{"id":659576,"date":"2026-09-01T08:47:15","date_gmt":"2026-09-01T08:47:15","guid":{"rendered":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/659576\/"},"modified":"2026-09-01T08:47:15","modified_gmt":"2026-09-01T08:47:15","slug":"iwona-kotzur-zachowaj-zawsze-kawal-nieba-nad-swoim-zyciem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/659576\/","title":{"rendered":"Iwona Kotzur: \u201ezachowaj zawsze kawa\u0142 nieba nad swoim \u017cyciem\u2026\u201d"},"content":{"rendered":"

Aktorka Iwona Kotzur zmar\u0142a 15 lipca 2026 r.. By\u0142 to okres wakacyjny, by\u0142em za granic\u0105 \u2013 nie dane mi by\u0142o po\u017cegna\u0107 Artystki. \u0141\u0105czy\u0142o nas 5 lat zielonog\u00f3rskiej (T. Lubuski, 1991-1996) i 2 pozna\u0144skiej (T. Polski w Poznaniu, 1998-1999) wsp\u00f3\u0142pracy oraz wiele lat przyja\u017ani. Pisze Waldemar Matuszewski.<\/p>\n


\n \"\" <\/a><\/p>\n

fot. W. Szmidt\/mat. teatru<\/p>\n

Nasze artystyczne drogi spl\u0105ta\u0142 Stanis\u0142aw Hebanowski \u2013 posta\u0107 pozna\u0144ska: re\u017cyser, filozof teatru, wnuk budowniczego Teatru Polskiego w Poznaniu. Pani Iwona, pochodz\u0105ca z pozna\u0144skiej artystycznej rodziny (mama \u2013 Sonia Manthey – by\u0142a \u015bpiewaczk\u0105 i tancerk\u0105, tata \u2013 Witold Kotzur \u2013 by\u0142 skrzypkiem), pami\u0119ta\u0142a \u201eStulka\u201d od wczesnej swojej m\u0142odo\u015bci, bo bywa\u0142 w salonie jej rodzic\u00f3w przy Engla 15 (dzi\u015b: Braci Niegolewskich). <\/p>\n

Kiedy pani Iwona zaanga\u017cowa\u0142a si\u0119 w Teatrze Lubuskim w Zielonej G\u00f3rze (rok 1987) wci\u0105\u017c jeszcze \u017cywa by\u0142a tutaj pami\u0119\u0107 Stanis\u0142awa Hebanowskiego jako kierownika literackiego tego teatru – prowadzonego w s\u0142ynnym duecie H+O, czyli wesp\u00f3\u0142 z Markiem Okopi\u0144skim (w latach 1960-1963). Posta\u0107 Stanis\u0142awa Hebanowskiego by\u0142a tak\u017ce bliska pisz\u0105cemu te s\u0142owa i kiedy w roku 1991 obj\u0105\u0142em tutaj (w duecie z Janem Tomaszewiczem) dyrekcj\u0119, mia\u0142em w pani Iwonie wielkiego sojusznika w kultywowaniu w Zielonej G\u00f3rze pami\u0119ci tego wielkiego cz\u0142owieka polskiego teatru. W wystawionej na Ma\u0142ej Scenie \u201eAntygonie\u201d w jego t\u0142umaczeniu pani Iwona zagra\u0142a rol\u0119 kr\u00f3lowej Eurydyki. Przy okazji premiery scenie tej zosta\u0142o nadane imi\u0119 Stanis\u0142awa Hebanowskiego. Pami\u0119tali\u015bmy o \u201eStulku\u201d w ka\u017cd\u0105 kolejn\u0105 rocznic\u0119 jego \u015bmierci -18 stycznia – mia\u0142a miejsce uroczysto\u015b\u0107 (np. otwarte dla publiczno\u015bci czytanie sztuk, kt\u00f3re t\u0142umaczy\u0142). By\u0142o to dla pani Iwony bardzo wa\u017cne. O okresie zielonog\u00f3rskim w swojej karierze teatralnej pani Iwona m\u00f3wi\u0142a, \u017ce by\u0142 to jej z\u0142oty okres. <\/p>\n

Waldemar Tr\u0119bacz, wieloletni inspicjent TL, ojciec chrzestny nadaj\u0105cy przydomki szczeg\u00f3lnie kochanym i kolorowym cz\u0142onkom zespo\u0142u swojego teatru, obdarzy\u0142 pani\u0105 Iwon\u0119 mianem \u201eKocurka\u201d albo \u201eIwonicz-Zdr\u00f3j\u201d. Bezkonfliktowa \u201eKocurka\u201d by\u0142a dusz\u0105 zespo\u0142u aktorskiego w Zielonej G\u00f3rze \u2013 zar\u00f3wno w siedzibie, jak i w obje\u017adzie. Lapidarny biogram \u201eIwonicz-Zdr\u00f3j\u201d zamieszczony we wcze\u015bniej wspomnianym ma\u0142ym s\u0142owniczku biograficznym TL z lat 1991-1996 brzmi nast\u0119puj\u0105co: Zapami\u0119tana z takich r\u00f3l jak Niania w \u201eRomeo i Julii\u201d, Matka w \u201e\u015alubie\u201d, Andrea, czy Dotty w komedii \u201eCzego nie wida\u0107\u201d a tak\u017ce – ze s\u0142ynnej korespondencji adresowanej (ku zdziwieniu listonoszy i zachwytowi adresat\u00f3w) przy u\u017cyciu flamastr\u00f3w i wyszukanej ozdobnej kaligrafii nabytej podczas studi\u00f3w na wydziale historii sztuki. Ciekawa \u015bwiata, podczas tourn\u00e9e w Pary\u017cu lubi\u0142a zwiedza\u0107 z Jurkiem Lament\u0105 i Jankiem Wysockim zakl\u0119te rewiry\u2026 To prawda, z Iwonk\u0105 mo\u017cna by\u0142o konie kra\u015b\u0107!<\/p>\n

Wspomniana rola Andrei, zagrana w polskiej prapremierze sztuki \u201eAndrea chodzi z dwoma\u201d Davida Willingera (1992) na scenie TL, w dublurze z Dorot\u0105 Stali\u0144sk\u0105 \u2013 opowie\u015b\u0107 o losie tr\u00f3jki niepe\u0142nosprawnych umys\u0142owo doros\u0142ych przebywaj\u0105cych w zamkni\u0119tym zak\u0142adzie – by\u0142a jedn\u0105 z najbardziej przejmuj\u0105cych i ze szczeg\u00f3lnym pietyzmem wykaligrafowanych kreacji aktorskich Iwony Kotzur. Aktorka tak wspomina etap przygotowywania roli: \u201eMieli\u015bmy spotkania w o\u015brodku, gdzie ci niepe\u0142nosprawni pracowali, wykonywali jakie\u015b drobne prace. I tam chodzili\u015bmy ich obserwowa\u0107. Zaobserwowali\u015bmy, \u017ce oni bardzo prawid\u0142owo, prawdziwie reaguj\u0105. To znaczy, \u017ce po prostu rozumiej\u0105. Witali si\u0119 bardzo serdecznie, ale musieli si\u0119 przekona\u0107 do tej osoby. Czyli te\u017c w\u0142a\u015bciwe takie podej\u015bcie by\u0142o. (\u2026) Oczekiwali na przyjazne traktowanie, serdeczno\u015b\u0107, \u017ceby ich przytuli\u0107. Ale reagowali bardzo prawdziwie. Jak im si\u0119 co\u015b nie podoba\u0142o, to, rzeczywi\u015bcie, ze z\u0142o\u015bci\u0105 reagowali. I tam czerpali\u015bmy od nich te momenty zachowa\u0144 r\u00f3\u017cnych.\u201d (wypowied\u017a z 24 marca 2026 r., podczas promocji wydawnictwa \u201eLa belle \u00e9poque Teatru Lubuskiego (1991-1996)\u201d w zielonog\u00f3rskim klubie jazzowym \u201eCicha Kobieta\u201d, z ta\u015bmy filmowej spisa\u0142a te s\u0142owa inna uczestniczka wieczoru \u2013 aktorka TL Beata Sobicka-Kupczyk)<\/p>\n

Gra\u0142a du\u017co i czyni\u0142a to wnosz\u0105c na scen\u0119 ciep\u0142o i dobr\u0105 energi\u0119. W Zielonej G\u00f3rze gra\u0142 go\u015bcinnie (np. w \u201eAndrei\u201d) tak\u017ce m\u0105\u017c \u201eIwonicz-Zdr\u00f3j\u201d – Lech Gwit. Kiedy trzeba by\u0142o poratowa\u0107 TL w obsadzeniu postaci dziecka \u2013 pod okiem mamy wyst\u0119powa\u0142 (w \u201eRoberto Zucco\u201d lub \u201eRomeo i Julii\u201d) \u2013 syn Jakub Gwit (dzi\u015b b\u0119d\u0105cy ju\u017c dojrza\u0142ym aktorem i szefem w\u0142asnego Teatru \u201eGwitajcie\u201d w Szczecinie).<\/p>\n

Kiedy w roku 1998 \u2013 id\u0105c \u015bladem duetu Hebanowski\/Okopi\u0144ski – zosta\u0142em dyrektorem Teatru Polskiego w Poznaniu, oczywistym by\u0142o dla mnie zaproszenie do nowego zespo\u0142u pani Iwony. Tutaj wci\u0105\u017c mieszka\u0142a mama \u2013 Sonia Manthey, w ch\u00f3rze Teatru Wielkiego \u015bpiewa\u0142a siostra Magdalena, to by\u0142 wielki powr\u00f3t do rodzinnego miasta, do teatru swojego dzieci\u0144stwa. \u201eKocurka\u201d zna\u0142a w budynku Polskiego (jeszcze z dzieci\u0144stwa) ka\u017cdy k\u0105t. Teraz gra\u0142a na jego scenie, ale te\u017c uwa\u017cnie obserwowa\u0142a poczynania dyrekcji zwi\u0105zane z przygotowaniami do jubileuszu 125-lecia zas\u0142u\u017conej pozna\u0144skiej plac\u00f3wki teatralnej, opatrzonej dewiz\u0105 \u201eNar\u00f3d Sobie\u201d na frontonie budynku wybudowanego przez dziadka \u201eStulka\u201d \u2013 r\u00f3wnie\u017c Stanis\u0142awa \u2013 Hebanowskiego.<\/p>\n


\n \"\" <\/a><\/p>\n

fot. M. Czerski\/mat. Instytutu Teatralnego<\/p>\n

Pani\u0105 Iwon\u0119 fascynowa\u0142o przywracanie wn\u0119trzom pozna\u0144skiej bombonierki
\n pierwotnego wystroju, odzyskiwanie teatralnych krzese\u0142ek marki Thonet,
\nkt\u00f3re s\u0142u\u017cy\u0142y widzom z roku 1875 i lat nast\u0119pnych, renowacja kanapy
\nModrzejewskiej, starego fortepianu Bl\u00fcthner, odzyskiwanie przedwojennych
\n afiszy teatralnych \u2013 by\u0142a z tym teatrem z\u017cyta niemal rodzinnie. Fakt,
\n\u017ce opr\u00f3cz przygotowania aktorskiego pani Iwona mia\u0142a za sob\u0105 studia na
\nwydziale historii sztuki doskonale przydawa\u0142 si\u0119 w tym wypadku. Gdy
\npoprosi\u0142em o zamieszczenie w trzech okr\u0105g\u0142ych \u201e\u015blepych\u201d otworach na
\n\u015bcianie frontowej pozna\u0144skiego teatru portret\u00f3w narodowych wieszcz\u00f3w,
\npani Iwona natychmiast poda\u0142a ich fachow\u0105 nazw\u0119: tonda. Dla pani Iwony
\nliczy\u0142 si\u0119 ka\u017cdy szczeg\u00f3\u0142 wystroju i architektury teatralnej
\nbombonierki, ka\u017cdy \u015blad, na kt\u00f3rym \u201ezna\u0107 by\u0142o jeszcze jak\u0105\u015b girlandk\u0119,
\nu\u015bmiech, czasami pi\u0119kny odblask przesz\u0142o\u015bci\u201d (M. Proust).<\/p>\n

Wystawi\u0142a mi za te dzia\u0142ania pi\u0119kn\u0105 laurk\u0119, kt\u00f3r\u0105 nieskromnie tutaj
\nprzytaczam \u2013 by pokaza\u0107, co dla Niej samej by\u0142o wa\u017cne: \u201eBy\u0142am w 10
\nteatrach, mia\u0142am dwudziestu paru dyrektor\u00f3w i takie mam rozeznanie w
\ntym, jak kto si\u0119 po\u015bwi\u0119ca swojej pracy, jak j\u0105 traktuje. Waldemar
\npotrafi\u0142 wiele zrobi\u0107 dla teatru. (\u2026) Bardzo du\u017co organizowa\u0142. Jest
\nestet\u0105, bardzo wra\u017cliwym na wn\u0119trza, na to, jaki jest wystr\u00f3j teatru. O
\nto bardzo dba\u0142. Bardzo to by\u0142o wa\u017cne.\u201d (wypowied\u017a z 24 marca 2026 r., j.
\n w. \u2013 spisa\u0142a Beata Sobicka-Kupczak) <\/p>\n

By\u0142a wielk\u0105 or\u0119downiczk\u0105 idei Narodowego Teatru Wielkopolski, tzn.
\nobjazdu po Wielkopolsce z naszymi spektaklami \u2013 w podzi\u0119ce za
\nufundowanie tego gmachu. Pani Iwona nie opu\u015bci\u0142a \u017cadnego popremierowego
\nwyjazdu z kwiatami na cmentarzyk w Gieczu, na kt\u00f3rym pochowani s\u0105 obaj
\nStanis\u0142awowie Hebanowscy (dziadek, w\u0142a\u015bciciel Giecza i wnuk). G\u0142\u0119boko
\nwierzy\u0142a, \u017ce co\u015b wa\u017cnego przekazujemy m\u0142odzie\u017cy aktorskiej, kt\u00f3ra nam
\ntowarzyszy\u0142a w tych wyjazdach do Giecza.<\/p>\n

Pani Iwona by\u0142a tak\u017ce wielk\u0105 entuzjastk\u0105 uruchomienia w podziemiach
\nteatru \u015brodowiskowego klubu artyst\u00f3w \u201eU Stula\u201d. \u0141\u0105czy\u0142o nas oboje to
\nzapatrzenie w wielkiego cz\u0142owieka teatru, kt\u00f3rego \u015bladami wsp\u00f3lnie
\npod\u0105\u017cali\u015bmy. Popiersie \u201eStulka\u201d powr\u00f3ci\u0142o na centralne miejsce w
\nteatralnym foyer \u2013 jak m\u00f3wi\u0142a \u201eKocurka\u201d \u2013 \u201eStulek\u201d wita\u0142 naszych widz\u00f3w.
\n Ale nasz wsp\u00f3lny pozna\u0144ski teatralny sen trwa\u0142 jednak kr\u00f3tko, po dw\u00f3ch
\nlatach zosta\u0142 brutalnie przerwany przez pozna\u0144skich urz\u0119dnik\u00f3w. Po moim
\nodej\u015bciu z Teatru Polskiego, gdy nasta\u0142a nowa dyrekcja, pani Iwona
\nznalaz\u0142a si\u0119 na pozna\u0144skim bruku— Bez teatru trudno jej by\u0142o \u017cy\u0107, by\u0142o
\n ci\u0119\u017cko. Po pewnym (wcale nie kr\u00f3tkim) czasie zdarzy\u0142 si\u0119 cud – dyrektor
\n Teatru Muzycznego w Poznaniu Daniel Kustosik zaprosi\u0142 aktork\u0119 do
\nswojego zespo\u0142u. Ale zanim to nast\u0105pi\u0142o, by\u0142 trudny czas— <\/p>\n

Dopiero kiedy przesta\u0142em by\u0107 dyrektorem pani Iwony, zaproponowa\u0142a
\nprzej\u015bcie \u201ena ty\u201d \u2013 aktorka tak\u0105 mia\u0142a tward\u0105 i m\u0105dr\u0105 zasad\u0119, \u017ceby si\u0119
\nze swoimi aktualnymi dyrektorami nie \u201etyka\u0107\u201d. W marcu 2023 spotkali\u015bmy
\nsi\u0119 znowu w pracy \u2013 na scenie Instytutu Teatralnego im. Z. Raszewskiego w
\n Warszawie. W modnej dzi\u015b formie czytania performatywnego
\nprezentowali\u015bmy Prousta. By\u0142a to moja kolejna adaptacja \u201eW poszukiwaniu
\nstraconego czasu\u201d, zatytu\u0142owana \u201eNie chc\u0119 matki pi\u0119kniejszej od mojej\u2026\u201d.
\n Rzecz by\u0142a przygotowywana wcze\u015bniej z czw\u00f3rk\u0105 aktor\u00f3w Teatru
\nLubuskiego, w ostatniej chwili okaza\u0142o si\u0119 jednak, \u017ce jedna z aktorek do
\n Warszawy nie mo\u017ce si\u0119 wybra\u0107 \u2013 o ratunek poprosi\u0142em pani\u0105 Iwon\u0119 (tekst
\nzosta\u0142 pospiesznie przes\u0142any do Poznania). <\/p>\n

Przez te up\u0142ywaj\u0105ce lata kontaktowa\u0142em si\u0119 z \u201eIwonicz-Zdr\u00f3j\u201d tylko
\ntelefonicznie (wci\u0105\u017c obiecuj\u0105c sobie spotkanie). Kiedy teraz, po latach \u2013
\n w marcu 2023 roku – j\u0105 ujrza\u0142em, serce mi si\u0119 \u015bcisn\u0119\u0142o. Z dawnej, nie
\nnarzekaj\u0105cej na brak cia\u0142a osoby zrobi\u0142a si\u0119 filigranowa kruszyna, czas,
\n kt\u00f3ry up\u0142yn\u0105\u0142 da\u0142 o sobie bezlito\u015bnie zna\u0107. Pani Iwona mia\u0142a tego
\nwieczora zagra\u0107 Babk\u0119 bezgranicznie kochaj\u0105c\u0105 swego wnuka (Marcela),
\nkt\u00f3rego musi przygotowa\u0107 na swoje zbli\u017caj\u0105ce si\u0119 nieuchronnie
\nodej\u015bcie… Wszystko to, nosi\u0142a w sobie posta\u0107 Prousta, aktorka mia\u0142a
\nju\u017c w sobie – zanosi\u0142o si\u0119 na co\u015b przejmuj\u0105cego—<\/p>\n

Przed wieczornym wyst\u0119pem mog\u0142a mie\u0107 tylko jedn\u0105 pr\u00f3b\u0119 \u2013 tego samego
\ndnia rano. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce pani Iwona nie bra\u0142a nigdy udzia\u0142u w tej
\nformie teatralnej prezentacji, tzn. w czytaniu performatywnym. \u201eJak tu
\ngra\u0107 do\/z partnerem, kiedy trzeba, trzymaj\u0105c kartki scenariusza w r\u0119ku,
\nchodzi\u0107 po scenie w ustawionych sytuacjach i wci\u0105\u017c \u015blepi\u0107 w tekst?\u201d –
\npyta\u0142a. Dla aktorki by\u0142 to prawdziwy skok na g\u0142\u0119bok\u0105 wod\u0119\u2026 Pomogli
\notrzaskani ze scenariuszem we wcze\u015bniejszych pr\u00f3bach koledzy: James
\nMalcolm \/Marcel\/, Joanna Koc \/Matka\/ i Janusz M\u0142y\u0144ski \/Ojciec\/. <\/p>\n

Lekko przera\u017con\u0105 na pocz\u0105tku pani\u0105 Iwon\u0119 koledzy dyskretnie
\nnaprowadzali na u\u0142o\u017cone wcze\u015bniej sytuacje. Dw\u00f3jka m\u0142odszych aktor\u00f3w nie
\n zna\u0142a wcze\u015bniej pani nestorki, ale uj\u0119\u0142a ich t\u0105 sceniczn\u0105 bezbronno\u015bci\u0105
\n \u2013 w nieznanej jej konwencji. Ich serdeczna pomoc trafi\u0142a jednak na
\ndusz\u0119 lubi\u0105c\u0105 wyzwania i niespodzianki (jak te paryskie \u201ezakl\u0119te rewiry\u201d
\n odwiedzane z Jankiem Wysockim i Jurkiem Lament\u0105\u2026) oraz na wytrawn\u0105
\nprzecie\u017c aktork\u0119. W efekcie \u2013 mimo braku pr\u00f3b – Iwonka zrobi\u0142a w
\nInstytucie Teatralnym furor\u0119! M\u0142odzi aktorzy po tym wsp\u00f3lnym, nieco
\npartyzanckim, do\u015bwiadczeniu pokochali na zawsze dzieln\u0105 nestork\u0119 i tego
\nwyj\u0105tkowego wieczoru z pani\u0105 Iwon\u0105 nie zapomn\u0105. <\/p>\n

Z ust granej przez \u201eIwonicz\u201d Babk\u0119 pad\u0142y wtedy znamienne, zwi\u0105zane z
\npoczuciem wolno\u015bci, tak wa\u017cnym dla pani Iwony (tak w \u017cyciu, jak i w
\nteatrze), s\u0142owa – kierowane do ukochanego wnuka: Staraj si\u0119 zawsze
\nzachowa\u0107 kawa\u0142 nieba nad swoim \u017cyciem, m\u00f3j ma\u0142y. Masz pi\u0119kn\u0105 dusz\u0119,
\nrzadkiej ceny, natur\u0119 artysty, nie pozw\u00f3l, aby jej brak\u0142o tego, co
\nnajwa\u017cniejsze. <\/p>\n

Przes\u0142anie to ju\u017c wtedy mia\u0142o swoj\u0105 ogromn\u0105 moc, a dzisiaj – brzmi
\njak memento dla nas wszystkich \u2013 dla syna Jakuba, dla m\u0142odych aktor\u00f3w,
\nkt\u00f3rzy j\u0105 wspierali na scenie Instytutu Teatralnego, dla ca\u0142ej
\naktorskiej m\u0142odzi, ale te\u017c dla starych teatralnych koni, wszystkich nas,
\n kt\u00f3rzy garniemy si\u0119 do teatru. To przes\u0142anie Maestra \u017cyciowej i
\nteatralnej kaligrafii nam pozostawi\u0142a po sobie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Aktorka Iwona Kotzur zmar\u0142a 15 lipca 2026 r.. By\u0142 to okres wakacyjny, by\u0142em za granic\u0105 \u2013 nie dane…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":659577,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_share_on_mastodon":"0"},"categories":[51605],"tags":[2434,8588,6588,17490,16331,51630,42,38,40,39,41,649,650,11541,51629,8815,51631,8767,51628,800,8816,435],"class_list":["post-659576","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-warszawa","tag-aktor","tag-aktorzy","tag-festiwal","tag-festiwale","tag-kariera","tag-kariery","tag-pl","tag-poland","tag-polish","tag-polska","tag-polski","tag-premiera","tag-premiery","tag-realizacja","tag-realizacje","tag-repertuar","tag-ruch-teatralny","tag-sztuka","tag-sztuki","tag-teatr","tag-teatry","tag-warszawa"],"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@pl\/117194920156868839","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/659576","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=659576"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/659576\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/659577"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=659576"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=659576"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=659576"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}