![\"Kiedy](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/159263_9AAC_wa34s05_Danuta_Dworakowska__113.jpg.webp\"\/)
<\/a><\/p>\n\nGo\u015b\u0107 Warszawski 34\/2024
\nDODANE 22.08.2024
\nAKTUALIZACJA 23.08.2024\n<\/p>\n
Autobiograficzna opowie\u015b\u0107 Danuty Dworakowskiej to porywaj\u0105ca, wielobarwna podr\u00f3\u017c przez niemal ca\u0142y wiek polskiej historii. Autorka powraca na kartach ksi\u0105\u017cki do sielskiego dzieci\u0144stwa, do przedwojennych wakacji, a tak\u017ce do trudnych lat okupacyjnego l\u0119ku oraz dramatu walk powsta\u0144czych. Wspomnienia, tworzone bez pudrowania rzeczywisto\u015bci, spisane zosta\u0142y w ca\u0142o\u015bci odr\u0119cznie. Zesp\u00f3\u0142 redakcyjny do\u0142o\u017cy\u0142 wszelkich stara\u0144, aby w pe\u0142ni zachowa\u0107 unikalny styl i j\u0119zyk autorki, nasycony specyficznym s\u0142ownictwem lat trzydziestych XX wieku.<\/p>\n
Ok\u0142adk\u0119 ksi\u0105\u017cki, stworzon\u0105 przez Jagod\u0119 St\u0105czek zdobi portret m\u0142odej Danuty Dworakowskiej z wachlarzem z\u0142o\u017conym ze starych fotografii. To w\u0142a\u015bnie od tych fotografii z rodzinnego archiwum rozpoczyna si\u0119 opowie\u015b\u0107, kt\u00f3ra niczym rozk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 wachlarz ods\u0142ania kolejne etapy niemal stuletniego \u017cycia autorki.<\/p>\n
Danuta Dworakowska, „Pianistka. Mi\u0119dzy dzieci\u0144stwem a zdziecinnieniem”. Prezentacja ksi\u0105\u017cki<\/p>\n
Go\u015b\u0107 Warszawski<\/a><\/p>\n \u00a0<\/p>\n Narracja przeprowadza czytelnika przez najwcze\u015bniejsze lata dzieci\u0144stwa autorki sp\u0119dzone w Warszawie \u2013 m.in. w historycznym \u201eDomu Pod Kr\u00f3lami\u201d przy ulicy Hipotecznej 2 \u2013 a tak\u017ce przez niezapomniane wakacje w Wi\u0105zownie, Iwoniczu czy Na\u0142\u0119czowie. Dworakowska opisuje swoj\u0105 barwn\u0105, uzdolnion\u0105 muzycznie rodzin\u0119 (Wodzy\u0144skich i Dworakowskich) oraz pocz\u0105tki edukacji pianistycznej pod okiem uznanych pedagog\u00f3w, takich jak profesor Arkadiusz Bukin. R\u00f3wnolegle ukazuje brutalne zderzenie dzieci\u0119cego \u015bwiata z wybuchem II wojny \u015bwiatowej, tu\u0142aczk\u0119 po wiejskich maj\u0105tkach w Radory\u017cu, Lubli\u0144cu i \u0141a\u0144cuchowie oraz codzienn\u0105 egzystencj\u0119 w okupowanej stolicy. Prze\u0142omowym momentem jej \u017cycia staje si\u0119 decyzja o wst\u0105pieniu do Powstania Warszawskiego 3 sierpnia 1944 roku, co \u2013 jak sama podkre\u015bla \u2013 ukszta\u0142towa\u0142o j\u0105 na ca\u0142e \u017cycie.<\/p>\n W dalszej cz\u0119\u015bci wspomnie\u0144 autorka przedstawia trudne lata powojenne, studia w \u0141odzi oraz rozw\u00f3j kariery pianistycznej i prac\u0119 akademick\u0105. Dworakowska dzieli si\u0119 wra\u017ceniami z wyst\u0119p\u00f3w oraz udzia\u0142u w mi\u0119dzynarodowych konkursach pianistycznych, podr\u00f3\u017cuj\u0105c m.in. do Genewy, Moskwy, Pary\u017ca, Mongolii, Bu\u0142garii, Brukseli i Pragi. Zwie\u0144czeniem ksi\u0105\u017cki s\u0105 ciep\u0142e refleksje nad dojrza\u0142o\u015bci\u0105, \u017cyciem rodzinnym, relacjami z dzie\u0107mi i wnukami oraz przemijaniem.<\/p>\n Ksi\u0105\u017cka spina klamr\u0105 ca\u0142e bogate \u017cycie artystki. R\u00f3wnie istotne s\u0105 w\u0105tki rodzinne, pokazuj\u0105ce hart ducha, czerpanie si\u0142y z tradycji i m\u0105dro\u015b\u0107 przekazywan\u0105 z pokolenia na pokolenie. To historia opowiedziana z perspektywy kobiety, dla kt\u00f3rej muzyka by\u0142a chlebem i tlenem, a \u017cyciowa odwaga jedyn\u0105 w\u0142a\u015bciw\u0105 odpowiedzi\u0105 na dziejowe tragedie.<\/p>\n „Ta ksi\u0105\u017cka uratowa\u0142a mnie przed ci\u0119\u017ck\u0105 depresj\u0105”. Danuta Dworakowska o „Pianistce”<\/p>\n Go\u015b\u0107 Warszawski<\/a><\/p>\n \u00a0<\/p>\n „W moim niezwykle d\u0142ugim \u017cyciu 63 Dni Powstania to sekunda, kropla w morzu, czy jedna \u0142za. A to TE Dni ukszta\u0142towa\u0142y mnie jako kobiet\u0119 nie cofaj\u0105c\u0105 si\u0119 przed niebezpiecze\u0144stwem…” – napisa\u0142a\u00a0Danuta Dworakowska we wst\u0119pie.<\/p>\n Oficjalna premiera odby\u0142a si\u0119 w siedzibie Polskiej Agencji Prasowej w Warszawie. Spotkanie autorskie poprowadzi\u0142a dziennikarka Marzena Rogalska, a wydarzenie zgromadzi\u0142o licznych go\u015bci, przedstawicieli \u015brodowisk powsta\u0144czych i instytucji kultury. W trakcie rozmowy pani Danuta ze wzruszeniem przyzna\u0142a, \u017ce praca nad ksi\u0105\u017ck\u0105 okaza\u0142a si\u0119 dla niej cennym powrotem do \u017cycia po trudnych osobistych stratach.<\/p>\n – Ta ksi\u0105\u017cka, w og\u00f3le pomys\u0142 pisania, uratowa\u0142 mnie przed ci\u0119\u017ck\u0105 depresj\u0105. W bardzo kr\u00f3tkim czasie straci\u0142am i m\u0119\u017ca, i syna. Zosta\u0142am sama, odci\u0119ta od tego, co stanowi\u0142o tyle lat moje \u017cycie. Gdy cofn\u0119\u0142am si\u0119 do momentu, kiedy si\u0119 urodzi\u0142am, okazuje si\u0119, \u017ce si\u0142a tych wspomnie\u0144 by\u0142a tak wielka, \u017ce mnie postawi\u0142a na nogi\u00a0–\u00a0wspomina\u0142a autorka podczas premierowego spotkania.<\/p>\n \n Foto Go\u015b\u0107 Zapytana o najtrudniejsze do\u015bwiadczenia wojenne, autorka powr\u00f3ci\u0142a m.in. do traumatycznej ewakuacji kana\u0142ami z\u00a0rannym ch\u0142opcem na plecach, co okre\u015bli\u0142a jako najci\u0119\u017csz\u0105\u00a0pr\u00f3b\u0119 w swoim \u017cyciu. Mimo up\u0142ywu lat z jej opowie\u015bci bije niezwyk\u0142y optymizm oraz si\u0142a charakteru. Postaw\u0119 t\u0119 doskonale streszcza cz\u0119sto przywo\u0142ywane przez ni\u0105 motto jej cioci Reny: \u201eA ja si\u0119 \u0142atwo nie dam!\u201d.<\/p>\n W trakcie rozmowy wielokrotnie przywo\u0142ywano postacie z rodziny autorki, kt\u00f3re przekaza\u0142y jej hart ducha oraz zdrowy rozs\u0105dek. Kluczowym wzorcem by\u0142a ciocia Rena ze swoim \u017cyciowym motto: \u201eA ja si\u0119 \u0142atwo nie dam!\u201d, a tak\u017ce babcia, kt\u00f3ra potrafi\u0142a m\u0105drze \u0142agodzi\u0107 pomys\u0142y ojca skrzypka:<\/p>\n – Chcia\u0142 ze mnie zrobi\u0107 skrzypaczk\u0119, bo sam gra\u0142 na skrzypcach, mia\u0142 si\u0119 urodzi\u0107 syn i gra\u0107 na skrzypcach. A si\u0119 urodzi\u0142a c\u00f3rka, wi\u0119c pr\u00f3bowa\u0142 mnie tak\u0105 nauczy\u0107 na skrzypcach (…) Ale jak zacz\u0105\u0142 mi r\u0119k\u0119 wystawia\u0107, tu \u0142okie\u0107 do przodu, rami\u0119 do ty\u0142u, tu r\u0119ka tak, no to ja narobi\u0142am wrzasku i babcia stan\u0119\u0142a w mojej obronie. Powiedzia\u0142a: „Wojteczku, w salonie stoi fortepian i pianino. I kobieta siedz\u0105ca przy fortepianie wygl\u0105da pi\u0119knie. A jak stoi na rozstawionych nogach i si\u0119 kiwa z tymi skrzypcami, to jest zupe\u0142nie co\u015b innego. A poza tym, Wojteczku, mo\u017ce wychowasz sobie akompaniatork\u0119”, przekona\u0142a ojca – wspomina\u0142a Danuta Dworakowska.<\/p>\n Danuta Dworakowska „Lena”: Najtrudniej by\u0142o w kana\u0142ach<\/p>\n
\n<\/a><\/p>\n
\n<\/a><\/p>\n![\"Ksi\u0105\u017cka](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2026\/07\/744031_cxXA_IMG_20260722_1209212_113.jpg.webp\"\/)
<\/a><\/p>\n
\nDODANE Dzi\u015b 20:13\n<\/p>\n