{"id":564145,"date":"2026-07-18T12:33:19","date_gmt":"2026-07-18T12:33:19","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/564145\/"},"modified":"2026-07-18T12:33:19","modified_gmt":"2026-07-18T12:33:19","slug":"andy-burnham-na-czele-partii-pracy-czy-wielka-brytanie-czeka-polityczna-rewolucja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/564145\/","title":{"rendered":"Andy Burnham na czele Partii Pracy. Czy Wielk\u0105 Brytani\u0119 czeka polityczna rewolucja?"},"content":{"rendered":"

Andy Burnham jest uznawany za faworyta w wy\u015bcigu o stanowisko szefa Partii Pracy, a jednocze\u015bnie nowego brytyjskiego premiera.<\/p>\n

By\u0107 mo\u017ce najlepszym \u017ar\u00f3d\u0142em wiedzy, ale te\u017c przestrog\u0105 dla Andy\u2019ego Burnhama i ca\u0142ej brytyjskiej Partii Pracy jest historia, kt\u00f3ra wydarzy\u0142a si\u0119 dekad\u0119 wcze\u015bniej po drugiej stronie kana\u0142u La Manche. W 2012 r. prezydentem Francji zosta\u0142 Fran\u00e7ois Hollande. Technokrata z Partii Socjalistycznej, uznawany powszechnie za \u015bwietnego mened\u017cera partyjnego, sprawnie manewruj\u0105cego pomi\u0119dzy rozmaitymi, wrogimi wobec siebie frakcjami tego pot\u0119\u017cnego ugrupowania. Do Pa\u0142acu Elizejskiego wprowadza\u0142 si\u0119 po latach rz\u0105d\u00f3w prawicy i cho\u0107 ma\u0142o kto widzia\u0142 w nim nowego Mitterranda, tw\u00f3rc\u0119 wielkiego, cywilizacyjnego wr\u0119cz projektu francuskiej lewicy, to jednak by\u0142y podstawy, by s\u0105dzi\u0107, \u017ce Hollande wyprowadzi socjalist\u00f3w z marazmu. Pi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 ich grabarzem.<\/p>\n

Dzisiaj nad t\u0105 histori\u0105 przechodzi si\u0119 do porz\u0105dku dziennego. Od prawie dekady polityka francuska, a przez to i w du\u017cej cz\u0119\u015bci europejska, jest kszta\u0142towana przez Emmanuela Macrona \u2014 cz\u0142owieka spoza uk\u0142adu partyjnego, liberalnego antypolityka, centrowego populisty, kt\u00f3ry pod wieloma wzgl\u0119dami rzeczywi\u015bcie zmieni\u0142 realia francuskiej republiki. Wtedy jednak by\u0142a to zmiana wr\u0119cz rewolucyjna, bo francuska Partia Socjalistyczna w du\u017cej mierze zarz\u0105dza\u0142a dyskursem publicznym nad Sekwan\u0105 nieprzerwanie od ko\u0144ca II wojny \u015bwiatowej. By\u0142a tward\u0105 jak ska\u0142a, nienaruszaln\u0105 si\u0142\u0105. Miliony cz\u0142onk\u00f3w, sprzyjaj\u0105ce jej media, liczne zwi\u0105zki zawodowe. Ca\u0142a to\u017csamo\u015b\u0107 klasowa stworzona wok\u00f3\u0142 jednego ugrupowania. Zas\u0142ugi starych polityk\u00f3w i legiony m\u0142odych intelektualist\u00f3w. Taki kolos nie mia\u0142 prawa upa\u015b\u0107.<\/p>\n

Tymczasem nie do\u015b\u0107, \u017ce si\u0119 zawali\u0142, to jeszcze bez wielkiego huku. Dzisiaj poparcie PS, je\u015bli jest liczone oddzielnie, poza szerokimi lewicowymi koalicjami, zamyka si\u0119 w jednocyfrowych wynikach. Z 577 miejsc w parlamencie socjali\u015bci kontroluj\u0105 tylko 66. W 2017 r., kiedy Macron dochodzi\u0142 do w\u0142adzy, popierany przez parti\u0119 Beno\u00eet Hamon zdoby\u0142 zaledwie 6,36 proc. g\u0142os\u00f3w w pierwszej turze wybor\u00f3w prezydenckich. Era socjalist\u00f3w we francuskiej polityce sko\u0144czy\u0142a si\u0119 wtedy definitywnie.<\/p>\n

Dalszy ci\u0105g artyku\u0142u pod materia\u0142em wideo Zarz\u0105dzanie upadkiem<\/p>\n

Przytaczanie tej opowie\u015bci w kontek\u015bcie obecnych k\u0142opot\u00f3w laburzyst\u00f3w na Wyspach i wyzwania staj\u0105cego przed Andym Burnhamem (trzykrotnie wybieranym na burmistrza aglomeracji Wielkiego Manchesteru), nie jest przypadkowe. David Klemperer, brytyjski historyk i publicysta, na \u0142amach magazynu „The New Statesman” stwierdzi\u0142, \u017ce Partia Pracy znajduje si\u0119 teraz w podobnym miejscu co francuscy socjali\u015bci dekad\u0119 temu. Z najwy\u017cszego urz\u0119du w kraju odchodzi partyjny technokrata, wewn\u0119trzne frakcje rzucaj\u0105 si\u0119 sobie do garde\u0142, a wok\u00f3\u0142 wyrastaj\u0105 nowi, populistyczni rywale. \u015amiertelne zagro\u017cenie, nie tylko dla partii, ale i dla ca\u0142ej demokracji, nadci\u0105ga ze strony skrajnej prawicy, tam \u2014 spod znaku Marine Le Pen, tu \u2014 Nigela Farage\u2019a. Tradycyjny elektorat lewicowy zaczyna si\u0119 dzieli\u0107, dawna klasa pracuj\u0105ca w postindustrialnych okr\u0119gach przechodzi do radyka\u0142\u00f3w, a wielkomiejska klasa \u015brednia znajduje schronienie pod parasolem Zielonych, kierowanych przez charyzmatycznego, cho\u0107 niedo\u015bwiadczonego Zacka Polanskiego. Patrz\u0105c szerzej, ca\u0142a scena partyjna przechodzi rewolucj\u0119 kopernika\u0144sk\u0105.<\/p>\n

\"Andy <\/p>\n

Jeff J Mitchell\/Getty Images \/ Getty Images<\/p>\n

Andy Burnham <\/p>\n

System, kt\u00f3ry od 120 lat by\u0142 dwupartyjny i zapewnia\u0142 rotacj\u0119 u w\u0142adzy \u2014 najpierw pomi\u0119dzy torysami a libera\u0142ami, potem mi\u0119dzy Parti\u0105 Konserwatywn\u0105 a Parti\u0105 Pracy \u2014 przekszta\u0142ca si\u0119 w\u0142a\u015bnie w system pi\u0119cio-, a mo\u017ce i siedmiopartyjny. Gdyby wybory do parlamentu odby\u0142y si\u0119 jutro, \u017cadna partia nie zdoby\u0142aby wi\u0119kszo\u015bci \u2014 i trend ten zapewne si\u0119 utrzyma. Oznacza\u0107 to b\u0119dzie, \u017ce brytyjska polityka trwale upodobni si\u0119 do kontynentalnej i pomimo unikatowego, jednomandatowego systemu wyborczego b\u0119dzie po prostu rz\u0105dzi\u0107 si\u0119 logik\u0105 koalicji. O tyle to trudne, \u017ce na Wyspach nikt nie wie, jak koalicje zawiera\u0107.<\/p>\n

Do tego nale\u017cy doda\u0107 mizerny wzrost gospodarczy, nisk\u0105 produktywno\u015b\u0107, za\u0142amanie zaufania do instytucji publicznych i coraz wyra\u017aniejszy radykalizm spo\u0142eczny. Jak wynika z niedawno opublikowanego raportu sporz\u0105dzonego przez Petera Hymana, by\u0142ego doradc\u0119 i speechwritera Tony\u2019ego Blaira, a\u017c 13 proc. m\u0142odych Brytyjczyk\u00f3w, w wieku 16-24 lata, kwalifikuje si\u0119 jako NEET \u2014 od Not in Employment, Education or Training \u2014 osoby, kt\u00f3re si\u0119 nie ucz\u0105, nie pracuj\u0105 i nie przysposabiaj\u0105 do \u017cadnego zawodu. Pozostaj\u0105 poza systemem, bez perspektyw na przysz\u0142o\u015b\u0107 i bez poczucia sprawczo\u015bci, panowania nad swoim \u017cyciem. Wzrost imigracji z kraj\u00f3w pozaeuropejskich wywo\u0142any brexitem nap\u0119dzi\u0142 nastroje ksenofobiczne, a wi\u0119kszo\u015b\u0107 Brytyjczyk\u00f3w chcia\u0142aby dzisiaj wr\u00f3ci\u0107 do Unii Europejskiej, cho\u0107 laburzy\u015bci nie wiedz\u0105, jak mieliby to zrobi\u0107. Brytyjska opinia publiczna zdaje si\u0119 tak\u017ce nie rozumie\u0107, \u017ce przez 10 lat, kt\u00f3re min\u0119\u0142y od referendum brexitowego, ca\u0142a europejska wsp\u00f3lnota bardzo si\u0119 zmieni\u0142a. I \u017ce powrotu Wielkiej Brytanii zwyczajnie mo\u017ce nie chcie\u0107.<\/p>\n

10 lat brexitu. Jak Polacy na Wyspach \u017cyj\u0105 z decyzj\u0105 Brytyjczyk\u00f3w? „Zastanawia\u0142am si\u0119, czy b\u0119d\u0119 mog\u0142a tu zosta\u0107” \"Marek, <\/p>\n

Wobec tego wszystkiego ro\u015bnie niech\u0119\u0107 do rz\u0105du w Londynie. Po dw\u00f3ch latach premierostwa Starmer pozostawi\u0142 te\u017c Burnhamowi konflikt pomi\u0119dzy gabinetem politycznym na Downing Street a s\u0142u\u017cb\u0105 cywiln\u0105. Ka\u017cdy, kto wie cokolwiek o brytyjskiej polityce i pa\u0144stwowo\u015bci, zna rol\u0119 i wag\u0119 partyjnej biurokracji w funkcjonowaniu pa\u0144stwa. Mie\u0107 urz\u0119dnik\u00f3w przeciw sobie, to skaza\u0107 si\u0119 na pora\u017ck\u0119. Co w du\u017cej mierze Starmer zreszt\u0105 zrobi\u0142.<\/p>\n

Mniej partii, wi\u0119cej ludzi<\/p>\n

Tak z grubsza wygl\u0105da polityczny, spo\u0142eczny i gospodarczy krajobraz Wielkiej Brytanii, kt\u00f3r\u0105 niebawem mo\u017ce rz\u0105dzi\u0107 Andy Burnham. Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry na to stanowisko nama\u015bci\u0142 si\u0119 sam, ju\u017c ubieg\u0142ej jesieni m\u00f3wi\u0105c na konferencji partyjnej laburzyst\u00f3w, \u017ce jest gotowy im przewodzi\u0107. Przyjazny, dobrze komunikuj\u0105cy si\u0119 w internecie m\u0119\u017cczyzna w okularach i koszulce polo, ma do\u015bwiadczenie rz\u0105dzenia w miejscu, w kt\u00f3rym Reform UK od lat zyskuje poparcie. Zwolennik decentralizacji, kt\u00f3ry ju\u017c w pierwszym wielkim przem\u00f3wieniu po rezygnacji Starmera zapowiedzia\u0142, \u017ce zamierza stworzy\u0107 „Downing Street 10 na p\u00f3\u0142nocy kraju”, co ma by\u0107 symbolem ch\u0119ci uprawiania du\u017cej polityki bli\u017cej wyborc\u00f3w. To oczywi\u015bcie czysty populizm, bo Burnham takimi s\u0142owami pr\u00f3buje pogodzi\u0107 ogie\u0144 i wod\u0119.<\/p>\n

Przez lata by\u0142 tym „dobrym samorz\u0105dowcem”, broni\u0105cym swoich wyborc\u00f3w „przed z\u0142ym, odleg\u0142ym, zaborczym Londynem”. Na tym si\u0119 zbudowa\u0142, chocia\u017cby w pandemii koronawirusa, gdy rz\u0105d kierowany przez Borisa Johnsona nie m\u00f3g\u0142 si\u0119 zdecydowa\u0107, jak\u0105 polityk\u0119 chce prowadzi\u0107 i czy re\u017cim sanitarny jest konieczny. Problem w tym, \u017ce przenosz\u0105c si\u0119 na Downing Street, Burnham sam teraz b\u0119dzie tym „z\u0142ym Londynem” i \u017cadne zabiegi retoryczne ani technokratyczna kosmetyka w postaci otwierania delegatur Westminsteru nie zmieni\u0105 tego do\u015b\u0107 oczywistego faktu.<\/p>\n

Nie da si\u0119 przewidzie\u0107, jakim premierem b\u0119dzie Andy Burnham. To, \u017ce nim zostanie, jest ju\u017c raczej przes\u0105dzone. Partia Pracy szykuje si\u0119 do wybor\u00f3w nowego przewodnicz\u0105cego, cho\u0107 b\u0119dzie to elekcja wy\u0142\u0105cznie nominalna. Nikt zapewne nie rzuci mu r\u0119kawicy \u2014 burmistrz Manchesteru zostanie wybrany niejako przez aklamacj\u0119. Co nie zmienia faktu, \u017ce akurat Burnham nie pope\u0142nia grzechu pychy i doskonale rozumie, \u017ce koronacja bez szerokiego mandatu i poparcia przynajmniej w strukturach partyjnych szybko mog\u0142aby si\u0119 okaza\u0107 zab\u00f3jcza. Wszak nie mo\u017cna zapomina\u0107, \u017ce nie b\u0119dzie mia\u0142 legitymacji do rz\u0105dzenia pochodz\u0105cej z wybor\u00f3w powszechnych. Starmer j\u0105 mia\u0142, bo ka\u017cdy w 2024 r. wiedzia\u0142, \u017ce g\u0142osuj\u0105c na laburzyst\u00f3w, w\u0142a\u015bnie jego winduje na stanowisko premiera. T\u0105 kart\u0105 gra zreszt\u0105 Nigel Farage, domagaj\u0105c si\u0119 ju\u017c teraz rozwi\u0105zania parlamentu i przeprowadzenia przy\u015bpieszonych wybor\u00f3w.<\/p>\n

Pot\u0119\u017cny kryzys uderza w PiS. „Powiedzia\u0142 mu, \u017ce powinien odda\u0107 w\u0142adz\u0119” \"Mateusz <\/p>\n

Burnham doskonale o tym wie, bo zar\u00f3wno on, jak i jego zesp\u00f3\u0142 walcz\u0105 o powszechn\u0105 akceptacj\u0119 na lewicy i przekonanie wyborc\u00f3w oraz aktywu partyjnego do swoich pomys\u0142\u00f3w. Szczeg\u00f3\u0142owo opisa\u0142a to Ailbhe Rea, publicystka polityczna „New Statesmana”, w reporta\u017cu przedstawiaj\u0105cym kulisy dzia\u0142alno\u015bci sztabu Burnhama. Pokaza\u0142a, \u017ce trzytygodniowy okres mi\u0119dzy rezygnacj\u0105 Starmera a pierwsz\u0105 dat\u0105 (16 lipca), kiedy Burnham mo\u017ce zosta\u0107 wybrany na szefa partii i premiera, ca\u0142a ekipa stara si\u0119 sp\u0119dzi\u0107 w trybie kampanijnym, tak jakby konkurencyjne wybory mia\u0142y si\u0119 rzeczywi\u015bcie odby\u0107. Codziennie dwa briefingi \u2014 rano i wieczorem. Dyskusje na temat pomys\u0142\u00f3w programowych i polityki personalnej. Sprawna komunikacja z mediami. Inteligentne, przynajmniej zdaniem autorki reporta\u017cu, korzystanie z zewn\u0119trznych doradc\u00f3w.<\/p>\n

Nad tym ostatnim elementem wyliczanki warto si\u0119 pochyli\u0107, bo wiele m\u00f3wi on o potencjalnym rz\u0105dzeniu Burnhama. Kandydat na premiera chce by\u0107 bardziej koncyliacyjny, czego dow\u00f3d da\u0142 we wspomnianym ju\u017c manchesterskim przem\u00f3wieniu z 29 czerwca.<\/p>\n

\n

Mniej partii, wi\u0119cej ludzi. Mniej Londynu, wi\u0119cej innych miejsc. Mniej patrzenia na rankingi, wi\u0119cej zmiany dzia\u0142ania pa\u0144stwa<\/p>\n<\/blockquote>\n

\u2014 to g\u0142\u00f3wne tezy z jego wyst\u0105pienia.<\/p>\n

Nikt na brytyjskiej lewicy nie ma w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce pisa\u0142 je sam. Ale \u2014 zwraca uwag\u0119 Ailbhe Rea \u2014 zauwa\u017cy\u0107 trzeba jeszcze jeden detal. Ani w kampanii przed czerwcowymi wyborami uzupe\u0142niaj\u0105cymi w okr\u0119gu Makerfield, ani w ostatnich wywiadach Burnham nie m\u00f3wi\u0142 nic o Reform UK i Farage\u2019u. O torysach wspomnia\u0142 raz, i to w przyjaznym kontek\u015bcie, chwal\u0105c za rozwi\u0105zania wdro\u017cone w samorz\u0105dach na p\u00f3\u0142nocy kraju. Nie ulega w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce przysz\u0142y premier Wielkiej Brytanii chce przede wszystkim zaj\u0105\u0107 si\u0119 sob\u0105 i rz\u0105dzeniem, a nie wy\u015bcigiem na obelgi i retoryczny populizm w internecie.<\/p>\n

Pa\u0144stwo ma dzia\u0142a\u0107<\/p>\n

Got\u00f3w jest te\u017c wzi\u0105\u0107 za to odpowiedzialno\u015b\u0107, bo od Starmera r\u00f3\u017cni\u0105 go dwie zasadnicze cechy. Po pierwsze, w przeciwie\u0144stwie do poprzednika, pozbawionego charyzmy prawnika od praw cz\u0142owieka, kt\u00f3ry swoje my\u015blenie polityczne delegowa\u0142 na szefa personelu Morgana McSweeney\u2019a, Burnham ma dla Wielkiej Brytanii bardzo konkretn\u0105 wizj\u0119. I umie j\u0105 wyartyku\u0142owa\u0107. Opiera si\u0119 ona na dalszej decentralizacji, wzmocnieniu lokalnych struktur gospodarczych, zerwaniu z neoliberalnymi doktrynami ekonomicznymi i zmianie wizerunku pa\u0144stwa \u2014 na takie, kt\u00f3re dzia\u0142a, przynosi realne korzy\u015bci obywatelom. Do tego stopnia, \u017ce nie trzeba go zast\u0119powa\u0107 prywatnymi korporacjami, o czym marzy dzi\u015b reakcyjna prawica spod znaku MAGA, pompuj\u0105ca kapita\u0142 polityczny i finansowy w Farage\u2019a.<\/p>\n

Po drugie, Burnham nie boi si\u0119 wzi\u0105\u0107 odpowiedzialno\u015bci za realizacj\u0119 tej wizji. Artyku\u0142uje j\u0105 klarownie \u2014 r\u00f3wnie\u017c dlatego, \u017ce jest pierwszym w historii brytyjskiego pa\u0144stwa premierem absolwentem filologii angielskiej. Przyznaje si\u0119, \u017ce jest fanem poezji, a jego ulubion\u0105 powie\u015bci\u0105 jest XIX-wieczne monumentalne dzie\u0142o „Miasteczko Middlemarch” autorstwa Mary Ann Evans \u2014 epopeja uznawana za najlepszy w historii opis brytyjskiego \u017cycia spo\u0142ecznego. Te szczeg\u00f3\u0142y maj\u0105 znaczenie, bo akurat zdolno\u015b\u0107 doboru s\u0142\u00f3w i panowania nad przekazem jest jednym z uniwersalnych praw polityki, obowi\u0105zuj\u0105cych od pocz\u0105tku jej istnienia. Wiadomo te\u017c, \u017ce wszystko w ewentualnym rz\u0105dzie Burnhama b\u0119dzie wychodzi\u0142o bezpo\u015brednio od niego, co ma oczywi\u015bcie dobre i z\u0142e strony. W bie\u017c\u0105cym kontek\u015bcie politycznym, przy roztrz\u0119sionej, wewn\u0119trznie os\u0142abionej Partii Pracy skonstruowanie sworznia, kt\u00f3ry \u0142\u0105czy\u0142by wszystkie decyzje, zadzia\u0142a niemal jak ko\u0142o ratunkowe.<\/p>\n

\"Tygodnik <\/p>\n

Materia\u0142y prasowe<\/p>\n

Tygodnik „Przegl\u0105d” nr 29 <\/p>\n

Burnham pod tym wzgl\u0119dem por\u00f3wnywany jest do Margaret Thatcher czy Tony\u2019ego Blaira. Helen Lewis, brytyjska dziennikarka zwi\u0105zana z magazynem „The Atlantic”, zauwa\u017ca, \u017ce za rz\u0105d\u00f3w tej dw\u00f3jki ka\u017cdy urz\u0119dnik \u015bredniego szczebla w ka\u017cdym ministerstwie wiedzia\u0142, czego premier oczekuje w danej kwestii b\u0105d\u017a na konkretnej p\u0142aszczy\u017anie polityki. Ze Starmerem by\u0142o odwrotnie \u2014 panowa\u0142a koncepcyjna pustka, a poczucia schy\u0142ku i kryzysu nikt nawet nie pr\u00f3bowa\u0142 prze\u0142amywa\u0107. Zamiast tego \u2014 zarz\u0105dzano nim. Burnham, kt\u00f3ry ju\u017c teraz otacza si\u0119 m.in. doradcami z Nowej Zelandii, odpowiedzialnymi za sukcesy lewicowej premier Jacindy Ardern, zdaje si\u0119 politykiem, kt\u00f3ry wie, czego chce.<\/p>\n

To wa\u017cna cecha i dobry omen, ale do rozwi\u0105zania problem\u00f3w trapi\u0105cych Wielk\u0105 Brytani\u0119 mo\u017ce nie wystarczy\u0107. Wyspy Brytyjskie sta\u0142y si\u0119 bowiem laboratorium dyskusji nad sensem istnienia partii politycznych i pa\u0144stwa administracyjnego we wsp\u00f3\u0142czesnym kszta\u0142cie. Dlatego Burnham musi swoim wyborcom powiedzie\u0107 nie tylko, po co zosta\u0142 premierem, ale i po co ma istnie\u0107 ca\u0142a Partia Pracy. Kogo dzi\u015b reprezentuje? O co walczy? Jakie postulaty chce wcieli\u0107 w \u017cycie? W epoce rozpadu wi\u0119zi spo\u0142ecznych, zaniku wsp\u00f3lnych przestrzeni i kolektywnych form reprezentacji odpowied\u017a na te pytania jest znacznie wa\u017cniejsza ni\u017c sprawno\u015b\u0107 retoryczna, poprawny wizerunek publiczny, dogadanie si\u0119 z urz\u0119dnikami czy nawet pokonanie skrajnej prawicy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Andy Burnham jest uznawany za faworyta w wy\u015bcigu o stanowisko szefa Partii Pracy, a jednocze\u015bnie nowego brytyjskiego premiera.…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":564146,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_share_on_mastodon":"0"},"categories":[14],"tags":[98676,61195,32,33,27,12071,34,35,28,31,48,25,46,40,41,47,80,29,30,26,79,82,83,84],"class_list":["post-564145","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-swiat","tag-andy_burnham","tag-bottomfeed_styl","tag-breaking-news","tag-breakingnews","tag-headlines","tag-keir_starmer","tag-latest-news","tag-latestnews","tag-naglowki","tag-najwazniejsze-artykuly","tag-nat_styl","tag-news","tag-omp","tag-polish","tag-polski","tag-screening_general","tag-swiat","tag-top-stories","tag-topstories","tag-wiadomosci","tag-wielka_brytania","tag-world","tag-world-news","tag-worldnews"],"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@pl\/116941004508114644","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/564145","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=564145"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/564145\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/564146"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=564145"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=564145"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=564145"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}