Dalsza cz\u0119\u015b\u0107 tekstu pod wideo<\/p>\n
„Jestem zdania, \u017ce ka\u017cda akcja, jak\u0105 podejmujesz w grze powinna bawi\u0107 i jednocze\u015bnie by\u0107 osi\u0105galn\u0105 dla ca\u0142ej publiczno\u015bci. W Doom Eternal zawarli\u015bmy mn\u00f3stwo g\u0142\u0119bi, jak i niema\u0142o przycisk\u00f3w do u\u017cycia” – wnioski z produkcji Eternal wyci\u0105gn\u0105\u0142 Hugo Martin, re\u017cyser Doom: The Dark Ages (dzi\u0119ki, Vice<\/a>). Aby sprawdzi\u0107 t\u0119 z\u0142o\u017cono\u015b\u0107 schematu, o kt\u00f3rej opowiada\u0142 Martin pozwoli\u0142em sobie na powr\u00f3t do wydanej w 2020 roku strzelaniny. Ten powr\u00f3t by\u0142 ci\u0119\u017cki, potrzebowa\u0142em czasu na powt\u00f3rne przyswojenie mechanik, nad kt\u00f3rymi niegdy\u015b tak swobodnie panowa\u0142em. Doom Eternal trudno nazwa\u0107 gr\u0105 przyst\u0119pn\u0105 w kontek\u015bcie poprzednik\u00f3w. Doom (2016)<\/a> wiele rzeczy zrobi\u0142o inaczej, pozwala\u0142o na wi\u0119ksz\u0105 swobod\u0119 w walce, nie narzuca\u0142o restrykcji jak Eternal, st\u0105d uzna\u0142em t\u0119 gr\u0119 za ciekawsz\u0105. Inwazja na Marsie, posta\u0107 Samuela Haydena (kozacki dubbing w polskiej wersji j\u0119zykowej) i starcie z mierz\u0105cym kilkana\u015bcie metr\u00f3w Cyberdemonem nie mia\u0142y sobie r\u00f3wnych. Eternal takich wra\u017ce\u0144 ju\u017c nie dostarczy\u0142o i nie dlatego, \u017ce jest s\u0142abe, lecz ze wzgl\u0119du na obsesyjn\u0105 ch\u0119\u0107 jej autor\u00f3w do kompleksowego modelu rozgrywki i platformowej struktury odwiedzanych lokacji. W wielu chwilach czu\u0142em przesyt zawarto\u015bci. Doom nie musi by\u0107 czym\u015b skomplikowanym, ma dawa\u0107 niepohamowan\u0105 satysfakcj\u0119 z przebijania si\u0119 przez demoniczn\u0105 armi\u0119. Dobrze, \u017ce na rynek w wkroczy\u0142o Doom: The Dark Ages.\u00a0<\/p>\n Gladiator<\/p>\n Gameplay, niezale\u017cnie od gatunku i rodzaju oferowanej gry musi spe\u0142nia\u0107 dwie kluczowe zasady – musi by\u0107 ergonomiczny i synergiczny. Eternal o tej ergonomii zapomnia\u0142, kwestia synergii bywa\u0142a cz\u0119sto problematyczna w wyniku czego schemat klasycznej, dobrej rozwa\u0142ki po prostu si\u0119 wyk\u0142ada\u0142. Inaczej nie odbi\u0142bym si\u0119 od gry po pierwszych czterech godzinach. Reboot znokautowa\u0142 moje oczekiwania, by\u0142 prawdziwym ta\u0144cem z broni\u0105. Doom: The Dark Ages stworzy\u0142 wyborne warunki dla satysfakcjonuj\u0105cej rozgrywki, nie m\u0105ci\u0142 mechanicznie, postawi\u0142 na klasyczne rozwi\u0105zania. Slayer dzier\u017cy tarcz\u0119, bro\u0144 i ci\u0119\u017ck\u0105 zbroj\u0119. Tw\u00f3rcy wyeliminowali opcj\u0119 podw\u00f3jnego skoku, przestali zmusza\u0107 mnie do ucieczki. Hugo Martin w jednym z przedpremierowych wywiad\u00f3w stwierdzi\u0142, \u017ce Slayer w Eternal porusza\u0142 si\u0119 z gracj\u0105 odrzutowca, by\u0142 lekki i zwinny. The Dark Ages wrzuca nas za kokpit Slayera o twardo\u015bci czo\u0142gu, gotowego na odbijanie atak\u00f3w, na ofensyw\u0119 i defensyw\u0119 zale\u017cn\u0105 od rodzaju starcia. Uwielbiam parowa\u0107 ciosy w grach, wi\u0119c nie zdziwi Was, je\u015bli napisz\u0119, \u017ce z miejsca pokocha\u0142em Sekiro: Shadows Die Twice<\/a> autorstwa From Software i niezmiennie uwa\u017cam t\u0119 produkcj\u0119 za szczyt w implementacji uzale\u017cniaj\u0105cych mechanik w wykonaniu japo\u0144skiego studia. Batalia Slayera w mrocznym fantasy niestroni\u0105cym od kosmicznego horroru powr\u00f3ci\u0142a do korzeni cyklu.\u00a0<\/p>\n Po\u0142o\u017cenie postaci i jej mo\u017cliwo\u015bci s\u0105 zbli\u017cone do dw\u00f3ch pierwszych ods\u0142on, w kt\u00f3rych gracz par\u0142 do przodu, nie umyka\u0142 tylko walczy\u0142 dop\u00f3ki licznik zdrowia nie spad\u0142 do zera. „Pierwsze, co powiedzia\u0142bym o Doom: The Dark Ages, to posta\u0107 uziemionego Slayera, wyzutego z akrobatyki znanej z Eternal. Porusza si\u0119 o wiele bardziej klasycznie jak w oryginalnych grach. To niebywa\u0142e, \u017ce po dziesi\u0119ciu latach sp\u0119dzonych z seri\u0105 wci\u0105\u017c tak wielu rzeczy uczymy si\u0119 ze starych gier” – wyzna\u0142<\/a> Martin. \u017badna z produkcji opublikowanych na przestrzeni ostatnich lat nie da\u0142a mi takiej przyjemno\u015bci z parowania jak opisywane The Dark Ages. Gra jest uk\u0142onem w stron\u0119 Hexen<\/a>, strzelaniny FPP osadzonej w klimacie mrocznego fantasy skupionej na obronie tarcz\u0105. Ceni\u0119 autor\u00f3w za odwag\u0119 w pr\u00f3bie odtworzenia tak dawnych konwencji i przekucia ich dla wsp\u00f3\u0142czesnej publiki. The Dark Ages wymaga jednak chwili na akceptacj\u0119 i z t\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 nale\u017cy si\u0119ga\u0107 po ten tytu\u0142. Nie istniej opcja dobrej zabawy bez zachowania synergii. Bez tarczy nic si\u0119 tutaj nie da zrobi\u0107. Wszystko zosta\u0142o dopasowane do tej ma\u0142ej tarczy. Ka\u017cdy wi\u0119kszy boss wymaga jej stosowania, podobnie jak szeregowi oprawcy. Przemin\u0105\u0142 rok od premiery, a gra wci\u0105\u017c zachwyca, cho\u0107 wizualnie daleko by\u0142 jej do poziomu dw\u00f3ch poprzednik\u00f3w. Na standardowym modelu PlayStation 5 tekstury wydaj\u0105 si\u0119 rozmazane przez przeci\u0119tn\u0105 rozdzielczo\u015b\u0107. Gra zyskuje dopiero dzi\u0119ki upscallerowi, w kt\u00f3ry wyposa\u017cono konsol\u0119 PlayStation 5 Pro.<\/p>\n Obrona<\/p>\n W zgodzie z rozgrywk\u0105, z konieczno\u015bci\u0105 ci\u0105g\u0142ego odpierania atak\u00f3w, histori\u0119 w Doom: The Dark Ages napisano adekwatnie do narracji rozgrywki. Pocz\u0105tkowo niewiele z niej wynika. Re\u017cyserzy przed premier\u0105 zachwalali scenariopisarstwo oparte na genezie wojny ludzi i demon\u00f3w. Tymczasem sceny przerywnikowe, cho\u0107 wype\u0142nione s\u0105 epickimi motywami, nie grzesz\u0105 skuteczno\u015bci\u0105 napisanych dialog\u00f3w. To bardzo zerojedynkowa opowie\u015b\u0107 szybko ujawniaj\u0105ca intencje obu stron konfliktu. Slayer, pocz\u0105tkowo sprowadzony do roli narz\u0119dzia, do samego ko\u0144ca pozostaje bardziej symbolem ni\u017c bohaterem z w\u0142asn\u0105 to\u017csamo\u015bci\u0105. Nie mia\u0142em jednak problemu, aby si\u0119 z nim identyfikowa\u0107, jest bowiem postaci\u0105 archetypiczn\u0105, pos\u0105gow\u0105, wyczyszczon\u0105 z emocji. To heros skupiony na powo\u0142aniu, do samego ko\u0144ca \u015bwietnej rozgrywki w Doom: The Dark Ages. Od samego pocz\u0105tku dostajemy mo\u017cliwo\u015b\u0107 wej\u015bcia w zbroj\u0119 legendy, a cinematiki s\u0142u\u017c\u0105 do podziwiania postaci Slayera bo uwierzcie mi, \u017ce to w\u0142a\u015bnie on staj\u0105cy naprzeciw armii pe\u0142nej Piekielnych Stra\u017cnik\u00f3w i Tytan\u00f3w robi najwi\u0119ksz\u0105 robot\u0119. Troch\u0119 w tym Conana: Barbarzy\u0144cy. The Dark Ages daje pogl\u0105d na zupe\u0142nie nowe mechaniki jak sterowanie mechem czy latanie pot\u0119\u017cnym smokiem. W obu koncepcjach gra dobrze sobie poradzi\u0142a. Dzisiaj napisz\u0119 to samo, co przed rokiem. Doom: The Dark Ages to najlepszy powr\u00f3t do z\u0142otej ery dzia\u0142alno\u015bci iD Software kiedy studio zasila\u0142y legendarne nazwiska.\u00a0<\/p>\n \u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Ka\u017cdy walczy ze swoimi demonami. Po lekturze arcyciekawej ksi\u0105\u017cki, Doomguy: \u017bycie w Pierwszej Osobie odkry\u0142em, \u017ce John Romero…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":421052,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[20],"tags":[120,118,119,42,38,40,39,41,116,114,115,121,117],"class_list":{"0":"post-421051","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-nauka-i-technika","8":"tag-nauka","9":"tag-nauka-i-technika","10":"tag-naukatechnika","11":"tag-pl","12":"tag-poland","13":"tag-polish","14":"tag-polska","15":"tag-polski","16":"tag-science","17":"tag-science-and-technology","18":"tag-sciencetechnology","19":"tag-technika","20":"tag-technology"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@pl\/116552844825007560","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/421051","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=421051"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/421051\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/421052"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=421051"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=421051"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=421051"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"Advertisement\"\/](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/B32963402.414688363;dc_trk_aid=607216972;dc_trk_cid=228291445;ord=[timestamp];dc_lat=;dc_rdid=;tag_f.gif\")
<\/p>\n![\"undefined\"](\"https:\/\/pliki.ppe.pl\/storage\/611d81c9774dd6871047\/611d81c9774dd6871047.avif\")
<\/p>\n![\"undefined\"](\"https:\/\/pliki.ppe.pl\/storage\/f826d913ff4221489036\/f826d913ff4221489036.webp\")
<\/p>\n