuka\u0107 kawiarni, w kt\u00f3rej by\u0142by telewizor z w\u0142\u0105czonym kana\u0142em informacyjnym. W mi\u0119dzyczasie niecierpliwie scrollowa\u0142em internet.<\/p>\n
Dalszy ci\u0105g artyku\u0142u pod materia\u0142em wideo <\/p>\n
Jak Tomasz Mackiewicz zgin\u0105\u0142 na Nanga Parbat? <\/p>\n
Jakie emocje towarzyszy\u0142y Krystianowi Durmanowi podczas przedstawienia? <\/p>\n
Co to jest monodram 'Hibernacja’? <\/p>\n
Jakie zachowania Tomasza Mackiewicza przypomina\u0142 Krystian Durman? <\/p>\n
A p\u00f3\u017aniej wsiad\u0142e\u015b do samolotu i przez kilka godzin nie wiedzia\u0142e\u015b, co si\u0119 dzieje.<\/p>\n
O przerwanej akcji ratunkowej dowiedzia\u0142em si\u0119, gdy dotar\u0142em ju\u017c do hotelu w Funchal. Usiad\u0142em na balkonie, z kt\u00f3rego rozpo\u015bciera\u0142 si\u0119 fantastyczny widok: ocean, palmy, s\u0142o\u0144ce. Niby wszystko pi\u0119knie. A jednak nie mog\u0142em uwierzy\u0107, \u017ce gdzie\u015b tam rozegra\u0142 si\u0119 dramat i Tomek zosta\u0142 na Nandze. Pomy\u015bla\u0142em: „No, ku**a ma\u0107. Jak to mo\u017cliwe?”. Mimo to tli\u0142a si\u0119 nadzieja, \u017ce Adamowi Bieleckiemu i Denisowi Urubce [spod K2 ruszyli z akcj\u0105 ratunkow\u0105] uda si\u0119 bezpiecznie sprowadzi\u0107 Eli. I tak si\u0119 sta\u0142o. W tamtym czasie nie pomy\u015bla\u0142bym, \u017ce kiedy\u015b b\u0119dzie nam z Adamem dane si\u0119 pozna\u0107, \u017ce przyjdzie zobaczy\u0107 m\u00f3j spektakl, ale \u017cyciowe \u015bcie\u017cki krzy\u017cuj\u0105 si\u0119 w niespodziewany spos\u00f3b.<\/p>\n
Twoje zbieg\u0142y si\u0119 kiedy\u015b z Mackiewiczem?<\/p>\n
Nie. By\u0142 dla mnie bardzo wa\u017cn\u0105 postaci\u0105, cho\u0107 nigdy si\u0119 nie spotkali\u015bmy, nie dotar\u0142em na \u017cadne z jego spotka\u0144 czy prelekcji. A mimo to mam wra\u017cenie, \u017ce znamy si\u0119 bardzo dobrze. Tak bardzo urzek\u0142o mnie w nim poszukiwanie wolno\u015bci, nieznanego w g\u00f3rach, \u017ce po\u015bwi\u0119ci\u0142em jego historii kilka lat \u017cycia.<\/p>\n
<\/p>\n
Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz. Zdj\u0119cie powsta\u0142o dwa dni przed atakiem szczytowym na Nanga Parbat.Archiwum prywatne<\/p>\n
Po raz pierwszy pojecha\u0142e\u015b w Himalaje w 2018 r., ponad p\u00f3\u0142 roku po tragedii pod Nanga Parbat. I to my\u015bl o Tomaszu Mackiewiczu pomog\u0142a ci w momencie kryzysu, prawda?<\/p>\n
Robi\u0142em wtedy trekking do bazy pod Mount Everestem (8848 m n.p.m.) na lodowcu Khumbu (5300 m n.p.m.), a poniewa\u017c polecia\u0142em tam na miesi\u0105c, nie wybra\u0142em najkr\u00f3tszej trasy. Moja droga prowadzi\u0142a przez baz\u0119 pod Ama Dablam (6812 m n.p.m.) czy t\u0119 pod Lhotse (8516 m n.pn.m.). Ci\u0105g\u0142e podchodzenie i schodzenie nie do\u015b\u0107, \u017ce kosztowa\u0142o mnie du\u017co si\u0142 fizycznych, to zacz\u0119\u0142a mi te\u017c siada\u0107 psychika. By\u0142em po\u015brodku totalnej dziko\u015bci, maj\u0105c wok\u00f3\u0142 siebie najwi\u0119ksze g\u00f3ry \u015bwiata. Ani przede mn\u0105, ani za mn\u0105 nie by\u0142o nikogo.<\/p>\n
W pewnym momencie, podchodz\u0105c pod g\u0142\u00f3wn\u0105 prze\u0142\u0119cz Kongma La (5535 m n.p.m.), rzuci\u0142em plecakiem o ziemi\u0119 i si\u0119 rozp\u0142aka\u0142em. „Co ty sobie zrobi\u0142e\u015b?” \u2014 m\u00f3wi\u0142em sam do siebie. Wtedy pomy\u015bla\u0142em o Tomku. O tym, \u017ce jest tam gdzie\u015b pod szczytem Nangi i skoro przetrwa\u0142 tak wiele kryzys\u00f3w w swoim \u017cyciu, to i ja jestem w stanie si\u0119 podnie\u015b\u0107.<\/p>\n
On te\u017c walczy\u0142 ze swoimi demonami. „Le\u017ca\u0142em na kanapie z pot\u0119\u017cnym kacem”<\/p>\n
Co mie\u015bci si\u0119 w s\u0142owie „hibernacja”, kt\u00f3re jest jednocze\u015bnie tytu\u0142em twojego monodramu o Mackiewiczu?<\/p>\n
Pomys\u0142 na tytu\u0142 powsta\u0142 w bardzo trudnym momencie mojego \u017cycia. Okre\u015blenie „hibernacja” przysz\u0142o do mnie, kiedy le\u017ca\u0142em na sofie z pot\u0119\u017cnym kacem. Mia\u0142em totalny zjazd. To by\u0142y lata, kiedy bardzo mocno przyja\u017ani\u0142em si\u0119 z alkoholem. Mia\u0142em wtedy przed oczami Tomka skulonego w szczelinie pod Nang\u0105, zabezpieczonego czekanami przez Eli. Pomy\u015bla\u0142em, \u017ce zosta\u0142 tam na 7300 m n.p.m. zahibernowany. Uzna\u0142em, \u017ce nie jest to \u015bmier\u0107, a pewne zatrzymanie, oczekiwanie na lepszy czas. I ja te\u017c wtedy, skulony w embrion na jednym z najgorszych kac\u00f3w w \u017cyciu, maj\u0105c w g\u0142owie ten obraz, pomy\u015bla\u0142em, \u017ce trzeba si\u0119 podnie\u015b\u0107. Tomek jest dla mnie symbolem walki z na\u0142ogiem. Od tamtej pory s\u0142owo „hibernacja” sta\u0142o si\u0119 dla mnie wielowymiarowe.<\/p>\n
Wiesz zatem, jak to jest walczy\u0107 z w\u0142asnymi demonami. Tych podobie\u0144stw mi\u0119dzy tob\u0105 a Mackiewiczem jest wi\u0119cej, chocia\u017cby tych fizycznych.<\/p>\n
Ka\u017cdy z nas ma jakiego\u015b klona i widocznie w naszym przypadku mamy wsp\u00f3lne cechy z Tomkiem. Kiedy ukaza\u0142a si\u0119 biografia Tomka [autorstwa Dominika Szczepa\u0144skiego pt. „Czapkins”] z tym charakterystycznym zdj\u0119ciem na ok\u0142adce, wielu moich znajomych widz\u0105c j\u0105 na p\u00f3\u0142ce w ksi\u0119garni, my\u015bla\u0142o, \u017ce to moja twarz. Rzeczywi\u015bcie jest troch\u0119 podobie\u0144stwa w naszym spojrzeniu, gestach, zmarszczkach, ale chyba co wa\u017cniejsze, \u0142\u0105czy nas podobne poczucie wra\u017cliwo\u015bci, niezale\u017cno\u015b\u0107, autentyczno\u015b\u0107 i szczero\u015b\u0107.<\/p>\n
<\/p>\n
Ksi\u0105\u017cka „Czapkins” autorstwa Dominika Szczepa\u0144skiego.Materia\u0142y prasowe<\/p>\n
<\/p>\n
Plakat zapowiadaj\u0105cy ubieg\u0142oroczn\u0105 premier\u0119 „Hibernacji” nawi\u0105zywa\u0142 do ok\u0142adki ksi\u0105\u017cki o Mackiewiczu.Maciej Malinowski \/ Materia\u0142y prasowe<\/p>\n
Tych gest\u00f3w jest sporo w twoim monodramie. W pewnym momencie na telebimie pojawia si\u0119 nagranie spod \u015bcianki wspinaczkowej, gdy jako Tomek udzielasz wywiadu. To odniesienie do istniej\u0105cego nagrania dla Polskiego Radia. Co jaki\u015b czas \u0142apiesz si\u0119 tam za koszulk\u0119 i ci\u0105gniesz za ni\u0105 w charakterystyczny spos\u00f3b. Mackiewicz te\u017c tak robi\u0142?<\/p>\n
Tak. Jego \u017cona Ania opowiada\u0142a mi, \u017ce Tomek wykonywa\u0142 taki gest, gdy zaczyna\u0142 si\u0119 czym\u015b denerwowa\u0107. Zreszt\u0105 na zdj\u0119ciach i nagraniach wida\u0107, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 jego koszulek jest rozci\u0105gni\u0119ta pod szyj\u0105. Mam wra\u017cenie, \u017ce jest w tym jeszcze jeden symbol. Ten gest m\u00f3g\u0142 oznacza\u0107, \u017ce on si\u0119 dusi\u0142. W tym jego ci\u0105g\u0142ym poszukiwaniu wolno\u015bci, walki z oczekiwaniami jakie stawiali przed nim bliscy i przyjaciele.<\/p>\n
A ten wywiad, o kt\u00f3rym wspominasz, mo\u017cna odszuka\u0107 w internecie. Tomek siedzi pod \u015bciank\u0105 wspinaczkow\u0105 w koszulce w czarno-bia\u0142e paski, na kolanach trzyma swoje dzieci. W spektaklu przywo\u0142ujemy t\u0119 scen\u0119.<\/p>\n
W pewnym momencie na naszym nagraniu s\u0142ycha\u0107 w tle p\u0142acz dziecka, co nie jest wyre\u017cyserowane. Po prostu dziecko, kt\u00f3re by\u0142o akurat wtedy w obiekcie zacz\u0119\u0142o p\u0142aka\u0107. U mnie zadzia\u0142a\u0142 impuls odpowiedzia\u0142em: „Ju\u017c do ciebie id\u0119, kochanie”. Pami\u0119tam, \u017ce zawiesi\u0142em si\u0119 na chwil\u0119 i mia\u0142em wra\u017cenie, \u017ce powiedzia\u0142 to Tomek, a nie ja. On czasami do mnie przychodzi w r\u00f3\u017cnych momentach, czasem na u\u0142amek sekundy, w codziennym \u017cyciu, ale przede wszystkim podczas „Hibernacji”.<\/p>\n
Nazywali go amatorem. Te s\u0142owa bola\u0142y<\/p>\n
W tamtej scenie wywiadu jest bardzo mocny moment, gdy nawi\u0105zujesz do krytyki i komentarzy wobec Mackiewicza. Wcielaj\u0105c si\u0119 w rol\u0119 Tomka, krzyczysz: „Czy oni my\u015bl\u0105, \u017ce ja tego nie czytam, nie czuj\u0119?!”. To jest krzyk niezgody na to, co spotyka cz\u0142owieka realizuj\u0105cego swoje ambicje i spotykaj\u0105cego si\u0119 z brakiem zrozumienia przez otoczenie?<\/p>\n
On czyta\u0142 te wszystkie komentarze na sw\u00f3j temat i wiem, jak wiele go to kosztowa\u0142o. Wiem to dzi\u0119ki opowie\u015bciom Ani, jego partnerki.<\/p>\n
Wydaje mi si\u0119, \u017ce po prostu cierpia\u0142, kiedy w \u015brodowisku nazywany by\u0142 amatorem, a nie himalaist\u0105. Pewnie dlatego zacz\u0105\u0142 m\u00f3wi\u0107 o sobie: „w\u0142\u00f3czykij”. Dzisiaj tego hejtu pojawia si\u0119 tyle, \u017ce jako ludzie musieli\u015bmy si\u0119 nauczy\u0107, aby sp\u0142ywa\u0142 po nas jak po kaczce. Inaczej by\u015bmy zwariowali.<\/p>\n
<\/p>\n
Krystian Durman w monodramie „Hibernacja”Agnieszka Mazur \/ Materia\u0142y prasowe<\/p>\n
Tomek by\u0142 normalnym go\u015bciem, kt\u00f3ry poprzez swoje przej\u015bcia nauczy\u0142 si\u0119 docenia\u0107 najmniejsze rzeczy, wychodzi\u0142 do ludzi, dzieli\u0142 si\u0119 z nimi swoj\u0105 histori\u0105. Jednocze\u015bnie szed\u0142 pod wiatr, nie rani\u0105c nikogo po drodze, a mimo to sam otrzymywa\u0142 ciosy. Stara\u0142 si\u0119, by\u0142 czysty, chcia\u0142 si\u0119 zmieni\u0107 dla siebie, dla dzieci. Zmieni\u0142 si\u0119 z narkomana w cz\u0142owieka, kt\u00f3ry dzi\u0119ki swoim trudnym do\u015bwiadczeniom, wci\u0105\u017c ma co\u015b do przekazania innym.<\/p>\n
Monodram „Hibernacja” zaczyna si\u0119 od twojej medytacji. Kiedy widzowie zaczynaj\u0105 wype\u0142nia\u0107 sal\u0119, widz\u0105 ci\u0119 ju\u017c siedz\u0105cego na scenie. Twoja poza i str\u00f3j sprawiaj\u0105, \u017ce wygl\u0105dasz jak buddyjski mnich podczas modlitwy. Monolog rozpoczynasz dopiero po pewnym czasie.<\/p>\n
Ja wtedy naprawd\u0119 medytuj\u0119. Trwa to 15, czasem 20 minut. Staram si\u0119 wtedy kompletnie wyciszy\u0107, cho\u0107 oczywi\u015bcie ch\u0142on\u0119 to, co dzieje si\u0119 wok\u00f3\u0142. Szmer ludzi wchodz\u0105cych do sali, g\u0142osy, zapach. Z tego skupienia budz\u0119 si\u0119 na jaki\u015b pierwszy bodziec, gdy poczuj\u0119, \u017ce to ju\u017c. Wtedy rozpoczynam monolog. W jednej z recenzji nazwano moj\u0105 gr\u0119 „aktorstwem z trzewi”. I co\u015b w tym jest. „Hibernacja” kosztuje mn\u00f3stwo energii, ale uwielbiam takie role, kt\u00f3re dotykaj\u0105 widza, zostaj\u0105 z nim na d\u0142ugo. Im bardziej jeste\u015b zm\u0119czony tym bardziej prawdziwy. Dlatego zosta\u0142em aktorem. \u017byj\u0119 \u017cyciem podw\u00f3jnym \u2014 jednocze\u015bnie swoim w\u0142asnym i tym drugim, gdy wcielam si\u0119 w mojego bohatera.<\/p>\n
Dynamika tego monodramu ca\u0142y czas si\u0119 zmienia. Zaczyna si\u0119 od medytacji, s\u0105 momenty bardzo metaforyczne, walka z samym sob\u0105, wspomniana wcze\u015bniej scena wywiadu i emocjonalny krzyk. Jest te\u017c moment, w kt\u00f3rym widzimy ciebie, jako Tomka podczas prelekcji. Wtedy dos\u0142ownie prze\u0142amujesz dystans mi\u0119dzy tob\u0105 a publiczno\u015bci\u0105. Podchodzisz bli\u017cej, zapraszasz widowni\u0119 do robienia sobie z tob\u0105 zdj\u0119\u0107.<\/p>\n
Ten monodram jest tak zbudowany aby by\u0142 bardzo kameralny. I taki jest, gdy gram go w Teatrze Ma\u0142ym w Tychach. Wtedy na widowni zasiada oko\u0142o stu os\u00f3b. Dot\u0105d moja najwi\u0119ksza publiczno\u015b\u0107 \u2014 mocno ponad czterysta os\u00f3b \u2014 zgromadzi\u0142 spektakl grany podczas grudniowego Krakowskiego Festiwalu G\u00f3rskiego. Ta scena z wyj\u015bciem do publiczno\u015bci wzi\u0119\u0142a si\u0119 z pewnej sytuacji, kt\u00f3r\u0105 Tomek mia\u0142 podczas swojej prelekcji. Sp\u00f3\u017aniony bieg\u0142 na spotkanie. Odbywa\u0142o si\u0119 bodaj\u017ce w Nysie K\u0142odzkiej. Biegn\u0105c przez korytarz, min\u0105\u0142 siedz\u0105c\u0105 na parapecie dziewczyn\u0119, kt\u00f3ra zaczepi\u0142a go, bo chcia\u0142a zrobi\u0107 sobie z nim zdj\u0119cie. Odpowiedzia\u0142, \u017ce b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 dopiero po prelekcji. I ja te\u017c m\u00f3wi\u0119 w tej scenie: „Czy jest ta dziewczyna, kt\u00f3ra prosi\u0142a mnie o zdj\u0119cie?”. Wtedy pierwsza osoba z publiczno\u015bci podchodzi, a p\u00f3\u017aniej kolejne. W ten spos\u00f3b nawi\u0105za\u0107 relacj\u0119 z widzem, aby i on poczu\u0142 te emocje Tomka. Pozna\u0142 go takim, jakim by\u0142 \u2014 pe\u0142nym ciep\u0142a, humoru, suchar\u00f3w.<\/p>\n
<\/p>\n
Krystian Durman w scenie nawi\u0105zuj\u0105cej do prelekcji Mackiewicza.Agnieszka Seidel-Ko\u017cuch \/ Materia\u0142y prasowe<\/p>\n
Grudniowy pokaz podczas Krakowskiego Festiwalu G\u00f3rskiego ogl\u0105da\u0142y c\u00f3rki Tomasza Mackiewicza, a tak\u017ce jego \u017cona. Na koniec uton\u0119li\u015bcie w swoich obj\u0119ciach. Ten emocjonalny moment dope\u0142ni\u0142 wszystko to, co zobaczyli\u015bmy wcze\u015bniej na scenie.<\/p>\n
C\u00f3rki Tomka maj\u0105 pe\u0142n\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, jak\u0105 histori\u0119 opowiada monodram i jakie \u017cyciowe do\u015bwiadczenie mia\u0142 ich ojciec. Jak\u0105 zostawi\u0142 po sobie historie i jak bardzo cenna jest dla ludzi. jak bardzo potrafi zmieni\u0107 \u017cycie ludzkie na lepsze. Nie chce i nie nam prawa wypowiada\u0107 si\u0119 w ich imieniu, ale mam wra\u017cenie, \u017ce nie maj\u0105 poczucia, \u017ce ojciec zostawi\u0142 je na pastw\u0119 losu. S\u0105 dumne ze swojego taty, bardzo go kochaj\u0105 i to jest najwa\u017cniejsze.<\/p>\n
Tomka nie pozna\u0142e\u015b, ale dzi\u0119ki wsp\u00f3lnej znajomej ju\u017c po jego \u015bmierci dotar\u0142e\u015b do Anny Solskiej-Mackiewicz. Ju\u017c wtedy wiedzia\u0142e\u015b, \u017ce chcesz stworzy\u0107 monodram? <\/p>\n
Ta my\u015bl towarzyszy\u0142a mi przez sze\u015b\u0107 lat, zanim pozna\u0142em si\u0119 z Ani\u0105. Uda\u0142o si\u0119 do niej dotrze\u0107 przez nasz\u0105 wsp\u00f3ln\u0105 znajom\u0105 Ew\u0119, kt\u00f3ra pracuje w bran\u017cy filmowej. Z Ew\u0105 i Ani\u0105 spotkali\u015bmy si\u0119 w Warszawie w lutym 2022 r. zaraz po wybuchu wojny w Ukrainie. To by\u0142 trudny czas dla ca\u0142ego spo\u0142ecze\u0144stwa, wi\u0119c nie wiedzieli\u015bmy, czy m\u00f3j plan uda si\u0119 zrealizowa\u0107. Ewa odezwa\u0142a si\u0119 do Ani, bo zna\u0142y si\u0119 z czas\u00f3w studenckich. Przekaza\u0142a jej, \u017ce zna takiego Krystiana, kt\u00f3ry du\u017co opowiada o Tomku, \u017cyje g\u00f3rami i bardzo chcia\u0142by si\u0119 z ni\u0105 spotka\u0107. Ania dopiero niedawno przyzna\u0142a mi si\u0119, co pomy\u015bla\u0142a wtedy: „Znowu kto\u015b czego\u015b ode mnie chce”.<\/p>\n
Wcale mnie to nie zdziwi\u0142o i mam do tego pe\u0142ne zrozumienie, bo od czasu tragedii pod Nanga mia\u0142a wiele podobnych pr\u00f3\u015bb, ale spotkali\u015bmy si\u0119 i z tego zrodzi\u0142a si\u0119 przyja\u017a\u0144.<\/p>\n
<\/p>\n
Tomasz Mackiewicz i Anna Solska-Mackiewicz.Archiwum prywatne Anny Solskiej-Mackiewicz \/ om\u00f3wienie<\/p>\n
Gratuluj\u0105 osi\u0105gni\u0119cia i my\u015bl\u0105: „I tak tam nie wszed\u0142e\u015b”<\/p>\n
Ksi\u0105\u017cka „Czapkins” Dominika Szczepa\u0144skiego, kt\u00f3r\u0105 wspominali\u015bmy wcze\u015bniej, zaczyna si\u0119 od pewnej wymownej sceny. Anna Solska-Mackiewicz jedzie do Francji i puka do drzwi Elisabeth Revol. Gdy ta otwiera, obie kobiety nie m\u00f3wi\u0105 nic, tylko padaj\u0105 sobie w ramiona. Ta scena mocno dzia\u0142a na wyobra\u017ani\u0119 i cho\u0107 nie ma w niej s\u0142\u00f3w, to emocje m\u00f3wi\u0105 zdecydowanie najwi\u0119cej. Jak ty poznawa\u0142e\u015b Tomka oczami jego \u017cony?<\/p>\n
Nigdy nie pyta\u0142em wprost, zawsze zostawia\u0142em Ani przestrze\u0144, aby to ona zacz\u0119\u0142a temat. Dzi\u0119ki temu otwiera\u0142a si\u0119 i rysowa\u0142a przede mn\u0105 obraz Tomka. Jedn\u0105 z takich rozm\u00f3w odbyli\u015bmy w samochodzie, jad\u0105c w g\u00f3ry. Podczas naszej pierwszej wsp\u00f3lnej wyprawy w Tatry S\u0142owackie razem z Ani\u0105 i jej c\u00f3rk\u0105 Zoj\u0105, zapalili\u015bmy kadzi\u0142o dla Tomka i po prostu milczeli\u015bmy, byli\u015bmy razem.<\/p>\n
Tomek by\u0142 bardzo mocnym charakterem, cz\u0119sto te\u017c kompulsywnym. Ale kto z nas taki nie jest. Niekt\u00f3rym ludziom zaufa\u0142 za bardzo, sparzy\u0142 si\u0119 na pewnych relacjach. Mia\u0142em w swoim \u017cyciu podobnie.<\/p>\n
W pewnym sensie by\u0142 te\u017c karany za sw\u00f3j sukces. Ca\u0142y czas jest mu zarzucane, \u017ce razem z Revol nie stan\u0119li na szczycie Nanga Parbat, bo brakuje wystarczaj\u0105cych dowod\u00f3w. A ja wiem, \u017ce on mia\u0142 najlepsz\u0105 wiedz\u0119 na temat tej g\u00f3ry. Zna\u0142 j\u0105 doskonale i by\u0142 na wierzcho\u0142ku. Chyba tak ju\u017c jest w \u015brodowisku himalaist\u00f3w, \u017ce z jednej strony kto\u015b poklepie ci\u0119 po plecach i pogratuluje, a za chwil\u0119 za plecami rzuci: „I tak tam nie wszed\u0142e\u015b”. W \u015brodowisku aktorskim te\u017c nie brakuje takiej dwulicowo\u015bci, egoizmu. Co niestety jest mroczn\u0105 stron\u0105 tego zawodu. Co do g\u00f3r, to dzisiaj Himalaje sta\u0142y si\u0119 parkami linowymi. Nie ma ju\u017c wspinania na o\u015bmiotysi\u0119czniki z prawdziwego zdarzenia. Dlatego potrzebne nam s\u0105 takie historie, jak Tomka, \u017ceby przypomnie\u0107 sobie, \u017ce te g\u00f3ry nie nale\u017c\u0105 do nas, \u017ce jeste\u015bmy w nich tylko go\u015b\u0107mi.<\/p>\n