{"id":477121,"date":"2026-06-06T07:51:56","date_gmt":"2026-06-06T07:51:56","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/477121\/"},"modified":"2026-06-06T07:51:56","modified_gmt":"2026-06-06T07:51:56","slug":"choroba-dziecka-zmienia-zycie-calej-rodziny-razem-z-diagnoza-nie-idzie-zadna-pewnosc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/477121\/","title":{"rendered":"Choroba dziecka zmienia \u017cycie ca\u0142ej rodziny. „Razem z diagnoz\u0105 nie idzie \u017cadna pewno\u015b\u0107”"},"content":{"rendered":"

<\/p>\n

\"-<\/p>\n

<\/a><\/p>\n

Nikt nie jest w\u00a0stanie wyobrazi\u0107 sobie, co czuje rodzic dziecka zmagaj\u0105cego si\u0119 z\u00a0chorob\u0105 nowotworow\u0105. – Emocje, z\u00a0kt\u00f3rymi mierz\u0105 si\u0119 rodzice, to od strachu i\u00a0l\u0119ku, towarzysz\u0105cych im przez ca\u0142y proces leczenia, po mechanizmy obronne, kt\u00f3re pomagaj\u0105 im przetrwa\u0107. Ten poziom stresu jest dla uk\u0142adu nerwowego praktycznie nie do zniesienia. Ich m\u00f3zgi robi\u0105 wszystko, by w\u0142\u0105czy\u0107 tryb przetrwania – m\u00f3wi dr n. med. Martyna Doma\u0144ska, specjalistka psychologii klinicznej i\u00a0psychoterapii dzieci i\u00a0m\u0142odzie\u017cy, pracuj\u0105ca w\u00a0Klinice Pediatrii, Hematologii i\u00a0Onkologii Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego<\/a> w\u00a0Gda\u0144sku, z\u00a0kt\u00f3r\u0105 rozmawiali\u015bmy o\u00a0procesie leczenia i\u00a0trudnej drodze, jak\u0105 pokonuj\u0105 nie tylko mali pacjenci, ale ca\u0142e ich rodziny.<\/p>\n

nie, ale byli\u015bmy na SOR-ze
\n 6%<\/p>\n

nie, na szcz\u0119\u015bcie nie
\n 27%<\/p>\n

Obserwowanie swojego dziecka w\u00a0chorobie to jedna z\u00a0najtrudniejszych i\u00a0najbardziej skrajnych sytuacji, jakie mo\u017cna sobie wyobrazi\u0107. Jak rodzice reaguj\u0105 na wiadomo\u015b\u0107 o\u00a0diagnozie?<\/p>\n

Martyna Doma\u0144ska, psycholog kliniczny: Wachlarz reakcji jest niewyobra\u017calnie szeroki – ju\u017c od samego pocz\u0105tku diagnostyki spotykamy<\/a> si\u0119 z\u00a0r\u00f3\u017cnorodnymi postawami. Nale\u017cy podkre\u015bli\u0107, \u017ce nawet te skrajne czy trudne reakcje s\u0105 zrozumia\u0142e i\u00a0adekwatne. To normalna odpowied\u017a na nienormaln\u0105 sytuacj\u0119. Kto\u015b, kto nie pracuje w\u00a0tej strukturze i\u00a0nie jest jej cz\u0119\u015bci\u0105, nie jest w\u00a0stanie tego sobie wyobrazi\u0107. Emocje, z\u00a0kt\u00f3rymi mierz\u0105 si\u0119 rodzice, wahaj\u0105 si\u0119 od strachu i\u00a0l\u0119ku towarzysz\u0105cych im przez ca\u0142e leczenie, po mechanizmy obronne, kt\u00f3re pozwalaj\u0105 przetrwa\u0107. Ten poziom stresu jest dla uk\u0142adu nerwowego praktycznie nie do wytrzymania. Ich m\u00f3zgi robi\u0105 wszystko, by w\u0142\u0105czy\u0107 tryb przetrwania.<\/p>\n

Trzeba doda\u0107, \u017ce te emocje zmieniaj\u0105 si\u0119 w\u00a0trakcie ca\u0142ego procesu leczenia. Towarzysz\u0105 im l\u0119k, strach, obawa, ale mog\u0105 si\u0119 te\u017c pojawi\u0107 z\u0142o\u015b\u0107, niezgoda, a\u00a0tak\u017ce – gdy nap\u0142ywaj\u0105 dobre informacje, a\u00a0zdarza si\u0119 to nierzadko – nadzieja, ulga i\u00a0rado\u015b\u0107.<\/p>\n

Pracuj\u0105c tutaj z\u00a0rodzinami, jeste\u015bmy nastawieni na te zmieniaj\u0105ce si\u0119 w\u00a0zale\u017cno\u015bci od etapu leczenia i\u00a0nap\u0142ywaj\u0105cych informacji emocje. Nie ma jednego scenariusza. Zawsze m\u00f3wimy, \u017ce mo\u017ce by\u0107 r\u00f3\u017cnie, a\u00a0my jeste\u015bmy tu po to, by odpowiedzie\u0107 na to, co si\u0119 pojawi. Nie nastawiamy si\u0119 z\u00a0g\u00f3ry na nic konkretnego. Mo\u017cemy si\u0119 r\u00f3\u017cnych rzeczy spodziewa\u0107, ale te 10 lat pracy pokazuje, \u017ce przewidywania to tylko cz\u0119\u015b\u0107 tego, z\u00a0czym si\u0119 mierzymy.<\/p>\n

Kiedy\u015b us\u0142ysza\u0142em, \u017ce \u0142atwiej pracuje si\u0119 z\u00a0rodzicami, kt\u00f3rzy podchodz\u0105 do tego emocjonalnie. Osoby sprawiaj\u0105ce wra\u017cenie twardych cz\u0119sto zamykaj\u0105 si\u0119 na \u015bwiat.<\/p>\n

Rzeczywi\u015bcie, na pocz\u0105tku \u0142atwiej pracuje si\u0119 z\u00a0rodzicami, kt\u00f3rzy komunikuj\u0105 swoje emocje, bo mo\u017cemy na nie reagowa\u0107 i\u00a0je przepracowywa\u0107. Jednak nie ma sytuacji, w\u00a0kt\u00f3rej emocje nie by\u0142yby widoczne. Czasem pojawia si\u0119 niesp\u00f3jno\u015b\u0107 mi\u0119dzy przekazem werbalnym a\u00a0niewerbalnym. Po rodzicach wida\u0107 bardzo wiele rzeczy.<\/p>\n

Na pocz\u0105tku pojawia si\u0119 pewnego rodzaju poczucie winy, pytania: czy co\u015b przeoczyli\u015bmy, czy mogli\u015bmy wcze\u015bniej p\u00f3j\u015b\u0107 do lekarza, czy da\u0142o si\u0119 czego\u015b unikn\u0105\u0107. To pierwsze kwestie, kt\u00f3re trzeba interwencyjnie zaopiekowa\u0107, bo nie ma takich dzia\u0142a\u0144, kt\u00f3re rodzice mogliby podj\u0105\u0107, by tego unikn\u0105\u0107. Mimo to wielu z\u00a0nich nies\u0142usznie bierze na siebie poczucie winy.<\/p>\n

Przychodzi mi do g\u0142owy historia pewnej mamy, kt\u00f3ra zaczyna\u0142a od ogromnego poczucia winy – najpierw my\u015bla\u0142a, \u017ce to tylko infekcja, potem okaza\u0142o si\u0119, \u017ce to co\u015b powa\u017cnego. Kilka tygodni p\u00f3\u017aniej m\u00f3wi\u0142a ju\u017c o\u00a0poczuciu niezrozumienia przez ludzi z\u00a0zewn\u0105trz. Powiedzia\u0142a wtedy: „Dop\u00f3ki tu nie jeste\u015b i\u00a0tego nie prze\u017cywasz, nie jeste\u015b w\u00a0stanie sobie wyobrazi\u0107, co si\u0119 tutaj dzieje”. To nie by\u0142a pretensja – raczej wyraz jej zdziwienia. A\u00a0co dopiero dla os\u00f3b, kt\u00f3re na co dzie\u0144 nie maj\u0105 z\u00a0tym styczno\u015bci.<\/p>\n

Osoby, kt\u00f3re po raz pierwszy stykaj\u0105 si\u0119 z\u00a0diagnoz\u0105, szukaj\u0105 informacji o\u00a0podobnych przypadkach. Nikt nie chce by\u0107 sam z\u00a0takimi wiadomo\u015bciami.<\/p>\n

Nic nie zast\u0105pi wsparcia, jakie pacjenci i\u00a0rodzice daj\u0105 sobie nawzajem. I\u00a0trzeba wyra\u017anie powiedzie\u0107: nie chodzi tu do ko\u0144ca o\u00a0to, \u017ce inni te\u017c tak maj\u0105 – w\u00a0tym wypadku nie dzia\u0142a por\u00f3wnywanie spo\u0142eczne. Chodzi raczej o\u00a0to, \u017ce jeste\u015bmy razem. Ja zaczynam leczenie, inni je ko\u0144cz\u0105 – to w\u0142a\u015bnie bycie z\u00a0tym razem w\u00a0stu procentach, w\u00a0poczuciu zrozumienia i\u00a0wyrozumia\u0142o\u015bci. Istniej\u0105 dwa r\u00f3wnoleg\u0142e \u015bwiaty: \u015bwiat leczenia, choroby i\u00a0walki oraz \u015bwiat zewn\u0119trzny, ten, kt\u00f3ry by\u0142 wcze\u015bniej – \u015bwiat rodziny, kt\u00f3ra nie chorowa\u0142a. Bo zawsze podkre\u015blamy, \u017ce choruje ca\u0142a rodzina. To, co pozwala przetrwa\u0107 i\u00a0funkcjonowa\u0107, to ludzie dla siebie nawzajem – dzielenie si\u0119 historiami w\u00a0wymiarze wsparcia. Rodzice pytaj\u0105: czy kto\u015b mia\u0142 tak\u0105 diagnoz\u0119, czy to si\u0119 uda\u0142o, czy by\u0142a taka pacjentka, czy potem by\u0142o dobrze. Potrzebuj\u0105 takich informacji, bo wraz z\u00a0diagnoz\u0105 nie przychodzi \u017cadna pewno\u015b\u0107. Nie mo\u017cemy powiedzie\u0107, \u017ce dziecko na pewno wyzdrowieje. Mo\u017cemy powiedzie\u0107: „zrobimy wszystko, \u017ceby tak by\u0142o” – i\u00a0\u017ce naszym wsp\u00f3lnym celem jest wyzdrowienie.<\/p>\n


\n \"\"
\n „To by\u0142 prze\u0142om”. Po 30 latach zacz\u0119li ratowa\u0107 pacjent\u00f3w
\n<\/a><\/p>\n

Ka\u017cdy korzysta ze wsparcia?<\/p>\n

Ka\u017cdy ma tak\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107, ale nie ka\u017cdy si\u0119 na ni\u0105 decyduje. Z\u00a0czasem nauczy\u0142am si\u0119, \u017ce niczego nie mo\u017cna robi\u0107 na si\u0142\u0119. Stosuj\u0119 metod\u0119 ma\u0142ych krok\u00f3w. Rodzice widz\u0105 mnie na oddziale, staram si\u0119 by\u0107 obecna i\u00a0dost\u0119pna. Czasem to inny rodzic podpowiada, \u017ce warto porozmawia\u0107, a\u00a0czasem zaczynamy od spraw technicznych i\u00a0stopniowo pojawia si\u0119 przestrze\u0144 na rozmow\u0119 o\u00a0uczuciach, l\u0119ku i\u00a0tym, z\u00a0czym rodzice pr\u00f3buj\u0105 sobie poradzi\u0107. Trud patrzenia na cierpienie dziecka – \u017ce boli, \u017ce nie mo\u017ce normalnie funkcjonowa\u0107 – jest ogromny. A\u00a0to, co przenika najbardziej, to poczucie: „ja nic nie mog\u0119 zrobi\u0107”. To bardzo wa\u017cne, \u017ceby to prostowa\u0107 – rodzice wykonuj\u0105 w\u00a0tym momencie niewyobra\u017caln\u0105 prac\u0119, po prostu b\u0119d\u0105c przy dziecku. Daj\u0105 mu poczucie bezpiecze\u0144stwa i\u00a0stabilno\u015bci. W\u00a0sytuacjach kryzysowych poczucie bezsilno\u015bci wraca, bo leczenie bywa trudne i\u00a0dynamiczne. Ale ka\u017cdy z\u00a0tych rodzic\u00f3w potrafi si\u0119 z\u00a0niego wydoby\u0107. I\u00a0pi\u0119knie jest patrze\u0107, jak odnajduj\u0105 w\u00a0sobie si\u0142\u0119 – r\u00f3wnie\u017c dzi\u0119ki wsparciu z\u00a0zewn\u0105trz. Niejednokrotnie to do\u015bwiadczenie bardzo scala<\/a> rodziny i\u00a0zbli\u017ca je do siebie.<\/p>\n

Rodziny w\u00a0jednej chwili zaczynaj\u0105 funkcjonowa\u0107 w\u00a0nowym \u015bwiecie. Dotyczy to r\u00f3wnie\u017c rodze\u0144stwa osoby chorej.<\/p>\n

U\u017cywamy stwierdzenia, \u017ce kiedy choruje dziecko, choruje ca\u0142a rodzina. Nie ma sytuacji, w\u00a0kt\u00f3rej nie wp\u0142ywa\u0142oby to na ca\u0142y system – zar\u00f3wno na rodze\u0144stwo, jak i\u00a0na relacje mi\u0119dzy rodzicami czy mi\u0119dzy dzie\u0107mi a\u00a0rodzicami. Rodze\u0144stwo r\u00f3wnie\u017c w\u00a0tym uczestniczy, cho\u0107 nikt go o\u00a0zgod\u0119 nie pyta. W\u00a0centrum uwagi jest dziecko chore, ale staramy si\u0119 poszerza\u0107 opiek\u0119 i\u00a0podkre\u015bla\u0107, \u017ce s\u0105 tam te\u017c inni ludzie, kt\u00f3rzy w\u00a0tym uczestnicz\u0105 – byli, s\u0105 i\u00a0b\u0119d\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 tego systemu. Maj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce dziecko wyzdrowieje i\u00a0wr\u00f3ci do domu, trzeba pami\u0119ta\u0107, \u017ce wtedy ca\u0142a rodzina b\u0119dzie musia\u0142a ponownie si\u0119 przeorganizowa\u0107. Adaptacja do choroby to jedno, ale adaptacja po leczeniu – powr\u00f3t do \u017cycia – to ogromne wyzwanie.<\/p>\n

Niejednokrotnie rodzice m\u00f3wi\u0105: „czekali\u015bmy na to miesi\u0105cami, a\u00a0teraz chodz\u0119 po domu i\u00a0p\u0142acz\u0119”. Mimo \u017ce to by\u0142 cel od pocz\u0105tku, powr\u00f3t okazuje si\u0119 trudny. Chcemy, \u017ceby to do\u015bwiadczenie nas zbli\u017cy\u0142o, ale nie zawsze tak si\u0119 dzieje.<\/p>\n

Opiekuj\u0105 si\u0119 Pa\u0144stwo pacjentami w\u00a0r\u00f3\u017cnym wieku, o\u00a0r\u00f3\u017cnych potrzebach.<\/p>\n

W klinice leczeni s\u0105 pacjenci od 0 do 18. roku \u017cycia, wi\u0119c potrzeby s\u0105 bardzo zr\u00f3\u017cnicowane. Choroba dotyka dzieci na r\u00f3\u017cnych etapach \u017cycia – zar\u00f3wno tych najm\u0142odszych, jak i\u00a0nastolatk\u00f3w, kt\u00f3rych wyrywa z\u00a0relacji r\u00f3wie\u015bniczych i\u00a0systemu edukacji. W\u00a0zale\u017cno\u015bci od wieku wyzwania s\u0105 inne, inne s\u0105 potrzeby i\u00a0poczucie straty. Najwi\u0119ksze poczucie straty maj\u0105 pacjenci, kt\u00f3rzy mieli ju\u017c swoje \u017cycie poza rodzin\u0105 – szko\u0142\u0119, znajomych. B\u0142\u0119dem jest m\u00f3wienie, \u017ce „wszystko wr\u00f3ci do normy”. Oni m\u00f3wi\u0105: „mnie dwa lata temu nie by\u0142o i\u00a0nikt mi tego nie zwr\u00f3ci”. To bardzo wa\u017cny obszar do pracy po zako\u0144czeniu leczenia.<\/p>\n

Zmienia si\u0119 wygl\u0105d.<\/p>\n

To co\u015b, co dotyka praktycznie wszystkich naszych pacjent\u00f3w, na r\u00f3\u017cnych etapach leczenia. I\u00a0mitem jest przekonanie, \u017ce dotyczy to tylko dziewczynek – nie ma tu regu\u0142y. Zmiany wygl\u0105du powoduj\u0105 czasem wycofanie z\u00a0kontakt\u00f3w r\u00f3wie\u015bniczych. Pacjenci m\u00f3wi\u0105: „nie chc\u0119, \u017ceby mnie teraz ogl\u0105dali”. To bardzo trudne do\u015bwiadczenie.<\/p>\n

Relacja mi\u0119dzy \u015brodowiskiem pacjenta a\u00a0samym chorym te\u017c bywa trudna?<\/p>\n

Potrzeby s\u0105 r\u00f3\u017cne. Najwa\u017cniejsze jest danie sygna\u0142u: „jestem tutaj”. Natomiast na pewno nie dzia\u0142a dawanie rad typu „wiem, jak si\u0119 czujesz” – bo nie wiemy. Pacjenci i\u00a0rodzice wci\u0105\u017c s\u0105 tymi samymi lud\u017ami i\u00a0cz\u0119sto chc\u0105 by\u0107 traktowani normalnie. Dlatego tak wa\u017cne jest wprowadzanie element\u00f3w codzienno\u015bci – zaj\u0119\u0107, spotka\u0144. To ma ogromny wymiar terapeutyczny.<\/p>\n

W przypadku nowotwor\u00f3w hematologicznych rokowania s\u0105 dobre, ale zdarza si\u0119, \u017ce pacjent odchodzi.<\/p>\n

To rzadkie sytuacje, ale niestety si\u0119 zdarzaj\u0105. Jeste\u015bmy wtedy z\u00a0rodzin\u0105 i\u00a0pacjentem do samego ko\u0144ca, zmienia si\u0119 jednak forma leczenia. Gdy nie ma ju\u017c mo\u017cliwo\u015bci leczenia, ogromnym wsparciem staje si\u0119 opieka hospicyjna – cz\u0119sto sprawowana w\u00a0domu, w\u00a0celu zapewnienia jak najwi\u0119kszego komfortu i\u00a0intymno\u015bci w\u00a0tym niewyobra\u017calnie trudnym czasie.<\/p>\n

Jak personel medyczny radzi sobie w\u00a0tak trudnej pracy?<\/p>\n

Kluczowe s\u0105 predyspozycje i\u00a0to, \u017ceby lubi\u0107 t\u0119 prac\u0119 i\u00a0chcie\u0107 tu by\u0107. Cho\u0107 brzmi to paradoksalnie, cz\u0119sto przychodz\u0119 tutaj z\u00a0u\u015bmiechem – dzi\u0119ki pacjentom, rodzicom i\u00a0ca\u0142emu zespo\u0142owi. Trzeba jednak przyzna\u0107, \u017ce jest to praca bardzo obci\u0105\u017caj\u0105ca emocjonalnie, od kt\u00f3rej nie da si\u0119 ca\u0142kowicie odci\u0105\u0107. Dlatego staramy si\u0119 by\u0107 dla siebie nawzajem wsparciem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Nikt nie jest w\u00a0stanie wyobrazi\u0107 sobie, co czuje rodzic dziecka zmagaj\u0105cego si\u0119 z\u00a0chorob\u0105 nowotworow\u0105. – Emocje, z\u00a0kt\u00f3rymi mierz\u0105…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":477122,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_share_on_mastodon":"0"},"categories":[51610],"tags":[57573,425,91324,91320,11535,532,62878,91323,20400,16826,12333,695,26528,91328,23891,10314,1048,33729,91313,11279,27944,52466,91327,703,5843,43881,91312,50616,91321,5765,10568,33311,91315,91318,91330,54306,1236,7903,2094,22794,24281,22795,42,91326,91317,38,40,39,41,91319,7218,91325,1756,91332,91316,47362,227,2103,226,5087,33303,57873,3150,5509,47338,2612,91331,2592,37021,30396,1849,591,6202,52191,31508,80,51119,2085,3758,420,91322,91314,80118,64329,150,8765,12900,5697,11259,91329,5298,22964,10819,59285,33795,10666],"class_list":["post-477121","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-gdansk","tag-adaptacja","tag-bezpieczenstwo","tag-bezsilnosc","tag-bycie-razem","tag-cel","tag-choroba","tag-chory","tag-cierpienie","tag-czlowiek","tag-diagnostyka","tag-diagnoza","tag-dziecko","tag-dziewczynka","tag-element-codziennosci","tag-emocja","tag-etap","tag-gdansk","tag-hematologia","tag-hematologii-i-onkologii-uniwersyteckiego-centrum-klinicznego","tag-infekcja","tag-informacja","tag-klinika-pediatrii","tag-kontakt-rowiesniczy","tag-kryzys","tag-leczenie","tag-lek","tag-martyna-domanska","tag-mechanizm","tag-metoda-malych-krokow","tag-mozg","tag-mozliwosc","tag-nadzieja","tag-niezgoda","tag-niezrozumienie","tag-nowotwor-hematologiczny","tag-obawa","tag-obrona","tag-oddzial","tag-onkologia","tag-pacjent","tag-pediatria","tag-personel-medyczny","tag-pl","tag-poczucie-utraty","tag-poczucie-winy","tag-poland","tag-polish","tag-polska","tag-polski","tag-porownywanie-spoleczne","tag-potrzeba","tag-powrot-do-zycia","tag-praca","tag-predyspozycja","tag-przewidywanie","tag-przypadek","tag-psycholog","tag-psychologia","tag-psychoterapia","tag-rada","tag-radosc","tag-reakcja","tag-relacja","tag-rodzenstwo","tag-rodzic","tag-rodzina","tag-rokowanie","tag-rozmowa","tag-scenariusz","tag-sila","tag-spotkanie","tag-srodowisko","tag-stabilnosc","tag-strach","tag-stres","tag-swiat","tag-sygnal","tag-system","tag-sytuacja","tag-szkola","tag-trud","tag-tryb-przetrwania","tag-uczucie","tag-uklad-nerwowy","tag-ulga","tag-wiadomosc","tag-wiek","tag-wsparcie","tag-wyglad","tag-wymiar-terapeutyczny","tag-wyzwanie","tag-zajecie","tag-zespol","tag-zlosc","tag-znajomy","tag-zycie"],"share_on_mastodon":{"url":"","error":"Validation failed: Text character limit of 500 exceeded"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/477121","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=477121"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/477121\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/477122"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=477121"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=477121"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=477121"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}