![\"Advertisement\"\/](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2025\/10\/1761920538_960_B32963402.414688363;dc_trk_aid=607216972;dc_trk_cid=228291445;ord=[timestamp];dc_lat=;dc_rdid=;tag_f.gif\")
<\/p>\nThe Last Caretaker to gra o samotno\u015bci, obowi\u0105zku i \u015bwiecie, kt\u00f3ry ju\u017c dawno przesta\u0142 czeka\u0107 na bohatera. To pozycja o ci\u0119\u017ckim charakterze, trudach bezkresu oceanu, ale i metaforycznym podej\u015bciu do codzienno\u015bci. Tytu\u0142, kt\u00f3ry w pewnym sensie pozostawia po sobie worek refleksji. Zapraszam do recenzji.\u00a0<\/p>\n
The Last Caretaker powstaje w niewielkim fi\u0144skim studiu Channel37, kt\u00f3re od pocz\u0105tku podkre\u015bla\u0142o, \u017ce chce zrobi\u0107 survival inny ni\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 – spokojniejszy, bardziej intymny, oparty na atmosferze i poczuciu celu, a nie ci\u0105g\u0142ej walce o przetrwanie. Demo, kt\u00f3re pojawi\u0142o si\u0119 podczas Steam Next Fest, przyci\u0105gn\u0119\u0142o uwag\u0119 w\u0142a\u015bnie t\u0105 cisz\u0105, oszcz\u0119dn\u0105 narracj\u0105 i ciekawym sposobem prowadzenia gracza bez s\u0142\u00f3w. Wielu odbiorc\u00f3w podkre\u015bla\u0142o, \u017ce to gra, w kt\u00f3rej samotno\u015b\u0107 nie przygniata, tylko nadaje znaczenie temu, co robimy. Przyt\u0142aczaj\u0105ce wyobcowanie czu\u0107 zreszt\u0105 od pierwszych minut, gdy tak naprawd\u0119 z wiecznego snu budzimy si\u0119 tylko my.\u00a0<\/p>\n
Dalsza cz\u0119\u015b\u0107 tekstu pod wideo<\/p>\n
I to w\u0142a\u015bnie postanowi\u0142em sprawdzi\u0107 samemu. O ile emocjonalne deklaracje i unikalny klimat brzmi\u0105 interesuj\u0105co na papierze, to dopiero d\u0142u\u017csza sesja pokazuje, czy to nie jest tylko \u0142adna, stalowa obudowa z pustym wn\u0119trzem. Co te\u017c wa\u017cne, gra\u0142em w wersj\u0119 Early Access, kt\u00f3ra wci\u0105\u017c jest rozwijana (st\u0105d np. problemy z optymalizacj\u0105). Wida\u0107 wyra\u017anie, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107 system\u00f3w jest ju\u017c przemy\u015blana i sp\u00f3jna – jak zarz\u0105dzanie energi\u0105, recykling czy manualne podpinanie kabli do aparatury – ale s\u0105 te\u017c obszary, kt\u00f3re czekaj\u0105 na rozbudow\u0119, jak r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 eksploracji albo nawet sam interfejs (wygl\u0105da na surowy, chocia\u017c jest ju\u017c wzgl\u0119dnie czytelny). To projekt, kt\u00f3ry \u017cyje i dojrzewa razem z graczami.<\/p>\n
<\/p>\n
The Last Caretaker z pewno\u015bci\u0105 nie jest gr\u0105 dla ka\u017cdego<\/p>\n
![\"Zasilanie](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/12ab2670e066ee351f3f.png\")
<\/p>\n
![\"resize](\"https:\/\/www.ppe.pl\/build\/client\/images\/icons\/resize-icon.e1e9c338.svg\"){kind=icon}
<\/p>\n
The Last Caretaker to survival, kt\u00f3ry nie zasypuje wska\u017anikami i nie ka\u017ce \u017conglowa\u0107 pi\u0119cioma s\u0142upkami g\u0142odu na raz. Tutaj wszystko sprowadza si\u0119 do energii, czyli najwa\u017cniejszego surowca w grze. Zasilasz w\u0142asne cia\u0142o, silniki \u0142odzi, pompy filtruj\u0105ce wod\u0119, inkubatory dla nasion, stanowiska naprawcze czy modu\u0142y badawcze. Ka\u017cdy z tych element\u00f3w wymaga faktycznego pod\u0142\u0105czenia do \u017ar\u00f3d\u0142a zasilania. Rozgrywka wygl\u0105da wi\u0119c tak, \u017ce przeci\u0105gamy kable, przepinamy rozdzielnie, wk\u0142adamy baterie tam, gdzie trzeba, ale te\u017c dokonujemy recyklingu celem odzyskania surowc\u00f3w, z kt\u00f3rych zrobimy potem przydatne przedmioty. System jest bardzo sp\u00f3jny, a fizyka i sama mechanika rozgrywki przypomina nieco zabaw\u0119 z Half-Life 2, gdzie te\u017c mogli\u015bmy wszystko podnosi\u0107 i przenosi\u0107. Ta namacalno\u015b\u0107 daje ogromn\u0105 satysfakcj\u0119, bo widzimy realne post\u0119py. Roz\u015bwietlenie ca\u0142ego kompleksu dostarcza sporo satysfakcji, a ju\u017c szczeg\u00f3lnie w momencie, gdy ca\u0142o\u015b\u0107 pod\u0142\u0105czymy i nauczymy si\u0119, jak to wszystko dzia\u0142a.<\/p>\n
Co wa\u017cne, gra nie t\u0142umaczy tego wprost. Nie otwiera drzwi i nie stawia strza\u0142ek. Pozwala nam pope\u0142nia\u0107 b\u0142\u0119dy, marnowa\u0107 pr\u0105d, pod\u0142\u0105cza\u0107 nie to, co trzeba, i dopiero wtedy zrozumie\u0107, jak dzia\u0142a zamkni\u0119ty obieg energii. To projekt celowy, bo recenzowany The Last Caretaker uczy gracza mechanik poprzez ciekawo\u015b\u0107 i obserwacj\u0119. Pocz\u0105tki mog\u0105 by\u0107 nier\u00f3wne, cz\u0119sto te\u017c poczujemy si\u0119 zagubieni, ale w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki temu ka\u017cdy ma\u0142y sukces wydaje si\u0119 w\u0142asnym odkryciem. Z g\u00f3ry uprzedzam, \u017ce dla wielu graczy mo\u017ce to by\u0107 odpychaj\u0105ce. No ale to nie jest wy\u0142\u0105cznie gra o przetrwaniu, ale te\u017c produkcja na logik\u0119, zmuszaj\u0105ca zar\u00f3wno do my\u015blenia, jak i kombinowania. Gracz budzi si\u0119 jako ostatni Opiekun – syntetyczny byt, kt\u00f3rego zadaniem jest ocali\u0107 to, co zosta\u0142o z cz\u0142owiecze\u0144stwa – kilka embrion\u00f3w, zapis wiedzy, jaki\u015b blady \u015blad pami\u0119ci. Dostajemy \u0142\u00f3d\u017a, pust\u0105 baz\u0119 i ocean rozci\u0105gaj\u0105cy si\u0119 a\u017c po horyzont, zimny, cichy i przygn\u0119biaj\u0105cy. To survival, ale przede wszystkim opowie\u015b\u0107 o tym, \u017ce czasem trzeba kontynuowa\u0107 zadanie, nawet je\u015bli nikt nie b\u0119dzie \u015bwiadkiem jego ko\u0144ca.<\/p>\n
Gra wygl\u0105da bardzo dobrze, chocia\u017c s\u0105 spore problemy z optymalizacj\u0105<\/p>\n
Jak ju\u017c wcze\u015bniej wspomina\u0142em, podstawowe przedmioty i surowce zdobywamy za spraw\u0105 recyklingu w specjalnie do tego przeznaczonych maszynach (kt\u00f3re, co jasne, trzeba najpierw zasili\u0107). W \u015bwiecie, kt\u00f3ry po\u017car\u0142o morze, wszystko jest \u015bmieciem i wszystko mo\u017ce by\u0107 surowcem. Zbieranina metalowych puszek, przewod\u00f3w, gumowych element\u00f3w i plastikowych fragment\u00f3w trafia do rozdrabniarki, kt\u00f3ra przerabia je na to, z czego zbudujemy baterie, przewody, uszczelki i modu\u0142y do utrzymania instalacji. To \u0142a\u0144cuch pracy – bardzo spokojny, rytmiczny, wr\u0119cz medytacyjny. \u0141atwo wej\u015b\u0107 w stan, w kt\u00f3rym pewne rzeczy b\u0119dziemy wykonywa\u0107 mechanicznie. Wcale nie dlatego, \u017ce gra nam ka\u017ce to zrobi\u0107, ale dlatego, \u017ce chcemy przywr\u00f3ci\u0107 dane miejsce do \u017cycia. Je\u015bli oczywi\u015bcie mo\u017cna tak powiedzie\u0107 o pod\u0142\u0105czeniu czego\u015b do pr\u0105du. The Last Caretaker to gra o utrzymaniu \u017cycia nawet w formie odpalenia lampy na suficie.<\/p>\n
Nasz\u0105 baz\u0105 jest \u0142\u00f3d\u017a (kt\u00f3r\u0105 nale\u017cy na pocz\u0105tku rozgrywki odnale\u017a\u0107 i aktywowa\u0107). Z czasem staje si\u0119 czym\u015b w rodzaju ruchomego schronu. Naprawiamy j\u0105, ulepszamy, pod\u0142\u0105czamy nowe modu\u0142y, uzupe\u0142niamy paliwo i wyp\u0142ywamy na otwarte wody w poszukiwaniu kolejnych stacji badawczych, laboratori\u00f3w i archiw\u00f3w. Niestety, w\u0142a\u015bnie tutaj wkrada si\u0119 monotonia. Chocia\u017c poszczeg\u00f3lne stacje badawcze wygl\u0105daj\u0105 inaczej i odkrywaj\u0105 nowe mechaniki, to z czasem wszystko staje si\u0119 powtarzalne. Ocean bywa jednostajny. Dostajemy szaro\u015b\u0107, fale i… w\u0142a\u015bciwie nic wi\u0119cej. Mo\u017cna oczywi\u015bcie powiedzie\u0107, \u017ce to element klimatu i budowania atmosfery, ale tw\u00f3rcy chc\u0105, \u017ceby\u015bmy poczuli pustk\u0119. The Last Caretaker jest wi\u0119c do\u015b\u0107 nier\u00f3wny, bo dla jednych b\u0119dzie nudny, a dla drugich magiczny i wci\u0105gaj\u0105cy. Ja niestety odczuwa\u0142em ju\u017c w pewnym momencie zm\u0119czenie i znu\u017cenie, bo cho\u0107 gra na pocz\u0105tku wydaje si\u0119 fascynuj\u0105ca, to po czasie zaczyna odrzuca\u0107 powtarzalno\u015bci\u0105.\u00a0<\/p>\n
Tw\u00f3rcy chcieli jako\u015b ten problem rozwi\u0105za\u0107, dlatego co jaki\u015b czas trafiamy na drobiazgi, kt\u00f3re podkre\u015blaj\u0105 samotno\u015b\u0107 i wyobcowanie. Cho\u0107by na naszej drodze stanie porzucony pluszowy mi\u015b z pomara\u0144czowym szalikiem, takim samym jak ten, kt\u00f3ry nosi nasz Opiekun. W pewnym momencie zobaczymy plakat rekrutacyjny z u\u015bmiechni\u0119t\u0105 rodzin\u0105, jakby sprzed ko\u0144ca \u015bwiata. Znajdziemy te\u017c wzruszaj\u0105ce rejestry ewakuacji, fragmenty list\u00f3w, zdj\u0119cia, kt\u00f3re kto\u015b zostawi\u0142, bo musia\u0142 ucieka\u0107 w te p\u0119dy. To takie ma\u0142e historie, kt\u00f3re sklejaj\u0105 \u015bwiat w jedn\u0105 opowie\u015b\u0107. Histori\u0119 o tym, \u017ce cz\u0142owieka ju\u017c nie ma, ale \u015blad po nim pozosta\u0142.\u00a0<\/p>\n
To nie tylko przetrwanie, ale te\u017c walka o mo\u017cliwo\u015bci<\/p>\n
![\"g\u0142\u00f3wne](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/a48a7d36e8651c74ef8e.png\")
<\/p>\n
<\/p>\n
Walka w The Last Caretaker nie przypomina klasycznych strzelanek, gdzie liczy si\u0119 celno\u015b\u0107 i tempo. Tutaj ka\u017cda potyczka to ma\u0142a \u0142amig\u0142\u00f3wka. Przeciwnicy maj\u0105 konkretne s\u0142abo\u015bci – roje istot z oceanu przewodz\u0105 pr\u0105d i padaj\u0105 od broni elektrycznych, bardziej masywne konstrukty rozpadaj\u0105 si\u0119 od wysokiej temperatury, a niekt\u00f3re maszyny trzeba neutralizowa\u0107 taktycznie, odcinaj\u0105c je od \u017ar\u00f3de\u0142 energii. To system dzia\u0142aj\u0105cy na zasadzie analizy, obserwacji i metody pr\u00f3b i b\u0142\u0119d\u00f3w. Odczuwalny znacznie bardziej fizycznie, bo kluczow\u0105 rol\u0119 odgrywa zarz\u0105dzanie w\u0142asn\u0105 energi\u0105. Opiekun nie jest tylko operatorem paneli – jest bateri\u0105. W sytuacjach krytycznych cz\u0119\u015b\u0107 broni mo\u017cna zasila\u0107 bezpo\u015brednio z jego wewn\u0119trznego rdzenia. To oznacza, \u017ce mocniejszy strza\u0142 lub aktywacja pola obronnego kosztuje nas \u017cycie. Walczymy dos\u0142ownie swoim istnieniem, oddaj\u0105c cz\u0119\u015b\u0107 \u201eduszy\u201d w postaci energii. Skoro gra opowiada o opiece, to musimy te\u017c zaopiekowa\u0107 si\u0119 w\u0142asnym cia\u0142em. Doceniam takie metafory.\u00a0<\/p>\n
W The Last Caretaker energia to nie kolejny surowiec w tabelce, tylko rdze\u0144 ca\u0142ej rozgrywki. Ka\u017cde urz\u0105dzenie, kt\u00f3re uruchamiasz w bazie, wymaga realnego zasilania: pompy filtruj\u0105ce wod\u0119, inkubatory, generatory paliwa, silniki \u0142odzi czy nawet zwyk\u0142e o\u015bwietlenie korytarzy. Nie dzia\u0142a to na zasadzie automatu, \u017ce podchodzisz, ci\u0105gniesz przew\u00f3d, pod\u0142\u0105czasz do rozdzielni i widzisz, jak instalacja zaczyna pracowa\u0107. Je\u017celi przeci\u0105\u017cysz jedn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 systemu, co\u015b innego przestaje dzia\u0142a\u0107, a skutki s\u0105 natychmiastowe. Czasem jest to tylko brak \u015bwiat\u0142a, a czasem utrata stabilno\u015bci w inkubatorze. Gra nie podpowiada, co jest wa\u017cniejsze. To my ustalamy priorytety i uczymy si\u0119, \u017ce nie wszystko jest mo\u017cliwe do utrzymania jednocze\u015bnie. I to wprowadza ciekaw\u0105 dynamik\u0119, bo progres nie polega na tym, \u017ce mamy wi\u0119cej, tylko \u017ce potrafimy m\u0105drzej roz\u0142o\u017cy\u0107 dost\u0119pne surowce.<\/p>\n
Co te\u017c wa\u017cne w kontek\u015bcie rozgrywki i co mnie niestety po czasie zm\u0119czy\u0142o, to rozbudowa naszej \u0142odzi. To na niej wracamy do miejsc, w kt\u00f3rych znajdziemy zasoby, nowe schematy i kolejne elementy do uruchomienia. Rytm tej gry jest powolny, a schemat ca\u0142y czas si\u0119 powtarza – najpierw odzyskane materia\u0142y trafiaj\u0105 do recyklera, potem przerabiamy je na surowce, z kt\u00f3rych produkujemy podzespo\u0142y potrzebne do napraw i rozbudowy. Niestety zmaga\u0142em si\u0119 z poczuciem „grindowania” – jakby nieco ta mechanika by\u0142a przesadzona. Fajne jest natomiast to, \u017ce do recyklera poszczeg\u00f3lne elementy wrzucamy „r\u0119cznie”. Trzeba p\u00f3j\u015b\u0107 do metalowe pud\u0142o, podnie\u015b\u0107 i wrzuci\u0107 do rozdrabniarki, co sprawia sporo satysfakcji. Po kilkudziesi\u0119ciu minutach takiej zabawy, pracy baza zaczyna funkcjonowa\u0107 p\u0142ynnie, a generatory przestaj\u0105 przerywa\u0107 funkcjonowanie. Instalacje chodz\u0105 stabilnie, a \u0142\u00f3d\u017a ma paliwo na nast\u0119pn\u0105 wypraw\u0119. Szkoda, \u017ce musimy to regularnie powtarza\u0107, wi\u0119c wpadamy w pewn\u0105 rutyn\u0119.\u00a0<\/p>\n
Graficznie jest \u0142adnie, ale optymalizacja wymaga dalszej pracy<\/p>\n
![\"Wygl\u0105d](\"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/034c8c091d1e667545d5.png\")
<\/p>\n
<\/p>\n
Gra\u0142em na komputerze Alienware Aurora R16 wyposa\u017conym w procesor Intel Core i9-14900K, 64 GB RAM i kart\u0119 NVIDIA GeForce RTX 4090. To konfiguracja, kt\u00f3ra powinna poradzi\u0107 sobie z ka\u017cdym wsp\u00f3\u0142czesnym tytu\u0142em bez zadyszki. Faktycznie, \u015brednia p\u0142ynno\u015b\u0107 na wysokich ustawieniach w 4K przy DLSS (w trybie jako\u015bci) i z generatorem klatek zazwyczaj przekracza\u0142a 100 FPS. Niestety w niekt\u00f3rych lokacjach, szczeg\u00f3lnie w du\u017cych halach technicznych, rejonach z par\u0105 i w sekcjach, gdzie mamy wiele \u017ar\u00f3de\u0142 \u015bwiate\u0142 i cieni, p\u0142ynno\u015b\u0107 potrafi\u0142a spa\u015b\u0107 do okolic 40 klatek, a niekiedy zmaga\u0142em si\u0119 z powa\u017cnymi chrupni\u0119ciami. Do tego dochodzi charakterystyczny szum przy cieniach i ciemniejszych partiach sceny – brakuje po prostu lepszej rekonstrukcji obrazu albo mocniejszego algorytmu odszumiania. To ten sam typ ziarna, kt\u00f3ry widzieli\u015bmy w pierwszych wersjach path-tracingu w Cyberpunku. Z pewno\u015bci\u0105 tw\u00f3rcom uda si\u0119 go rozwi\u0105za\u0107 przy kolejnych aktualizacjach.\u00a0<\/p>\n
The Last Caretaker to jedna z tych gier, kt\u00f3re nie buduj\u0105 klimatu fajerwerkami, tylko patyn\u0105. \u015awiat wygl\u0105da tu tak, jakby naprawd\u0119 przele\u017ca\u0142 dekady pod warstw\u0105 rdzy, wilgoci i kurzu. Nie jest to realizm fotograficzny, ale fajnie to wszystko skonstruowano. Obraz przypomina nagranie, kt\u00f3re kto\u015b odtwarza na rozci\u0105gni\u0119tej ta\u015bmie VHS, czyli delikatne ziarno czy szum (nie s\u0105 to te efekty, kt\u00f3re wspominam wy\u017cej) albo delikatne promienie lamp rozchodz\u0105ce si\u0119 po ciemnych pomieszczeniach. Ka\u017cdy korytarz, ka\u017cda \u015bluza i ka\u017cda p\u0142yta pod\u0142ogowa wygl\u0105da tak, jakby przetrwa\u0142y koniec czego\u015b wielkiego, a teraz zosta\u0142y nam przekazane po latach dryfowania po bezkresnym oceanie (do kt\u00f3rego zreszt\u0105 b\u0119dziemy wielokrotnie nurkowa\u0107). \u015awiat jest zimny, przemoczony, industrialny, ale nigdy pusty. Nawet je\u015bli nie ma w nim ludzi, pe\u0142no tu ich \u015blad\u00f3w. Zardzewia\u0142a barierka, plakat z odklejonym rogiem, dzieci\u0119cy szalik wok\u00f3\u0142 misia, kt\u00f3ry kto\u015b musia\u0142 owin\u0105\u0107 komu\u015b w po\u015bpiechu przed ewakuacj\u0105. To gra, kt\u00f3ra nie t\u0142umaczy symboli tylko je przekazuje.<\/p>\n
The Last Caretaker zachwyca klimatem, ale odrzuca monotoni\u0105<\/p>\n
The Last Caretaker zadebiutuje lada moment, ju\u017c 6 listopada w ramach Early Access. To nie jest wersja 1.0 i tw\u00f3rcy tego nie ukrywaj\u0105. Gra ju\u017c ma charakter, struktur\u0119 i wyra\u017any ton, ale r\u00f3wnie jasno wida\u0107, \u017ce kilka element\u00f3w czeka na rozwini\u0119cie. Interfejs wymaga dopracowania, bo bywa nieczytelny, troch\u0119 toporny, a cz\u0119\u015b\u0107 komunikat\u00f3w gry jest zbyt skromna, co pot\u0119guje zagubienie si\u0119 na starcie. To jednak problem uleczalny, a Channel37 deklaruje aktywn\u0105 prac\u0119 nad wszystkimi zg\u0142oszonymi bol\u0105czkami. To jednocze\u015bnie pozycja, kt\u00f3ra mo\u017ce przyci\u0105gn\u0105\u0107 wiele os\u00f3b pragn\u0105cych zobaczy\u0107, jakby wygl\u0105da\u0142 \u015bwiat, gdyby nie by\u0142o na nim ju\u017c \u017cadnego cz\u0142owieka. Zach\u0119cam do sprawdzenia i wyrobienia sobie w\u0142asnej opinii, bo gr\u0119 b\u0119dzie mo\u017cna kupi\u0107 za 30 EUR, czyli jakie\u015b 150 z\u0142.\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"The Last Caretaker to gra o samotno\u015bci, obowi\u0105zku i \u015bwiecie, kt\u00f3ry ju\u017c dawno przesta\u0142 czeka\u0107 na bohatera. To…\n","protected":false},"author":2,"featured_media":85120,"comment_status":"","ping_status":"","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[20],"tags":[120,118,119,42,38,40,39,41,116,114,115,121,117],"class_list":{"0":"post-85119","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-nauka-i-technika","8":"tag-nauka","9":"tag-nauka-i-technika","10":"tag-naukatechnika","11":"tag-pl","12":"tag-poland","13":"tag-polish","14":"tag-polska","15":"tag-polski","16":"tag-science","17":"tag-science-and-technology","18":"tag-sciencetechnology","19":"tag-technika","20":"tag-technology"},"share_on_mastodon":{"url":"https:\/\/pubeurope.com\/@pl\/115493414013728489","error":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/85119","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=85119"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/85119\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/85120"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=85119"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=85119"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.europesays.com\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=85119"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}